Sabine over haar tweede bevalling na een traumatische eerste keer: “Dit had ik nooit verwacht”

De eerste weeën

“Het was 05:00 toen ik wakker werd van krampen in mijn buik. Ik ben ze gelijk gaan timen en ze bleken ook meteen regelmatig te zijn. Omdat mijn eerste bevalling 28 uur heeft geduurd, maakte ik me nog niet zo druk. Een uurtje later heb ik mijn man wakker gemaakt omdat het me nog wel handig leek om even iets te eten.

Ik was ondertussen al wel wat geluid aan het maken bij het wegpuffen van de weeën en daar werd ons eerste zoontje Moos wakker van. Toen ben ik naar boven gegaan om nog eventjes in bed te liggen met Moos en dat was echt zo’n ongelofelijk mooi en bijzonder moment. Ik huilde, hij troostte me en zo namen we samen afscheid van de tijd met z’n drieën.

Toen mijn man terugkwam van de opvang heeft hij in onze woonkamer het bevalbad opgezet, waar ik uiteindelijk om 12:00 in ben gegaan. Alle uren daarvoor heb ik met een koptelefoon op een bevalbal gezeten en soms door de ruimte heen gewaggeld. Rond 10:00 uur was de verloskundige hier om mijn ontsluiting te meten en op dat moment zat ik op 4 cm. We spraken af dat ze over vier uurtjes terug zou komen.

“Mijn verloskundige bleef zo rustig en heeft alleen maar naast me gezeten om me te vertellen dat ik het echt zelf kon”

Sabine

De bevalling 

Rond een uur of half 2 voelde ik dat mijn lijf klaar was om te gaan persen en zei ik tegen mijn man dat het nu echt wel tijd was dat onze verloskundige zou komen. Die stond gelukkig al voor de deur. Rond 14:00 uur ben ik daadwerkelijk gaan persen en om 14:30 is Sim geboren. In het bad, super rustig (met heus wel het nodige gegil) en ik heb hem zelf “uit mij” kunnen pakken.

Tijdens het persen vroeg ik of mijn verloskundige mij niet moest helpen. Tijdens de bevalling van mijn eerste zoon zijn er zo ongelofelijk veel ingrepen geweest dat ik nu dacht: huh, waarom helpt niemand mij? Moet niet iemand ingrijpen? Maar mijn verloskundige bleef zo rustig en heeft alleen maar naast me gezeten om me te vertellen dat ik het echt zelf kon. Iets wat ik eigenlijk niet geloofde, maar toch waar bleek te zijn.

“Het heelde een stukje in mij wat tijdens de eerste bevalling was afgebroken: vertrouwen in mijn lijf”

Sabine

Heling en vertrouwen

Het heelde een stukje in mij wat tijdens de eerste bevalling was afgebroken: vertrouwen in mijn lijf. Ik denk dat er over iedereen een soort rust is gevallen, omdat er toch een soort (onuitgesproken) angst hing dat ik er weer zo aan toe zou zijn als na mijn eerste bevalling.

Door mijn eerste bevalling was ik het vertrouwen in mijn lichaam kwijtgeraakt. Ik had me zo ongelofelijk goed voorbereid, maar het lukte mijn lijf gewoon niet. Alles ging mis. Als ik positieve verhalen zag, kon ik me gewoon niet voorstellen dat het daadwerkelijk iets moois kon zijn. Het voelde echt alsof ik had gefaald.

Met deze bevalling heb ik niets gedaan aan voorbereidingen. Ik zei van tevoren tegen mijn verloskundigen: als het maar iets minder heftig is dan de vorige keer, dan is dat al een win. Misschien heeft dat loslaten nu wel geleid tot deze bevalling.

Voor andere moeders

Wat ik voornamelijk wil meegeven, is dat een tweede bevalling echt anders kan zijn dan je eerste. Je kunt een traumatische ervaring omzetten in iets super moois en helends. Ik was ook sceptisch, maar het kan dus echt.”

Dit is een ingezonden verhaal van Sabine.