Pas toen Cynthia zelf moeder werd, besefte ze dat ze nooit echt kind was geweest

Altijd bezig met sfeer

“Nu ik volwassen ben, realiseer ik me pas dat ik nooit volledig kind heb kunnen zijn. Alsof ik onbewust altijd bezig was met aanvoelen hoe het met mijn moeder ging. Of er spanning was. Of ik lief genoeg was. Rustig genoeg. Makkelijk genoeg.

Ik leerde vroeg om mezelf aan te passen. Niet te veel te vragen. Sterk en begripvol te zijn. Van buiten leek er misschien niet altijd iets mis, maar van binnen voelde ik me vaak verantwoordelijk voor emoties die eigenlijk niet van mij waren. Ik was als meisje altijd bezig met sfeer. Met scannen. Met rekening houden. Ik dacht veel na over anderen, maar bijna nooit over wat ik zelf nodig had.

“Ineens kwamen de woorden eruit: ‘Ik ben zo boos op jou. Je hebt ons in de steek gelaten’”

Cynthia

Sterk blijven

Dat neem je mee je volwassen leven in. In relaties, in moederschap, in vriendschappen en zelfs in werk. Je blijft zorgen, dragen en pleasen tot je beseft: ik heb geleerd hoe ik er voor iedereen moest zijn, behalve voor mezelf.

Dat besef kwam pas echt binnen toen ik moeder werd. Omdat ik toen voelde hoeveel een kind eigenlijk hoort te mogen leunen. Hoe een kind zich veilig hoort te voelen in afhankelijk mogen zijn. Gewoon kind mogen zijn. Ergens brak dat ook iets open in mij, omdat ik besefte hoeveel ik altijd zelf had gedragen.

Oude pijn

Moederschap maakte me eerst vooral alert. Ik wilde het zo graag anders doen, dat ik soms juist te hard mijn best deed. Ik kwam erachter dat veel van mijn triggers eigenlijk niet alleen over mijn kinderen gingen, maar over het kleine meisje in mij dat vroeger vooral sterk moest zijn.

Daardoor ben ik veel dieper gaan kijken naar patronen, hechting en het zenuwstelsel. Niet omdat ik een perfecte moeder wilde worden, maar omdat ik voelde: dit stopt bij mij.

Ik wil dat mijn kinderen nooit het gevoel hoeven dragen dat zij verantwoordelijk zijn voor mijn emoties. Ik wil dat ze kind mogen zijn. Dat ze zichzelf niet hoeven kwijt te raken om liefde te behouden.

Boosheid

Het moment dat me het meest is bijgebleven, was mijn eerste familieopstelling. Mijn vraag was waarom ik geen verbinding voelde met mijn moeder. Mijn moeder was psychisch ziek toen ik jong was en pleegde uiteindelijk zelfmoord. De volwassene in mij begreep altijd waarom ze er niet kon zijn. Ze was ziek. Maar tijdens die opstelling voelde ik ineens hoeveel boosheid er nog in mij zat.

Ik weet nog dat ik de representant die mijn moeder speelde niet eens kon aankijken. Ineens kwamen de woorden eruit: ‘Ik ben zo boos op jou. Je hebt ons in de steek gelaten. Je had er moeten zijn.’

Woorden die ik nooit eerder had uitgesproken. De vrouw tegenover mij zei daarna: ‘Je hebt gelijk. Ik had er voor jullie moeten zijn, maar ik kon het niet.’ Toen brak er iets open en rolden de tranen over mijn wangen. Daarna voelde ik zoveel meer rust in mezelf.

“Ik denk dat veel mensen vooral mijn sterke kant zagen. Degene die doorgaat, draagt en zorgt”

Cynthia

Bewust moeder zijn

Ik denk dat veel mensen vooral mijn sterke kant zagen. Degene die doorgaat, draagt en zorgt. Maar onder vrouwen die emotioneel te vroeg volwassen moesten worden, zit vaak ook veel vermoeidheid. Nu kijk ik veel bewuster naar wat kinderen voelen. Hoe snel kinderen zichzelf aanpassen aan de emoties van volwassenen.

Wat ik vooral wil meegeven, is dat dit niet gaat over ouders de schuld geven. Veel moeders hebben zelf ook nooit geleerd hoe het voelt om echt gedragen te worden. Kinderen hebben geen perfecte ouders nodig. Ze hebben ouders nodig die bereid zijn eerlijk naar zichzelf te kijken, verantwoordelijkheid te nemen en steeds opnieuw de verbinding met hun kind op te zoeken.”

Dit is een ingezonden verhaal van Cynthia.