“Hij heeft iets ingeslikt”… maar wat?

“Hij heeft misschien iets ingeslikt,” zegt moeder.

Misschien. Dat woord horen we op de SEH vaker dan je denkt.

Ik ga naast het jongetje zitten. Hij zit rustig op het SEH bed met een knuffel onder zijn arm en kijkt me onderzoekend aan.
“En… wat heb je misschien ingeslikt?” vraag ik.
Hij haalt zijn schouders op. “Weet ik niet meer.”

Dat belooft wat.

Moeder probeert te helpen. “Hij was aan het spelen in de woonkamer. En toen zei hij dat hij iets had doorgeslikt, we hebben geen idee wat en ook niets gezien…”
Vader vult aan: “Maar hij hoestte niet. En hij kan gewoon praten.”

Ik knik. Dat zijn alvast goede tekenen. Maar wat er precies is ingeslikt, dat blijft het grote mysterie.

Tijd om de detectivepet op te zetten. “Waar speelde je mee?” vraag ik.
Het jongetje denkt even na. “Met LEGO.”
Moeder slaat haar hand voor haar gezicht.
“Maar ook met auto’s,” zegt hij er snel achteraan. “En met geld.”
Geld? – Ik wordt nieuwsgieriger… “Wat voor geld?” vraag ik.
“Van papa.” De blik van vader zegt genoeg: dat had hij liever niet gehoord.

We besluiten stap voor stap het verhaal te reconstrueren. Het voelt een beetje alsof we een mini-verhoor doen, maar dan met een knuffel als belangrijkste getuige.

“Was het groot of klein?” vraag ik.
Hij houdt twee vingers ongeveer een centimeter uit elkaar. “Klein.”
“Rond of vierkant?” “Rond.”
Nu kijken we allemaal tegelijk naar vader. “Dat klinkt als een muntje,” zegt hij voorzichtig.
Het jongetje knikt. “Ja! Die.”

Mysterie deels opgelost.

Omdat hij geen klachten heeft — geen benauwdheid, geen pijn — besluiten we een foto te maken om te kijken waar het muntje zich bevindt. Een paar minuten later verschijnt het bewijs op het scherm.

Lees ook

Kokhalzen vs. stikken bij je baby: dit is het cruciale verschil

Daar zit het. Keurig in de maag en ik laat het jongetje de foto zien.
“Kijk,” zeg ik. “Dat is het muntje.”
Hij kijkt aandachtig naar het scherm en zegt vervolgens trots:
“Zie je wel dat ik het kon.”
Zijn moeder kijkt me aan met een blik die ergens tussen opluchting en lichte wanhoop in zit.

We leggen uit dat het muntje in de meeste gevallen vanzelf weer zijn weg naar buiten vindt. Met andere woorden: het mysterie verplaatst zich binnenkort naar een ander onderzoeksgebied, namelijk de luier of het toilet.

Voordat ze weggaan, vraag ik hem nog één ding.
“Ga je nog muntjes eten?”
Hij schudt heel serieus zijn hoofd.
“Nee,” zegt hij. “Alleen snoep.”

Kijk, dat is tenminste een duidelijk behandelplan.