Beeld: Persoonlijk

Redactie Mamaplaats

Tijdens haar eerste zwangerschap en kraamtijd beleefde Quinty (31) een hele warme en liefdevolle periode waar ze met zoveel liefde op terugkijkt. Het moederschap voelde toen zo natuurlijk en licht, iets waar ze echt intens van kon genieten. Juist daardoor keek ze met veel vertrouwen en een fijn gevoel uit naar haar tweede zwangerschap.

Die tweede zwangerschap voelde al snel anders. Door medische complicaties en alle onzekerheid die daarbij kwam kijken, kwam ze in een periode terecht waarin spanning en onrust steeds meer de overhand namen. Op dat moment dacht ze vooral: dit is gewoon door alles wat er gebeurt.

Pas later werd duidelijk hoe alles eigenlijk langzaam samen begon te vallen. Na de bevalling kwam er in korte tijd zoveel op haar af dat ze zichzelf steeds een beetje meer kwijtraakte in alles wat tegelijk gebeurde.

Alles kwam tegelijk op haar af

Tijdens mijn tweede zwangerschap merkte ik al dat ik me anders voelde. Ik voelde me niet echt happy door alle stress, ik was veel verdrietig, voelde me constant schuldig en had een korter lontje. Ik dacht dat dit kwam door de spanning rondom mijn zwangerschap, onder andere door de bloedingen die ik had vanwege placenta previa en de onzekerheid die daarbij kwam kijken. Ik vergeet nooit dat de gynaecoloog aangaf dat het maar de vraag was of we ons kindje zouden kunnen voldragen.

Op dat moment kon ik het eigenlijk nog niet anders plaatsen dan dat het allemaal door de spanning kwam. Ik dacht toen nog dat het erbij hoorde wat heel logisch is natuurlijk in die fase en dat het vanzelf wel beter zou worden na de bevalling.

Na de geboorte kwam er ontzettend veel tegelijk op ons af. Onze oudste zoontje had veel moeite met de komst van zijn broertje, onze baby werd met één week oud opgenomen in het ziekenhuis en door het werk van mijn partner bij Defensie droeg ik, zonder vangnet om ons heen, een groot deel van de zorg alleen. Daarnaast kregen wij in onze privésituatie verdrietig nieuws dat veel invloed had.

De slapeloze nachten, de voortdurende overbelasting en alles wat erbij kwam zorgden ervoor dat er naast mijn postnatale depressie ook een postpartum burn-out ontstond. Hulp vragen vond ik moeilijk, waardoor ik lang ben blijven doorgaan tot ik uiteindelijk steeds verder instortte.

Wat een mooie en bijzondere tijd had moeten zijn, was deze keer erg donker. Mijn eerste zwangerschap en kraamtijd heb ik als warm en liefdevol ervaren. Juist daarom voelde deze periode zo heftig, vooral omdat ik hier zo enorm naar uit had gekeken.

Ik herkende mezelf niet meer als moeder, en dat doet misschien nog wel het meeste pijn

Ze herkende zichzelf niet meer

Ik herkende mezelf niet meer als moeder, en dat doet misschien nog wel het meeste pijn. Ik was altijd zo’n moeder die echt kon genieten van het moederschap, ik vond dit echt het allermooiste wat er was. Dat gevoel mis ik nu, omdat ik door de uitputting en overbelasting niet altijd de moeder kan zijn die ik zo graag zou willen zijn.

Mijn zwangerschap en kraamtijd voelt als een waas. Wat mij vooral is bijgebleven is het verdriet en het gemis van hoe het had kunnen zijn. Ik heb het gevoel dat ik een groot stuk van deze bijzondere tijd heb gemist, en dat doet pijn. Voor mezelf, maar ook voor mijn beide kinderen. Je wilt ze juist in die periode zoveel liefde en geborgenheid geven. Ondanks dat ik er natuurlijk wel was en deed wat ik kon, voelde het toch anders dan ik had gewild.

Hulp vragen voelde als falen

Wat ik achteraf ook heel duidelijk zie, is dat ik in het begin vooral dacht: “dit hoort er misschien gewoon bij en het gaat vanzelf wel weer over.” Ik ging eigenlijk maar door, omdat ik gewoon voor twee kinderen moest zorgen en er geen ruimte was om stil te staan.

Ik had ook een heel ander beeld van een postnatale depressie. Ik dacht dat mensen dan helemaal niet meer konden functioneren, alleen maar op bed of op de bank lagen, of een afkeer konden krijgen naar de baby. Dat was bij mij niet het geval, ik deed alles nog gewoon. Dus daardoor dacht ik: zo erg zal het wel niet zijn. Alhoewel ik zelf het liefst de hele dag op bed wilde liggen, kon dat natuurlijk niet.

Tot ik uiteindelijk bij de postpartum psycholoog kwam en zij het hardop uitsprak: dat ik in een postnatale depressie zat. Dat kwam best wel even binnen, omdat ik het zelf niet zo had gezien.

Achteraf viel alles op zijn plek. Wat ik later pas leerde, is dat er verschillende vormen en gradaties van een postnatale depressie zijn, en dat het er bij iedereen anders uit kan zien. Dat maakte voor mij ook veel duidelijker waarom ik het zelf zo lang niet herkende.

Wat ik nu ook merk, is dat ik niet de enige ben, maar dat er nog zoveel schaamte op dit onderwerp zit. Iets wat ik zelf ook heel erg heb gevoeld (en soms nog steeds voel). Juist doordat ik er steeds meer met andere moeders over praat, hoor ik zo vaak: “dat had ik eigenlijk ook, maar ik dacht dat het normaal was.”

Daardoor zie ik steeds meer hoe belangrijk het is om erover te blijven praten, zodat je de signalen eerder herkent en eerder hulp durft te vragen.

Hoe dit doorwerkt in haar dagelijks leven

Deze periode heeft veel invloed gehad op mijn gezin, mijn omgeving en op mijzelf. Mijn partner moest veel weg voor zijn werk (werkt bij defensie), waardoor ik vaak alleen stond in de dagelijkse zorg voor onze kinderen. Dat maakte het gezien de situatie waar ik in zat zwaar en soms ook eenzaam.

Voor mijn omgeving vond ik het moeilijk om echt uit te leggen hoe het met me ging. Ik trok me terug en had minder contact dan ik eigenlijk wilde. Ik zei vaak dat het wel oké ging en dat ik het allemaal wel redde.

De laatste tijd merk ik dat ik weer wat meer in gesprek ben met mijn vriendinnen en omgeving en opener probeer te zijn over waar ik doorheen ga. Dat is voor mij een belangrijk proces. Ik leer nog elke dag dat ik me niet hoef te schamen, maar juist mag delen wat er speelt.

Ook merk ik dat ik veel prikkels moeilijk aankan. Drukke ruimtes, verjaardagen en sociale momenten zijn vaak te intens, waardoor ik bewust keuzes maak en dingen soms moet overslaan. Daarnaast heb ik besloten te stoppen met mijn eigen bedrijf, zodat ik mijn aandacht volledig kan richten op mijn herstel en mijn kinderen.

Nu wil ze andere moeders laten weten dat ze niet alleen zijn

De reden dat ik mijn verhaal wil delen, is omdat er nog zoveel schaamte zit op dit onderwerp. Ik heb dat zelf ook heel lang gevoeld en eerlijk gezegd zit dat soms nog steeds een beetje in mij. Juist daarom wil ik dit taboe doorbreken.

Ik weet hoe het is om te blijven denken dat je er wel doorheen moet, dat het misschien gewoon “erbij hoort”, of dat je je niet zo moet aanstellen. Ik ben daar zelf ook veel te lang in blijven hangen.

En dat is precies wat ik andere moeders wil meegeven: je hoeft je hier niet voor te schamen. Het zegt niets over jou als moeder. Je bent niet minder goed of aan het falen.

En misschien nog wel het belangrijkste: je kiest hier niet voor. Het is niet dat je even anders moet denken of dat je dit oplost met een andere mindset. Het is iets wat je overkomt, waarin zoveel factoren meespelen en waar je zelf geen schuld aan hebt.

Wat ik door mijn eigen proces ook steeds meer ben gaan zien, is hoeveel hulp er eigenlijk is. Door zelf door de molen te gaan, zie je pas hoeveel mensen en instanties er zijn die willen en kunnen helpen. Daar ben ik zo ongelofelijk dankbaar voor en zo mooi ook dat dit er allemaal is. 

Ik heb inmiddels ervaren hoe groot het verschil kan zijn tussen periodes in het moederschap, en daardoor weet ik ook: dit zegt niets over wie jij bent als moeder. Je doet je best met alles wat je op dat moment hebt.

En misschien leer ik dat zelf ook nog elke dag opnieuw: dat ik niet alles alleen hoef te dragen. Ik werk er iedere dag nog keihard aan, voor mezelf maar vooral echt voor mijn twee geweldige kinderen. 

Dus voor alle lieve mama’s die zich hierin herkennen en hier ook doorheen gaan: je bent echt niet alleen. Het kan soms zo voelen, juist omdat er vaak weinig over wordt gesproken en we vooral de “perfecte” plaatjes online zien. Maar geloof me, dit gebeurt veel vaker dan je denkt.

Denk ook niet dat je faalt als moeder, want dat doe je niet. Blijf erover praten en durf hulp te zoeken als je daar zelf aan toe bent, want dat kan echt het verschil maken en je helpen om er langzaam weer uit te komen. Via de gemeente zijn er ontzettend veel mogelijkheden en er zijn echt mensen die er voor jou zijn.

Je hoeft dit niet alleen te dragen en je doet het niet fout als het even niet lukt of als je hulp nodig hebt. Wees echt lief voor jezelf in dit proces en blijf erover praten want dat helpt meer dan je denkt.

Dit is een ingezonden verhaal van Quinty Meijlink.