Marieke wilde een tweede kindje, toen bleek ze zwanger van een drieling

Geen gewone echo

“Ik was die dag alleen naar de afspraak bij de assistent-gynaecoloog gegaan omdat mijn partner ziek thuis was bij onze zoon Guust. Tijdens de echo zag ik meteen twee vruchtzakken op het scherm, dus ik dacht direct: een tweeling. Terwijl de assistent één baby aan het opmeten was, zag ik af en toe nog iets op het scherm bewegen. En toen zag ze het ook. Drie kindjes!

Omdat ze zelf nog nooit een drieling op een echo had gezien, riep ze een andere gynaecoloog erbij. Die bevestigde dat het echt een drieling was en vertelde dat ik naar een gespecialiseerde gynaecoloog moest. Dat moment was echt een shock. Op een tweeling had ik mezelf mentaal al voorbereid, maar drie tegelijk had ik totaal niet zien aankomen. Mijn hoofd ging direct naar praktische dingen. Onze auto. Ons huis. Kinderopvang. Hoe moesten we dit ooit betalen?

“We gingen eigenlijk nergens heen, behalve familiebezoekjes of ziekenhuisafspraken. Alleen al het idee om met vier kleine kinderen ergens naartoe te gaan, voelde als een militaire operatie”

Marieke

Een heftig gesprek

Het gesprek met de gespecialiseerde gynaecoloog vond ik emotioneel enorm zwaar. Ze legde uit dat de grootste risico’s zaten bij de eeneiige tweeling binnen de drieling. De placenta kon ongelijk verdeeld zijn en de bloedtoevoer kon verstoord raken. Ook werd er heel hard gehamerd op het risico op vroeggeboorte.

Ze waren verplicht om alle opties met ons te bespreken, maar voor mij voelde het meteen duidelijk. Dit waren mijn kindjes. Voor Guust en daarna opnieuw voor de meisjes had ik telkens een miskraam gehad rond vijf weken zwangerschap. Daardoor voelde ik nóg sterker dat ik deze kindjes moest krijgen.

Ik ben uiteindelijk ook nog voor een second opinion naar Leuven gegaan bij professor Lewi, gespecialiseerd in meerlingen. Dat gesprek gaf mij veel meer rust. Vanaf dat moment ben ik er echt honderd procent voor gegaan.

Vier kleine kindjes

Ons leven veranderde compleet. Het eerste jaar stonden we bijna stil. We gingen eigenlijk nergens heen, behalve familiebezoekjes of ziekenhuisafspraken. Alleen al het idee om met vier kleine kinderen ergens naartoe te gaan, voelde als een militaire operatie.

Af en toe nam ik Guust alleen mee voor een mama-dagje. Ineens moest hij zijn mama en papa delen met drie baby’s tegelijk. Toch merk je aan alles dat hij uit een groot gezin komt. Hij is ontzettend zorgzaam. Hij kan zijn zussen plagen, maar als eentje huilt, staat hij ook direct klaar om haar te troosten.

“Soms heb ik echt behoefte aan een moment alleen. Maar zodra ik hun lach zie of hun armpjes rond mij voel, ben ik alles weer vergeten”

Marieke

Uitjes zijn soms meer stress dan plezier

Wat ik nog steeds het moeilijkste vind, zijn uitstappen met alle kinderen samen. Alleen durf ik wel eens naar een binnenspeeltuin of kleine speeltuin te gaan, maar echte daguitstappen doen we bijna nooit. Voor een pretpark heb je bijna evenveel volwassenen als kinderen nodig, omdat ieder kindje nog begeleiding nodig heeft. Dan zit je meteen aan acht tickets voor één dag.

Tijdens een actie van Plopsaland heb ik wel acht tickets gekocht omdat het vier plus vier gratis was. Nu neem ik ieder kindje apart eens mee voor een dagje. Zo spreid ik de kosten en krijgt ieder kindje echt mijn volledige aandacht.

Hun knuffels maken alles goed

Als ik zie hoe graag ze elkaar zien, ondanks alle ruzies, smelt ik echt. Ze kunnen elkaar niet missen. En op slechte dagen zijn zij het ook die naar mij komen om mij te troosten met knuffels en kusjes.

Natuurlijk word ik soms overprikkeld en moe. Soms heb ik echt behoefte aan een moment alleen. Maar zodra ik hun lach zie of hun armpjes rond mij voel, ben ik alles weer vergeten. Mijn hele leven met hen zit vol momenten van onvoorwaardelijke liefde.”