Bo leeft al jaren met ondraaglijke pijn: “Voor mijn dochters ga ik door”

Een leven met pijn

“Tijdens de zwangerschap van mijn jongste dochter kreeg ik een darmhernatie. Mijn darmen zaten bekneld en ik ben toen, met net geen 24 weken, geopereerd. Helaas hebben ze daar een foutje gemaakt, waardoor ik nu ACNES heb, een zenuwbeknelling in mijn buik. Met 30 weken hebben ze mij opnieuw geopereerd.

Mijn jongste dochter is nu 8 jaar en sindsdien heb ik al vele operaties gehad, ziekenhuisopnames en alle mogelijke pijnstillers en behandelingen geprobeerd. Ik heb meerdere artsen gezien en second opinions gehad. Maar helaas kunnen ze niets meer voor mij doen. Ik ben uitbehandeld en deze pijn zal de rest van mijn leven blijven.

“Ik was zelf als kind een jonge mantelzorger voor mijn moeder en dat is iets wat ik mijn dochters nooit had willen geven”

Bo

Jonge mantelzorgers

Bij mijn laatste arts is er ook POCNES en LACNES vastgesteld. Dat zijn zenuwbeknellingen in mijn rug en zij. Dus helaas heb ik het nu op meerdere plekken in mijn lichaam.

Als ouder doet dit heel veel met mij. Ik voel mij nog steeds schuldig. Ik was zelf als kind een jonge mantelzorger voor mijn moeder en dat is iets wat ik mijn dochters nooit had willen geven. Toch zijn zij nu ook jonge mantelzorgers. Ik probeer ze alsnog alles te geven wat ik kan, hoeveel pijn mij dat ook doet en de hoge prijs die ik daarvoor betaal, fysiek.

“We waren op de fiets en toen viel ik letterlijk bij de fietsen neer van de pijn. Ik kon niet meer”

Bo

Midden op straat ging het mis

Een moment dat mij altijd is bijgebleven, is van een aantal jaar geleden, ik denk zo’n vijf jaar terug. Het was Koningsdag. We waren in de tent hier in het dorp en gingen daarna weer naar huis. We waren op de fiets en toen viel ik letterlijk bij de fietsen neer van de pijn. Ik kon niet meer. Mensen uit het dorp hebben mijn kinderen snel meegenomen en ik werd in een auto gelegd en naar huis gebracht. Even later kwam de ambulance om mij mee te nemen en lag ik weer een periode in het ziekenhuis. Dat moment vergeet ik nooit meer.

De impact

De impact op mijn omgeving en gezin is groot. Ik heb de fysieke pijn, maar zij leven er ook elke dag mee. Het beïnvloedt alles: thuis, werk, familie. Het is niet alleen mijn strijd, maar ook die van hen. Toch geef ik niet op. Ondanks de pijn probeer ik door te gaan, hoe zwaar dat ook is. Alles voor mijn meiden. Heel eerlijk, voor hen blijf ik doorgaan. Als zij er niet waren, weet ik niet of ik dit had volgehouden, het leven met dagelijkse pijn.

Als ik nu terugkijk, heeft het mij veranderd. Leven met pijn is geen makkelijk leven, maar we moeten het ermee doen. Ik blijf proberen het geluk in de kleine dingen te zoeken.

Dit is een ingezonden verhaal van Bo.