Tien weken na de bevalling wilde ze niet meer leven: Vivian vertelt over PMDD

De klachten kwamen terug

“Na de bevalling was ik dolgelukkig met onze dochter. Maar ongeveer tien weken later voelde ik dat er iets veranderde. De klachten die ik achteraf al vanaf mijn zestiende had, kwamen keihard terug. Alleen wist ik toen nog steeds niet dat het PMDD was.

PMDD is een ernstige vorm van PMS, waarbij de hersenen extreem gevoelig reageren op hormonale schommelingen. Bij mij leidde dat tot zware depressieve gevoelens en zelfs suïcidale gedachten. Ik had totaal geen grip meer op mezelf.

“Onze eerste jaren als gezin hadden zo anders moeten zijn”

Vivian

Ik dacht alleen nog aan de dood

Het eerste jaar met onze dochter stond volledig in het teken van overleven. In plaats van te genieten van mijn baby vocht ik iedere dag om de juiste hulp te krijgen en weer enigszins te herstellen.

Een moment dat ik nooit meer vergeet, was een wandeling met mijn dochter. Ik liep met de kinderwagen buiten, maar in mijn hoofd was ik alleen nog maar bezig met de dood. De gedachten werden zo heftig dat ik tijdens die wandeling het noodnummer heb gebeld. Dat was het moment waarop ik besefte hoe ernstig het was.

Leven in angst

Niet alleen voor mij was het verschrikkelijk, ook voor mijn vriend. We stonden allebei in de overlevingsstand. Er zijn momenten geweest waarop hij niet wist wat hij zou aantreffen als hij thuiskwam. Dat besef doet nog steeds pijn. Onze eerste jaren als gezin hadden zo anders moeten zijn. In plaats daarvan draaide alles om mijn ziekte.

Eindelijk een diagnose

Pas na mijn zwangerschap kreeg ik de diagnose PMDD. Achteraf vielen zoveel puzzelstukjes op hun plek. Jarenlang was ik verkeerd gediagnosticeerd, terwijl vrouwen met PMDD gemiddeld pas na twaalf jaar de juiste diagnose krijgen.

Uiteindelijk kwam ik terecht bij een gynaecoloog die mij in een kunstmatige overgang bracht, gecombineerd met hormoontherapie. Dat gaf me langzaam weer grip op mijn leven. Het was geen wondermiddel en het herstel kostte tijd, maar ik voelde eindelijk weer hoop.

Ik geniet weer van mijn dochter

Inmiddels is onze dochter drieënhalf jaar en gaat het mentaal gelukkig goed met mij. Ik ben gestopt met de Lucrin-injecties, die de kunstmatige overgang veroorzaakten, en wacht nu af hoe mijn natuurlijke cyclus zich gaat herstellen. Dat vind ik spannend, omdat niemand weet hoe mijn lichaam zal reageren.

Gelukkig ben ik nu mentaal stabiel. Ik kan eindelijk genieten van onze dochter en heb eindelijk rust in mijn hoofd. Ik voel weer echt geluk. Na zo’n vreselijke periode is dat ontzettend waardevol.

“Achteraf vielen zoveel puzzelstukjes op hun plek. Jarenlang was ik verkeerd gediagnosticeerd”

Vivian

Ik wil andere vrouwen helpen

Deze periode heeft enorme impact op mijn leven gehad. Ik heb EMDR gevolgd, maar ik zal het waarschijnlijk nooit helemaal een plek kunnen geven. Ook omdat de angst blijft dat de klachten ooit terugkomen. Juist daarom deel ik mijn verhaal open en eerlijk op Instagram, als een soort openbaar dagboek. Daardoor heb ik contact met lotgenoten en merk ik dat mijn openheid ook andere vrouwen helpt. 

Als ik één boodschap kan meegeven, is dat om hulp te zoeken. Zoek lotgenoten op en blijf niet alleen rondlopen met je gevoelens.”

Dit is een ingezonden verhaal van Vivian.