Beeld: noortje

“Je was een guitig klein meisje met pijpenkrulletjes. En hoe fel de zon ook scheen, je had altijd je regenlaarzen aan je voeten. Als we ergens heen liepen, stopte je onderweg standaard om bloemen te plukken of eikeltjes te rapen.

Als ik besloot een keertje vegetarisch te koken, keek je kritisch in de pannen en vroeg je:
“Waar is vleesje dan?”

Toen je broertje werd geboren, nodigde je alle kindjes uit de straat uit om naar hem te komen kijken. Zo trots als je was.

En nu ben je alweer tien. Geen klein meisje meer, maar ook nog niet groot.
Je staat precies op dat bijzondere randje ertussenin, waar alles verandert en niets meer helemaal hetzelfde is.

Je plukt geen bloemen meer onderweg, maar videobelt met je vrienden.
Je regenlaarzen draag je alleen nog maar als het regent of sneeuwt.
Soms begrijpen we elkaar niet en kunnen we enorm botsen. Waar ik jou leer om te praten in plaats van boos weg te stormen, leer ik dat ik niet altijd het laatste woord hoef te hebben.

Ik zie mijn lieve kleine meisje veranderen in een lieve, sterke, grote meid. Je zoekt je weg, en ik zoek met je mee. Waar opgroeien voor jou soms lastig is, vind ik het opvoeden daarin niet altijd even makkelijk.

Waarschijnlijk zeg ik het te weinig, maar ik ben ongelooflijk trots op jou.
We zijn het niet altijd eens, maar weet dat ik, wat er ook gebeurt, altijd achter je zal staan.

Ik hou de wereld van jou, en ik bof dat ik jouw moeder mag zijn.”