Terug
Blog header image

Wil je zitten? Ik kan staan.

In mijn twee zwangerschappen is mij in totaal drie keer gevraagd of ik wil zitten in het OV waarvan twee keer in het buitenland.

Ik heb gemerkt dat ik in het laatste trimester van mijn zwangerschappen best afhankelijk ben van het OV. Sommige vrouwen hebben nergens last van, andere vrouwen wel. Ik behoor helaas tot die laatste categorie. Waar ik kan fiets of loop ik maar door hypermobiliteit beginnen mijn gewrichten al pijn te doen vanaf het eerste trimester en verzwikt ik vaak mijn enkels. Tel daar bekkeninstabiliteit bij op en kijk naar die inmens grote buik ('weet je zeker dat het geen tweeling of drieling is?') voor mijn postuur en je kan raden hoe ik me voel tijdens de laatste loodjes.

Onlangs bracht ik mijn dochter in de stromende regen naar de crèche om zelf vervolgens terug naar de tramhalte te lopen om op de tram naar mijn werk te wachten. Tijdens dit tochtje ging ik uiteraard door mn enkel en heb ik twee keer moeten stilstaan omdat de pijn in mijn bekken te erg werd om door de lopen. Eenmaal mank en hinkend in de tram (die door het weer uiteraard helemaal vol zat) ben ik ergens tegen de wand gaan staan om vervolgens tot twee keer toe gezegd te worden dat ik aan de kant moest gaan. Mijn buik stond in de weg. Toen de trambestuurder even later ook nog eens plotseling op de rem ging staan en ik door de tram heen vloog en uiteindelijk viel was voor mij de maat vol. Ik stond daar met tranen in mijn ogen, werd aangestaard door verschillende mensen die snel wegkeken als ik terugkeek en niemand vond het nodig om een stoel aan te bieden. Toen mijn man op dat moment ook nog eens heel lief appte 'ben je nou niet blij dat je toch met de tram bent gegaan?' kon ik mijn tranen niet meer in bedwang houden.

Dezelfde dag op de terugweg vroeg ik een man of ik op het stoeltje naast hem kon zitten waar hij zijn tas had gelegd. Na hevig zuchten en kreunen mocht het, hij hoefde immers toch nog maar twee haltes.

Tijdens mijn eerste zwangerschap moest ik op controle bij een ziekenhuis aan de andere kant van de stad waardoor ik anderhalf uur onderweg was. Mijn laatste afspraak was met 41 weken (en 30 graden). Op de terugweg vroeg ik aan een meneer die op twee stoeltjes was gaan zitten of ik naast hem kon zitten. Het antwoord was nee. Het mocht niet.

Ik voel (en zie) vaak wel van die vragende ogen van mensen die niet zeker weten of ze moeten opstaan. Waarschijnlijk is de vraag meer 'waarom zou ik moeten opstaan, er zijn twintig andere mensen die ook kunnen staan'. Meestal kijken mensen snel weg of naar hun telefoon. En het maakt me boos.

Is dit iets van de 'grote, boze stad'? Wanneer is dit collectief besloten? In veel grote steden in het buitenland is het (gelukkig) nog steeds normaal om op te staan (of het in ieder geval aan te bieden). 

Ik heb het hier met (nederlandse) vrienden over gehad. Die eigenlijk geen van allen aangaven het raar te vinden want 'wanneer is iemand oud?, hoe weet ik nou hoe iemand zich voelt? Straks beledig ik iemand'. En dat weet je inderdaad misschien niet, daarom vind ik dat je het gewoon aan moet bieden. Als iemand daar geen behoefte aan heeft hoor je het vanzelf wel en kun je lekker blijven zitten. Beledigend lijkt het me sowieso niet, het is gewoon een aardige vraag. En voor de feministen, als een man zwanger zou kunnen worden zou ik het ook aan zwangere mannen vragen ;).

Inmiddels ben ik er zo klaar mee dat ik ondanks mijn eigen pijn soms heel demonstratief opsta voor oudere mensen die duidelijk moeilijk ter been zijn (wat ik overigens voorheen ook al deed, zij het minder opvallend) en met peuter en buik in het gangpad ga staan. Nou moet ik wel zeggen, dan ben ik er wel al bijna, anders hou ik dat niet vol, maar toch, ik denk dat mijn punt duidelijk is. Laten we gewoon weer allemaal aanbieden om op te staan, dat maakt de wereld misschien weer een klein beetje mooier en vrolijker.

Anoniem
7 jaar geleden

Oh wat eg. Als ik het vraag dan staat ze wel op, maar vind dat lastig om zelf mensen te benaderen. De gedachte dat ze ook nog nee kunnen zeggen en in jouw geval dus echt zeggen vind ik echt erg! Dat "mag" toch niet? Ik vind het dus al erg als ze het niet uit zichzelf aan bieden. Jouw verhaal brengt dat wel weer in perspectief.

Lindsy83
7 jaar geleden

Goed punt! Ik ben zelf wel zo opgevoed om voor ouderen mensen op te staan, maar over zwangeren is eigenlijk nooit gesporken. Heb hier dus ook nooit bij stil gestaan, maar eigenlijk vind ik het inderdaad ook raar dat je een zwangere niet je stoel aanbied. Ik zou het mezelf in ieder geval nooit vergeven als een zwangere vrouw in de bus valt en haar kindje iets overkomt, terwijl ze ook op mijn stoel had kunnen zitten... Bedankt voor deze eye-opener en succes met de laatste loodjes!

Chiara
7 jaar geleden

Wat vervelend dat mensen geen rekening met je houden zeg... Asociaal! Ik heb hier zelf gelukkig geen ervaring mee.. Mensen stonden altijd voor me op en nu bieden ze altijd aan om de kinderwagen in en uit de bus te tillen.. Ik ben het eigenlijk zelfs normaal gaan vinden, dus onbegrijpelijk dat dit bij jou zo anders gaat!

Leyla Ummels
7 jaar geleden

wat irritant en asosiaal zeg! Ik werd altijd misselijk als ik bleef staan toen ik zwanger was. En ik had echt een F*ck it mentaliteit.. dus als ik wilde zitten en mensen stonden zelf niet op, dan liep ik naar de plek die voor ons bedoeld zou zijn en vroeg het dan gewoon en als ik dan een nee of late reactie kreeg dan zei ik, ik kan ook gezellig naast je blijven totdat ik moet overgeven van de zwangerschaps misselijkheid.. En dan waren ze snel weg ;) In Japan kunnen zwangeren een button halen op het station en die dan laten zien bij de invalide plekken aan de mensen die er zitten en dan zijn die geacht op een plek af te staan.. Het is iets waar mensen zich bewust van moeten worden en helaas word er hier in NL niks aan gedaan.

Anoniem
7 jaar geleden

Ja gek he. Hoewel het wel met een tekening op de 'invaliden' bankjes staat dat deze ook voor zwangeren bedoeld is. We kunnen best wel wat leren van andere landen wat dit betreft.

Anoniem
7 jaar geleden

Ja gek genoeg boden er meestal wel mensen aan om de wagen naar binnen te tillen toen ik die nog gebruikte. Gek eigenlijk he. Ik had toen weer wel problemen met mensen in de bus die niet begrepen dat ze dan niet konden blijven staan op die plek. Maar dat is natuurlijk snel bekeken als ze een wagen op zich af zien komen ;)

Anoniem
7 jaar geleden

Bedankt voor jouw reactie! Af en toe vraag ik me af, zal ik hier iets over schrijven......en vaak doe ik het dan niet. Maar door dit soort reacties ben ik dan blij dat ik het dan toch heb gedaan.

Anoniem
7 jaar geleden

Vragen vind ik ook echt niet leuk. Niemand vind het denk ik leuk om niet te kunnen staan, die vraag stel je echt alleen als t anders even niet meer lukt. Dus hoe fijn als mensen het gewoon aan zouden bieden? :) Zeker na die keren 'nee' gehoord te hebben wordt het moeilijker te vragen.

Anoniem
7 jaar geleden

Ik vindt het heel naar om te horen. Zelf sta ik wel op en idd vragen doe je als je je eigen grens vaak al voorbij bent;) bij ons in de bus en trein hangen de normen en waarden waaronder op staan voor oudere en zwangere mensen nog een keer onderstreept en grote kans dat niemand het leest maar je worst wel weer even herinnert

Miccie
7 jaar geleden

Voor mij helaas herkenbaar. Bij mijn eerste zwangerschap had ik geen hele grote buik en was het bijna winter. Dikke jas aan, dus buik viel nog minder op. Elke dag 30 minuten met een bomvolle tram naar werk en weer naar huis. Niemand die ging staan natuurlijk. De laatste maand heb ik gezorgd dat ik met de auto naar het werk kon, want ik trok het gereis niet meer. Nu in mijn tweede zwangerschap probeer ik zoveel mogelijk te fietsen en kan ik zo nodig de auto pakken naar mijn werk. Voor mij geen OV meer als het niet nodig is. In het buitenland is het inderdaad veel beter geregeld en staan mensen uit zichzelf op. Nederland is dan toch een land waarin iedereen meer met zichzelf bezig is.

Anoniem
6 jaar geleden

Wat vreselijk zeg, maar erg goed om gewoon op de mensen af te stappen weet niet of ik dat zou doen. Afgelopen zomer in Italie was dat wel heel anders. Ik werd als een prinsesje behandeld. In de trein ging er altijd direct iemand staan, in de supermarkt werd ik voor gelaten en in de rij voor een zwempark werd ik onmiddellijk uit de rij gepikt en vooraan gezet. Dat was daar heel normaal en werd daar ook zo geleerd. Daar kunnen we hier dus nog wat van leren.

peetje80
6 jaar geleden

Ik had laatst deze discussie in de tram met een zwangere vrouw. Zij vroeg dus of ik wilde opstaan en mijn antwoord was nee. Toen werd ze boos. Het is niet dat ik niet wilde opstaan, graag had ik het gedaan maar ik kan niet lang staan en al helemaal niet in een rijdende bus of tram. Toen ik het haar wilde uitleggen begon ze te tieren dus heb ik mij opgedraaid. Ik ben van mening dat zwanger zijn geen ziekte is en daarom ook niemand hoeft op te staan. Wil je zitten als zwangere, dan zal je het zelf moeten vragen vind ik. Dat heb ik trouwens niet alleen bij zwangere maar ook bij oudere mensen. Toen ik zwanger was, vroeg ik het ook. Ik vind dat dat helemaal niet erg. Maar tja dan kan je ook nee te horen krijgen. En als de tram te druk was, bleef ik wachten op een andere. Groetjes Peetje80

Rollercoastermama
6 jaar geleden

Wauw, zo kan het ook he :) Ik ben al blij als ik na gezucht en gekreun mag zitten op de plek waar iemand zijn tas heeft gezet.

Blog header image

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”

Mamaplaats-hoofdredacteur Laura Hogendoorn liet haar dochter Maia de nieuwste poppen van L.O.L. Surprise! testen

Of ik poppen wilde testen? Daar hoefde ik met een dochtertje van 4,5 in huis niet lang over na te denken. Maia is een echt poppenmeisje. En dat deze poppen van L.O.L. Surprise! er ook nog eens heel cool uitzien, maakte de keuze nog makkelijker.

TODO: Add alt to media

Voor iedereen een favoriet

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”, riep Maia toen ik ze tevoorschijn haalde. Eerst speelde ze dat het twee prinsessen waren, later waren ze verliefd op elkaar en daarna werkten de poppen in een dierentuin. En dat vind ik als moeder ook het leuke: je kunt er alle kanten mee op. Helemaal omdat de L.O.L. Surprise! poppen allemaal anders zijn. Zo kun je altijd voor de pop kiezen waar jouw zoon of dochter zich het beste mee kan identificeren. Of je nou een kind hebt dat alleen maar jurken aan wil en van roze houdt of juist een stoere wildebras in huis hebt, er past er altijd wel één van de poppen perfect bij jouw kind.

TODO: Add alt to media

Mama even rust

Helaas voor mezelf, Maia lijkt ontzettend veel op mij en praat -net als ik- van ‘s ochtends tot ‘s avonds non-stop. Vrij vermoeiend soms haha. Maar ook als je geen prater in huis hebt, is er als moeder toch gewoon niks fijner dan als een kind zich even alleen vermaakt? Zonder jou te storen.

En ik moet eerlijk bekennen, ik heb wel een beetje met haar nieuwe, roze en blauwe vriendinnen te doen. Want Maia heeft het gepresteerd om de hele middag onafgebroken tegen ze aan te praten. Maar ondertussen kon ik eens een keertje genieten van een WARM kopje koffie! Win-winsituatie toch?! :) 

TODO: Add alt to media
TODO: Add alt to media

Gun jij jezelf als moeder nou ook even een momentje rust én wil je ook nog eens de fantasie van jouw kindje prikkelen? Bekijk dan ook eens de andere poppen die ze in de collectie hebben. Of psssttt…. ideetje voor de feestdagen!

Dit artikel is geschreven in samenwerking met L.O.L. Suprise! 

TODO: Add alt to media
Anoniem
2 dagen geleden

pas op: je krijgt zomaar 100 ongevraagde mails van mamaplaats en je komt er niet van af!

Joann123
2 dagen geleden

Dit kan je zelf aan -en uit zetten in je instellingen! ;)

Mamaplaats
1 dag geleden

Wat Joann123 ook al zegt, je kunt in je eigen instellingen heel makkelijk je mails uitzetten! Liefs team Mamaplaats

Anoniem
1 dag geleden

Nou je moet dan wel bij je instellingen moeten komen om het uit te zetten. Ik heb er over geschreven en kreeg de zelfde anteoord

Blog header image

DE GEZELLIGSTE PUZZELTIJD VAN HET JAAR

Jan van Haasteren Junior

Wie kent ze niet, de creatieve en humoristische puzzels van Jan van Haasteren Junior. Elke puzzel heeft zijn eigen verhaal.

De perfecte tijd om te gaan puzzelen

Het wordt donkerder in huis, de kaarsjes staan aan, een heerlijk moment om samen te puzzelen. Je gedachten op nul en helemaal in de puzzel verzinken. Met één doel, de puzzel op te lossen.

Wist je dat als jongere kinderen puzzelen ze een betere hand- oogcoördinatie ontwikkelen? Kinderen hun geheugen wordt gestimuleerd, welk stukje paste niet en welke zou dan wel kunnen passen? Ook leren ze door te gaan als het even niet lukt en in oplossingen te denken.

Herken je dat gevoel ook? Dat geluksgevoel als je weer een puzzelstukje op de juiste plek hebt gelegd? Dopamine komt vrij in je hersenen als je een stukje weer goed gelegd hebt, ook wel het gelukshormoon genoemd. Hierdoor word je blij, krijg je een voldaan gevoel en zin om de puzzel af te maken.

Op zoek naar herkenningspunten 

Jan van Haasteren Junior zijn niet zomaar puzzels. Dat Jan van Haasteren een striptekenaar is geweest is wel te zien in zijn puzzels. Je kan helemaal in je gedachten verdwijnen in de puzzel. Je eigen stripverhaal bedenken. Al puzzelend kom je allerlei verschillenden karakters tegen.

Heb jij de kenmerkende Jan van Haasteren items al weleens gevonden, als de haaienvin, schildpad, superslak of de handjes? Deze zijn vaak te vinden in de puzzel. Uren lang kijkplezier na een voldaan gevoel van het maken van de puzzel.

Wij zijn dol op de Junior puzzels van Jan van Haasteren, na het laatste stukje gelegd te hebben bedenken we ons eigen verhaal erbij en vertellen deze aan elkaar. Dit wekt de leukste momenten op! Humor, dat heeft Jan van Haasteren wel!

Als je ze zelf wil bestellen, als cadeautje voor de feestdagen bijvoorbeeld (tip!), dan kan dat hier. Veel puzzelplezier! 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Sinterklaasavond met PLUS

Het heerlijke avondje staat weer voor de deur. De leukste tijd van het jaar vind ik zelf. De dagen worden korter en het is langer licht. Dat betekent voor mij gezellig samen op de bank met de openhaard en kaarsjes aan. En uiteraard met wat lekkers. Eerst boodschappen doen. 

Sinterklaas

Voordat we lekker kunnen smikkelen op de bank met deze donkere dagen voor Sinterklaasavond, gaan we boodschappen doen. Wij komen graag bij PLUS omdat daar fijne aanbiedingen zijn. Ik blijf toch een Nederlander zullen we maar zeggen, haha. Buiten de aanbiedingen is het vers gesneden beleg van PLUS onze favoriet! 

Voor Sinterklaas hebben ze ook een ruim assortiment aan lekkernijen. Zoals chocoladeletters in vele verschillende smaken, pepernoten in vele verschillende smaken, chocolade Sinterklaasjes, banketstaaf of speculaastaart en nog veel meer. Persoonlijk vind ik de pepernoten van het eigen huismerk heerlijk knapperig. Ook die met chocolade eromheen vliegen er hier thuis doorheen. Ook altijd erg handig voor het schoentje zetten om de schoentjes te bestrooien.

Onze favorieten 

Waar ik nog meer voor naar de PLUS ga is het ruime assortiment aan groente en vlees. Persoonlijk ben ik vaak een beetje inspiratieloos als het om avondeten gaat. Op de website van PLUS kan je veel recepten vinden, erg handig als je, net als ik, inspiratieloos bent. Je kunt het heel makkelijk online bestellen of je maakt een lijstje en gaat dan naar de winkel. Net wat je makkelijk vindt.

Online boodschappen doen

Moeder Teresa hier vergeet altijd boodschappen te doen en moet dan soms per week wel 8 keer op en neer naar de supermarkt. Gelukkig hebben ze online boodschappen uitgevonden. Daar kun je fijn per categorie zien wat je besteld hebt. Echt heel handig en praktisch als je net zo’n chaoot bent als ik. 

Waar gaat jullie voorkeur naar uit? Online of winkel? En doen jullie meteen voor de hele week boodschappen of lekker 3 keer op een dag? 

Voor het heerlijke avondje van Sinterklaas heb ik lekker strooigoed in huis gehaald. Ook lekker broodjes voor in de oven en natuurlijk vleeswaren van PLUS. Een lekker hapje voor op tafel is ook altijd gegarandeerd succes. Wij zijn er klaar voor, jullie ook?

Blog header image

Daar ben je eindelijk deel 8

Regelen, bureaucratie en omgaan met hulp

Die dag, na de bevalling, is het een ratje toe aan mensen en zaken regelen.
We waren even naar buiten geweest, luchtje scheppen. 
Bij terug komst was de begrafenisondernemer er ook al vrij snel. Zij fungeert voor ons als tussen persoon. Ging mijn overlijdensverzekering bellen, en toen kwam een grote klap. Ik sta niet verzekert voor kinderen, mijn eigen kinderen. Ik verstijf, hoor ik dit nu goed? En omdat ik nog onder mijn ouders viel, maar er niet meer bij in woon, kon ik niet bij hun ook aankloppen. En kregen we te horen dat ze sowieso uit gaan van een baby vanaf 24 weken. Ik wordt erg verdrietig en boos, wat heb ik dan gekregen en waar ben ik dan van bevallen?
De onderneemster legt uit dat vanaf 24 weken wettelijk gezien een kindje dat overlijdt gezien wordt als "lijkje". En daarvoor als foetus. Die woorden galmen door onze hoofde, wat is dat nou voor iets. We begrijpen dat ergens een grens getrokken moet worden en dat het vast allemaal zo zal zijn, maar daar hebben wij nu geen aardigheid aan. We proberen John zijn verzekering te bellen, want, gelukkig zijn we net 5 maanden getrouwd. En ohw, we worden zo goed en prettig en totaal informeel geholpen. John staat goed verzekerd en... bij hun verzekeringen is het zo dat je gedekt bent vanaf 20 weken zwangerschap. Wauw. Wát fijn en een opluchting. De onderneemster handelt zaken voor ons af en informeert ons over allerlei opties. We willen Vieve graag mee naar huis en gaan nadenken over een uitvaart invulling. Ze zou de volgende dag bij ons thuis langs komen om daar verder over te praten.

Ze was nog niet weg of mijn ouders stonden heel fijn al binnen de kamer. Half bezorgd en half trotse gezichten komen binnen. Ze knuffelen ons en ik vraag of papa haar wil zien. Ik zie aan hem dat hij het heel moeilijk vond. Maar hij besluit om te kijken. Niet lang, misschien was het een minuutje, maar hij heeft je gezien en vindt je prachtig en had je zo niet verwacht eruit te zien. En erg lange benen zegt hij, haha. 

Mama kijkt en ze is helemaal verliefd, ze is verbaast hoe mooi en gaaf je eruit ziet. Tranen vallen over onze gezichten omdat dit gewoon bitter zoet is. 

John moet naar de KNO, een afspraak wat nog stond en we nu toevallig in het ziekenhuis zijn. Ondertussen komt er bij mij een maatschappelijk werkster en mijn vader besluit naar mijn zus terug te gaan. Mama blijft nog in ieder geval tot John er weer is. Een aai over mijn bol en een kus op mijn voorhoofd en hij gaat. 

De maatschappelijk werkster neemt rustig met mij door hoe alles verlopen is, hoe het gaat met me en met John volgens mijn inziens. Ik reageer koel, lach zo nu en dan. En dan komt de vraag of ik hulp denk nodig te zijn. Ik zeg nee, dit lukt me wel alleen en met John. 
De maatschappelijk werkster en mijn moeder kijken mij in stilte aan. En ze zeggen bijna nog niet in koor dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik zwijg en knik, John komt op dat moment ook binnen en ik lach hem vierkant uit(goed bedoelt). Hij komt binnen met zijn neusgaten beide een tampon. blijkbaar was er weer een verdikking te zien en is dit open gesneden van binnen. 
We lachen met zijn allen en het brengt net even die luchtige onderbreking die nodig was. John komt bij mij zitten en de maatschappelijk werkster benoemt wat er besproken is en dat ze vermoed dat er wel begeleiding op zijn plaats is voor ons in de komende weken. John kijkt naar mij en zegt dat ik dat waarschijnlijk niet wil maar hij denkt dat het wel goed zal zijn. Ik hoor een opluchting van mama, waardoor ik overstag ga en niet koppig wil zijn om te zeggen dat ik het oké vindt. Het is niet dat ik geen hulp wil, ik kan het wel alleen of met John. Ik doe of heb al zoveel alleen gedaan. Achteraf kijkend, was het maar goed ook dat ik mee ging met John. Kleine inzichten die me en ons samen hebben verder geholpen. Zaken wat je zelf als mens of in je eigen werk gebruikt en prima dan weet toe te passen, weet je opeens niet in je eigen situatie. Dat staat er dan volledig los van. Heel gek.

Mama komt ook nog met het aanbod van een vriendin van haar en mede collega, want ze zijn beide kraamverzorgsters, dat zij ons wil begeleiden komende dagen. Ik barst in tranen uit. Ik roep alleen maar waar ze voor moet zorgen, er is geen levend kindje...
De gynaecoloog staat er inmiddels bij en ze helpen mij om in te zien dat we haar ondersteuning misschien wel prettig zouden vinden. John gaat akkoord en ik ga er in mee. Ik denk alleen maar aan al die mensen die nu voor ons bezig zijn, en dat ik het zo extra beladen vindt voor hun. 

De gynaecoloog geeft nog adviezen mee en mijn moeder  vraagt nog heel terecht over stuwing  komende dagen. Verwachting is niet dat het zo erg op zou komen. Dit ging een verpleegkundige nog navragen aan een lactatiekundige. 

Uiteindelijk hebben we alles zover "geregeld", dat we eind van die middag naar huis kunnen en mogen gaan. Dood eng om Vieve nu in haar wateropbaring mee te nemen in de auto, straks gebeurt er iets... 
Eenmaal thuis, is het rustig en stil, mijn vader is langs ons huis gegaan om alle baby spulletjes dat we hadden, mee te nemen naar mijn ouderlijk huis. Zodat we daar niet mee werden geconfronteerd. 
De ouders van John kwamen nog eventjes langs en waren erg verdrietig en behulpzaam. Lief dat ze Vieve wilde zien en vonden haar ook prachtig en waren verrast hoe gaaf en volledig ze eruit ziet.

Toen ze weg waren, was het zo stil. We laten eten bezorgen en gaan erg vroeg naar bed. Nog één keer kijken naar Vieve, ze is op de eettafel, in het midden in haar mandje neer gezet met koelelementen. Een kaarsje erbij die ik uit blaas. En nu... vraag ik me af...


Lees ook: I'LL BE BACK?!

Anoniem
32 minuten geleden

IK WIL DRINGEND MIJN EX TERUG MET DE HULP VAN EEN KRACHTIGE LOVE SPELL CASTER Ik ben zo blij om dit fantastische getuigenis van mij te delen. Mijn leven is in 48 uur volledig veranderd. Ik kan mezelf in de spiegel zien en glimlachen. Ik heb voor het eerst in tijden vertrouwen in mezelf en mijn capaciteiten. Ik heb mijn vriend terug in mijn leven met de hulp van Dr. OGUNAMEN. Hij zei sorry 24 uur nadat de spreuk was gemaakt. Hij zei dat hij zich realiseerde dat hij nooit echt uit elkaar wilde gaan en dat hij de emotionele bagage die ik de hele tijd met me meedroeg niet aankon. Hij zei dat hij dacht dat hij de negatieve invloed op mijn leven had en dacht dat het het beste was om te vertrekken. Hij zei dat het moeilijk was dat ik de hele tijd over het verleden bleef praten. We hebben elkaar allebei vergeven. Ik heb geld in mijn zak dat eindelijk van mij is. (Mijn compensatiecheque is doorgekomen. Er is mij verteld dat het nog maanden duurt. Ik ben het levende bewijs van wat dr. OGUNAMEN kan doen. Ik dank u heel erg, dr. OGUNAMEN, voor het geweldige dat u in mijn relatie hebt gedaan. Ik ben nu zo blij. Met uw hulp, we waren allebei in staat om de waarheid met elkaar te zien en te spreken. Ik had nooit gedacht dat een spreuk eerder een paar zou kunnen helpen. Ik ben erg blij om contact met u op te nemen en dit allemaal te laten gebeuren. Iedereen die een relatieprobleem heeft, kan contact opnemen met Dr. OGUNAMEN. E-MAIL: ugbegundenger@gmail.com