Blog header image

Tweede zwangerschap is anders

Op 11 oktober is mijn dochtertje Emily 1 jaar oud geworden. Drie weken daarvoor hadden mijn man en ik besloten dat het wel erg leuk zou zijn als ze een broertje of zusje zou krijgen. We spraken direct af: Geen geplan, geen ovulatiemomenten, we hebben geen haast. Met een grote glimlach liepen wij heel dat weekend rond, wat voelde dit idee goed.

Op Emily haar verjaardag was ik al een dag over tijd.  "Zou het dan echt al zo snel...?". Een paar dagen daarna deden we een test en wonder boven wonder, het kindje wilde absoluut niet langer wachten, want op mijn test verscheen een licht streepje. Wat bij Emily acht maanden duurde, duurde bij deze kleine baby maar drie weken. Compleet verrast waren we, maar ook super blij. Wat ging het snel?! En wat een leuk cadeau, zo voor Emily haar verjaardag.

Mijn vorige zwangerschap was een eitje. Ik ben alleen in het begin een beetje moe geweest, maar heb voor de rest, tot op de dag van mijn bevalling, energie voor tien gehad. Ik ben geen een keer misselijk geweest en heb ook nog een super gemakkelijke bevalling gehad. "Dat doe ik zo nog een keer" dacht ik van te voren. Maar een tweede zwangerschap is toch echt niet met je eerste zwangerschap te vergelijken. Want bij mijn eerste zwangerschap had ik nog geen kind om voor te zorgen. Als ik moe was, ging ik liggen. Als ik een dag nergens zin in had, deed ik een hele dag niets. Ik kon leven naar wat mijn lichaam van mij vroeg en dat werkte uitstekend. Maar nu ik fulltime voor een dochter zorg is dat toch anders. Want als ik moe ben, kan ik niet altijd zomaar slapen. Als ik een dag nergens zin in heb, moet ik toch gewoon doorgaan. Mijn lichaam begrijpt dit niet, met als gevolg dat ik boven de wc-pot hang of huilend van vermoeidheid op de bank zit.

Ja, de eerste weken van mijn zwangerschap vond ik erg zwaar. "Hoe ga ik dit negen maanden volhouden?" dacht ik. Maar gelukkig, aangekomen in week 10 van mijn zwangerschap verdween de grootste vermoeidheid en begon ik een draai te vinden in het zwanger zijn en fulltime moeder zijn. Ik probeer zoveel mogelijk mijn rust te pakken wanneer het kan en ben met Emily andere activiteiten gaan verzinnen waarbij ik ook zoveel mogelijk rust kan nemen. Toch is dit niet altijd even makkelijk. Ik vraag me dan ook echt af hoe moeders dit doen met meer dan twee kinderen. Petje af in ieder geval.

Ik ga, ondanks de vermoeidheid, wel met super veel enthousiasme mijn zwangerschap in en kan niet wachten om eind juni met z'n drieën op het kraambed te zitten om ons vierde gezinslid te verwelkomen. Mochten jullie nog tips hebben om zo gemakkelijk mogelijk mijn tweede zwangerschap door te komen, dan hoor ik het graag.

Hoi Maris, Ik kan helemaal met je meepraten, want ik ben in 2009 bevallen van Marlon, in 2010 bevallen van Tristan en in 2011 bevallen van Celsetin. En terwijl ik zwanger was en voor een kindje moest zorgen gaf ik al me kindjes ook nog eens 1 jaar borstvoeding! Maar ik kan alleen maar zeggen, probeer toch alles op je eigen tempo te doen en als je voelt dat iets even niet gaat, maak er dan niet een probleem van en laat dan sommige dingentjes zitten voor de volgende dag. Verder moet je gewoon super genieten van je kindje en natuurlijk van je zwangerschap. Neem af en toe de rust die je lichaam toch wel echt nodig heeft, eet gezond, veel fruit en groenten en wees vooral positief en optimistisch, want dat is echt heel erg belangrijk. Dan ziet elke dag er weer met zonneschijn uit! En laat je vooral lekker verwennen door je man en je dierbare mensen om je heen. Heel veel succes en geluk en gezondheid gewenst! De hartelijke groeten van Sissi.

10 jaar geleden

Ik ben niet langer actief op deze website. Wil je wel mijn blogs blijven volgen, dan kan dat op mijn persoonlijke website: www.mcdid.nl

11 jaar geleden

Na de komst van mijn eerste kindje ben ik blijven werken, weliswaar wat minder, maar toch. Toen de tweede kwam, ben ik weekenden gaan werken. En toen ik zwanger was van nr 3 mocht ik niet meer werken van de arts. Ben dus nu thuis met de jongste. Vanaf augustus volgend jaar gaat ze naar de opvang hier in Duitsland en dan ga ik eens kijken of ik een baantje voor de ochtenden kan vinden. Maakt me niet zoveel uit wat, als ik maar wat om handen heb. Ik vond het altijd lekker om te werken en ook lekker om thuis te zijn. Nu ben ik zo druk met halen en brengen van de oudste twee, dat ik niet meer overdag zou kunnen werken. Dus ik moet nog een beetje geduld hebben en genieten van de kleine die nu nog thuis is.

11 jaar geleden

Ik kan het niet laten dus even een reactie van mij als ook fulltime thuisblijfmama. Of het zwaar is of niet, het is heerlijk! En ik denk dat we ons gelukkig kunnen prijzen dat dit mogelijk is financieel gezien. Wij kunnen fulltime bij ons kindje zijn, welke mama wil dat nou niet!