Nelley dwingt haar kinderen niet om iedereen te begroeten: “Niet iedereen snapt dat”

“Eerst dacht ik nog dat het zo hoorde”

“Eigenlijk ben ik hier pas echt bewust mee begonnen bij mijn tweede kindje. Bij je eerste denk je toch sneller dat dingen gewoon zo horen, vooral omdat je veel adviezen overneemt van oudere familieleden of de standaardopvoeding volgt. En dat is vaak nog het tijdperk van netjes een kusje geven en gewoon luisteren naar volwassenen.

Pas later begon ik me af te vragen waarom we kinderen dingen laten doen die wij als volwassenen zelf ook niet altijd doen. Want eerlijk is eerlijk: wij groeten ook niet altijd iedereen enthousiast. Soms ontwijken we mensen zelfs bewust. Toen dacht ik: waarom verwachten we dat dan wel standaard van kinderen? Vanaf dat moment zijn we thuis bewuster geworden. Nee zeggen mag hier gewoon bestaan zonder dat daar meteen een hele discussie van gemaakt hoeft te worden.

“Sommigen lijken echt even kortsluiting te krijgen in hun beeld van wat goede opvoeding is”

Nelley

Even schakelen

De reacties verschillen enorm. Sommige mensen reageren heel begripvol en zeggen dat het helemaal prima is. Maar anderen lijken echt even kortsluiting te krijgen in hun beeld van wat goede opvoeding is. Binnen onze culturele mix is dat extra interessant. Ik ben half Surinaams en half Curaçaos en mijn partner is Bosnisch en Oekraïens. In veel van die culturen is het heel normaal dat je iedereen netjes groet.

Vooral binnen mijn Surinaamse familie kan het nog weleens wat dwingender gezegd worden dat je even mooi netjes moet groeten. Ik snap dat ook wel, want respect is belangrijk. Alleen hoeft respect voor mij niet altijd fysiek te zijn. Een goedemiddag, zwaai of high five is voor mij ook gewoon goed, zeker bij mensen die dichtbij ons staan.

Opmerkingen

Ik krijg er zeker opmerkingen over. Vooral dat kinderen tegenwoordig geen manieren meer zouden hebben of dat het respectloos is. Ik vind dat altijd een interessante conclusie, want blijkbaar wordt respect voor sommige mensen vooral gemeten aan of er een groet terugkomt.

Ik zeg zelf ook gewoon tegen mijn kinderen dat ze even netjes moeten groeten. Maar ik ga het niet afdwingen als ik zie dat het echt niet goed voelt voor ze. Mijn kinderen zijn heel gevoelsgericht. Dat betekent soms dat ze niet meteen openstaan voor iedereen. En eigenlijk vind ik dat juist mooi, omdat ze zo dicht bij zichzelf blijven.

“Ik wil dat mijn kinderen later stevig in hun schoenen staan en durven luisteren naar hun gevoel. Niet omdat ze iedereen tevreden moeten houden”

Nelley

Grenzen aangeven

Voor mij gaat dit uiteindelijk over veel meer dan alleen een kus of een begroeting. Ik wil dat mijn kinderen later stevig in hun schoenen staan en durven luisteren naar hun gevoel. Niet omdat ze iedereen tevreden moeten houden. Respect hoeft voor mij niet altijd in een knuffel, kus of hand te zitten. Een glimlach is soms ook gewoon voldoende.

En laten we eerlijk zijn, wij als volwassenen groeten ook niet altijd iedereen alsof we een rondleiding geven door ons sociale leven. We kiezen zelf ook gewoon met wie we wel of niet contact maken.

Ik hoop vooral dat mijn kinderen leren dat hun lichaam van henzelf is en dat hun gevoel ertoe doet. Dat nee zeggen mag zonder schuldgevoel, maar dat ze tegelijkertijd ook de grenzen van anderen respecteren. Want liefde hoeft voor mij niet afhankelijk te zijn van fysieke affectie. Je hoeft geen knuffel of kus te geven om lief, sociaal of goed opgevoed te zijn. Als ze later mensen worden die hun grenzen kennen, respect tonen en niet automatisch zichzelf wegcijferen voor anderen, ben ik tevreden.”

Dit is een ingezonden verhaal van Nelley.