Een paar minuten na mijn keizersnede waren we ineens ouders van een drieling 

Elk moment kon het gebeuren  

Ik was ongelofelijk blij dat ik niet wekenlang hoefde af te wachten of mijn bevalling zou beginnen, want de mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik een controlefreak ben. Ook al kon het natuurlijk alsnog elk moment gebeuren.

Ik vertelde al dat we dagelijks een CTG hadden om te controleren of het nog goed ging met de kindjes in mijn buik. Door de groeiende kindjes was er immers ook nog steeds een kans op complicaties, zoals zwangerschapsvergiftiging of vroegtijdig gebroken vliezen. Waar veel vrouwen trappen op en af lopen en op stoeprandjes huppen, probeerde ik dit allemaal zo min mogelijk te doen. Om de kindjes maar binnen te houden.

“De avond voor de keizersnede heb ik nog geprobeerd om extra stil te staan bij de kindjes in mijn buik. Extra contact maken, extra genieten van elk schopje”

Net geen 34 weken

Tijdens ons eerste gesprek met de gynaecoloog werd ons verteld dat 34 weken in principe het hoogst haalbare was. En ik was megavastberaden om dat te halen. Maar onze wisseldag viel op zaterdag, dus exact 34 weken zat er al niet in.

Ik hoopte op 34 weken en 2 dagen, maar de gynaecoloog adviseerde anders. Vanwege de zwangerschapscholestase, de verminderde doorbloeding in de navelstreng van Olivia en haar achterblijvende groei, werd het 33 weken en 4 dagen.

En hoe dankbaar we ook zijn dat dit gelukt is tot en met 33 weken en 4 dagen, toch voelde het ergens ook als falen. Die grens van 34 weken had ik niet gehaald. En ook al werd mij meermaals verteld dat dit al een hele prestatie was van mijn lijf, toch voelde het niet zo. Ik had ze zo graag langer willen dragen.

De avond ervoor

De avond voor de keizersnede heb ik nog geprobeerd om extra stil te staan bij de kindjes in mijn buik. Extra contact maken, extra genieten van elk schopje. Want dit kon best weleens de allerlaatste keer zijn dat ik dit mocht meemaken.

Ik vond het heerlijk om zwanger te zijn en dit voelde als afscheid nemen van een bijzondere periode. Maar ook als afscheid van ons leven vóór de drieling. Vanaf morgen waren we voor altijd ouders, wat er ook zou gebeuren.

De ochtend van de keizersnede

Om half tien mochten we ons melden op de afdeling Verloskunde. Ik nuchter, maar ik stond erop dat Robin een stevig ontbijt nam. Vanuit mijn werk als verpleegkundige kende ik de verhalen van mensen die onderuitgingen tijdens een operatie. Dat ging ons niet overkomen, haha.

Bijna direct op de kamer mocht ik me omkleden in een operatiejasje, kreeg ik een infuus en werd er nog een laatste echo gemaakt. Robin attendeerde de verloskundige er nog gauw op dat we de geslachten niet wisten en dat ook nog heel even zo wilden houden.

Daarna gingen we naar de holding, de voorbereidingskamer. Robin kleedde zich om in een blauwe overall met haarnetje en toen scheidden onze wegen zich even.

De ruggenprik

Ik werd meegenomen naar de operatiekamer voor de ruggenprik. Robin mocht hier helaas niet bij zijn, maar gelukkig had ik een fantastische anesthesiemedewerker: Erik. Ik zag er best tegenop, want ik moest ver vooroverbuigen met die grote buik en er ging iets gebeuren wat ik zelf niet kon zien. En je hoort natuurlijk altijd de horrorverhalen.

Maar het viel reuze mee. Erik kletste vrolijk met me door en ik merkte niets van het zetten van de ruggenprik. Tot ze zeiden: “Nu kunnen je benen warm aan gaan voelen.” Waarop ik zei: “Zijn jullie al begonnen dan?” Ze waren al klaar. Alleen het verwijderen van de pleister van mijn rug leverde nog een “au!” op, waarop de anesthesist lachend zei: “Ik heb net met zo’n naald in je rug gezeten en nu geef je een kik om een pleister.” Binnen een paar seconden voelde ik mijn onderlijf niet meer.

11.29, 11.31 en 11.33 uur

Robin kwam samen met het team binnen en ik overdrijf niet als ik zeg dat het bijna twintig mensen waren. En binnen no-time was daar ons eerste kindje.

11.29 uur — een jongen: Juda
11.31 uur — een meisje: Olivia

Robin dacht twee jongens en één meisje, ik dacht het andersom. De gynaecoloog wist dit en vroeg nog wat er op de weddenschap stond. Ik durfde niet meer, want ik begon de laatste weken ook steeds meer te denken dat het toch twee jongens zouden zijn. En toen:

11.33 uur — nog een jongen: Fedde

Robin mocht de navelstrengen doorknippen, alleen die van Olivia was te kort. En toen waren we gewoon ouders van drie kindjes: twee jongens en een meisje.

“En toen waren we gewoon ouders van drie kindjes: twee jongens en een meisje”

Eindelijk samen

De kindjes werden even meegenomen naar de opvangkamer om gecontroleerd te worden en ondersteuning te krijgen waar nodig. Juda deed het zo goed dat hij nog even bij mij op de borst mocht liggen, terug op de operatiekamer.

Olivia kwam nog even langs in de couveuse voordat ze naar de neonatologie werd overgebracht. Bij Fedde lukte het aanleggen van de CPAP niet, waardoor hij meteen werd overgebracht. Robin ging met de kindjes mee en ik bleef achter op de operatiekamer.

Daarna wachtte ik op de uitslaapkamer totdat de ruggenprik begon uit te werken. En toen mocht ik eindelijk ook naar de afdeling, waar ik herenigd werd met Robin en de drie kleinste, maar meest geliefde mensen van mijn leven. 

Heb jij ook een keizersnede gehad? Of heb je juist heel bewust voor een andere bevalling gekozen? Hoe was jouw bevalling? En had jij ook zo’n moment waarop je terugkeek en dacht: dit had ik nooit zo verwacht?