Terug
Blog header image

Week 6 en nog steeds niet misselijk!

Inmiddels zit ik in week 6. Nog steeds niet echt misselijk, zoals tijdens mijn eerste zwangerschap.
Lindsy83
6 jaar geleden

Ik hoop met je mee dat de klachten nog even uit blijven en je voorl lekker kan genieten! Stoer kereltje!

Anoniem
6 jaar geleden

Bij mijn eerste zwangerschap wist ik vrij laat dat ik zwanger was. Dus ik had de kwaaltjes eerder dan de positieve test.... Bij de tweede dacht ik dat ik de dans van de misselijkheid en moeheid zou ontspringen. Maar helaas.... Helaas kwamen deze rond de 8-9 weken toch opzetten, om vervolgens voorlopig niet weg te gaan....! Maar ik hoop dat jou dat ellendige gevoel bespaard blijft hoor!! Grotere borsten is wel een leuk teken van een échte zwangerschap! Haha!

iMennen
6 jaar geleden

Haha, ja die borsten vind ik ook niet zo erg ;-) haha. We wachten het maar af of die misselijkheid nog gaat komen. Ik hoop het inderdaad niet! Maar de moeheid heb ik wel flink te pakken en dat had ik bij mijn eerste zwangerschap dan weer niet. Pff...soms weet ik niet waar ik de energie vandaan moet halen!

iMennen
6 jaar geleden

Dank jewel! X

Anoniem
6 jaar geleden

Ja, moeheid is extra zwaar als je al een peutertje rond hebt rennen.... Je kunt niet effe een dutje doen wanneer je wil.... Sterkte!

iMennen
6 jaar geleden

Dank je!!

Anoniem
6 jaar geleden

Sterkte Isa! Maar het is inderdaad voor een goed doel! En wat is Fynn toch knap!

iMennen
6 jaar geleden

Dank je lieverd! Gauw weer meeten!

Blog header image

Terugkomende pijn in haar wijsvinger

Is het haar hypermobiliteit of toch haar ‘triggerfinger’?

Toen Lize met 29 weken werd geboren heeft ze redelijk een stabiel herstel/aansterken doorlopen. Ze had wat langer ademondersteuning nodig, geelzucht en een lichte infectie maar verdere complicaties werden haar gespaard.


Op een ochtend, toen Lize ondertussen 31 weken was en van de IC in Amsterdam naar de Post IC in Alkmaar was verhuisd, zagen we dat ze haar rechter wijsvinger krom hield. Eerder zat deze constant in het tape door de infusen en hierdoor was het ons eerder niet opgevallen. Ze opende haar hand, al haar vingers strekte mooi recht behalve haar wijsvinger. Deze ging niet mee. Het leek vast te zitten. We gaven dit gelijk aan bij de verpleegkundige en binnen no-time stonden de arts en fysio er. De fysio probeerde voorzichtig de vinger te strekken. Dit lukte deel maar ging heel stroef, ook gaf hij halverwege een soort van knakje. De fysio wilde nog even het één en ander opzoeken en zich verdiepen. Al snel kregen we oefeningen en het zou gaan om een triggerfinger. Een foto was niet nodig. Het was hopen dat, naar mate Lize groter zou worden, er meer ruimte in haar vingertje zou ontstaan voor de beweging. Als dit niet zou gebeuren, dan moest ze geopereerd worden om haar vinger goed te kunnen gebruiken.

Weer hadden we een engeltje op onze schouder want binnen een paar weken kon ze de vinger zo goed als zelf strekken. Groeien in combinatie met oefeningen hadden voor het gewenste resultaat geleid.


Enkele maanden later, eenmaal thuis kon de fysio afscheid van ons nemen en kwam de TOPfysio over de vloer (deze kwam maandelijks bij Lize langs ivm vroeggeboorte voor de 30w). Vrij snel kregen we van haar te horen dat Lize wat hypermobiel voelde en dit werd later ook bevestigd door de kinderarts. Met deze twee bovenstaande ‘pijntjes’ in mijn achterhoofd maak ik me de laatste weken een beetje zorgen om ons meisje. Ze roept namelijk constant ‘au’ of begint te huilen en grijpt dan naar…. haar triggerfinger. Nu weet ik dat ze ook pijn kan hebben van haar hypermobiliteit maar mijn moedergevoel zegt dat ik beter het zekere voor het onzekere kan nemen. Ik ga morgen contact opnemen met de kinderarts. Je kindje pijn zien hebben is het ergste wat er is 🥺..