Alexandra wachtte vier jaar op een baby: “Ik kon het niet loslaten, geen dag”

Spontane zwangerschap

Rond 2019 begon de kinderwens van Alexandra. “We hadden net ons eerste huis gekocht. Ik wilde al graag kinderen, mijn vriend nog niet per se. Toen een gynaecoloog me door een afwijkende papwaarde adviseerde te stoppen met de pil, besloten we: als het komt, dan komt het.”

In 2020 raakte ze spontaan zwanger. “Ik deed midden in de nacht een test en die was positief. Ik barstte meteen in tranen uit. Het was onverwacht, maar ook zo welkom.”

Maar Alexandra voelde al snel dat er iets niet goed zat. “Op de eerste echo bleek het om een leeg vruchtzakje te gaan. De verloskundige zei eigenlijk vrijwel meteen dat dit geen succesvolle zwangerschap zou worden. Daarna gaf ze nog wat uitleg en in de deuropening overhandigde ze me een flyer over hoe om te gaan met een miskraam. Achter mij zat een wachtkamer vol zwangere vrouwen. Achteraf denk ik echt: waarom moest dit zo?”

De miskraam moest met medicatie worden opgewekt. ”Ze zeiden dat het zou voelen als een zware menstruatie, maar voor mij voelde het als een mini-bevalling.”

“Vanaf die eerste echo had ik al zo’n sterk onderbuikgevoel dat er meer aan de hand was”

Alexandra

Het onderbuikgevoel

Na die miskraam gingen Alexandra en haar partner actief proberen opnieuw zwanger te raken. ”Toen dat na een jaar niet lukte, kregen we een verwijzing naar het ziekenhuis. Daar bleek al snel dat de zaadkwaliteit van mijn partner niet goed was. Zelfs toen hij gezonder ging leven, werden de uitslagen alleen maar slechter.”

Voor Alexandra voelde dat als een bevestiging, van iets dat ze al langer voelde. “Vanaf die eerste echo had ik al zo’n sterk onderbuikgevoel dat er meer aan de hand was. Ik kon dat ook niet loslaten.”

”Na elke ronde dacht ik: waarom kijken ze niet verder? Waarom doen ze steeds bijna hetzelfde als de vorige keer?”

Alexandra

Steeds minder vertrouwen

In Nederland kreeg het stel direct ICSI aangeboden. “Ik schrok daar enorm van. In mijn hoofd was dat echt het laatste redmiddel. Toch begonnen we eraan. We kregen drie vergoede pogingen, allemaal zonder succes. Na elke ronde dacht ik: waarom kijken ze niet verder? Waarom doen ze steeds bijna hetzelfde als de vorige keer?”

Ondertussen ging het mentaal steeds slechter met Alexandra. “Ik had paniekaanvallen, zware gedachten en ik was er dag en nacht mee bezig. Elke dag dat ik niet zocht naar een oplossing, voelde als een verloren dag.”

De klap

Ze besloten in het buitenland verder te zoeken. Ze kwamen bij een kliniek in Barcelona uit, waar dieper naar de zaadcellen van haar partner werd gekeken. ”Daar bleek dat een groot deel beschadigd was en ze adviseerden spermadonatie. Dat was het moment dat mijn vriend brak. Hij voelde zich alsof hij zijn taak niet kon doen. Alsof hij had gefaald in iets heel fundamenteels. We hebben samen gehuild.”

Hoe Alexandra en haar partner hierna verdergingen, lees je in deel twee.

Meer van Alexandra volgen? Op Instagram deelt ze haar verhaal over haar fertiliteitstraject en het moederschap!