Mamaplaats: hét social media platform voor moeders

Hier delen echte moeders (en vaders) echte verhalen; eerlijk en herkenbaar. Krijg gratis toegang en laat je inspireren!

  • Meer dan 250.000 mama’s gingen je voor
  • Open blog community voor en door moeders
  • Post en deel gemakkelijk jouw eigen verhaal

Word nu lid van deze unieke community!

Snap

klaaguurtje...sorry dames

even wat van me af schrijven, en kijken of ik misschien wat adviezen en tips kan krijgen om mijn denk om te buigen naar positief (of misschien tips hoe ik dit het beste aan kan pakken?)

Ik zal vantevoren alvast zeggen dat dit niet bepaald een upbeat positieve blog gaat worden... Er zit me al een paar dagen wat behoorlijk dwars, en hoe ik ook probeer, ik blijf er als een berg tegenop zien....Dus misschien dat het helpt als ik het van me afschrijf hier, en wat positieve berichten of misschien tips krijg van jullie hoe ik dit het beste kan aanpakken?

Ik zal proberen het kort te houden haha...

Ok, Met mijn eerste zoon was de bevalling spannend maar snel, maar de kraamweek was een eersteklas hel. Hij had een luchtwegeninfectie en was met 36 weken geboren dus moest een week de couveuse in aan de antibiotica met alle toeters en bellen van dien... Langer dan een voeding en een verschoning vasthouden mocht niet. Helemaal niet hoe je je kraamweek inbeeldt helaas...

Ik heb ook erg lang met pijn ervan rondgelopen... En helaas speelt dit ook weer een grote rol nu de tweede bevalling erg dichtbij komt. Ik kan er niet naar uitkijken omdat ik zo bang ben dat het weer zo gaat verlopen! Ik was gister bijvoorbeeld de vluchttas aan het klaarmaken, en alle kleertjes die ik in de koffer wilde doen, deden me denken "oh zou hij het zelfs wel aan Mogen hebben? Wat als ie weer meteen de couveuse in moet...wat voor zin heeft het leuke kleertjes uit te zoeken, dalijk gaat het misschien weer helemaal mis".

Lekker negatief ja... maar goed. Ik probeer me er een beetje overheen te zetten, krijgen we 3 dagen geleden telefoon van mijn man zijn ex, de moeder van zijn 12 jarige dochter. Ze kan het kind nu niet meer aan want ze luistert van geen kant, en in December dumpt ze het bij ons want zij gaat met vakantie naar de vs. Bij familie.

Het kind is opstandig, luistert niet, en ik heb geen band met haar omdat haar moeder haar altijd tegen mij opgezet heeft, waardoor wat ik ook probeer, niet werkt. ALtijd als ze bij ons is, (ze woont op een ander eiland dus dat is altijd voor een vakantie dan, dus meerdere dagen achter elkaar), ben ik degene die met haar erop uit gaat. Ik ga naar de dierentuin met ze, speeltuinen afstreunen, wat ze maar wil. Nu mijn oudste een intresse in haar opgebouwd heeft, (hij is nu immers 2.5), doet ze extra lelijk tegen hem. Ze negeert hem, en het breekt mijn hart als ik zie hoe hard hij probeert om haar aandacht te kunnen krijgen.

Ze wilde de laatste keer niet eens bij ons komen langer dan 2 minuten want ze wilde bij haar neef blijven. Wil niets met haar vader te maken hebben tenzij hij haar geld en kleren enz geeft. Dat is ook de enige reden dat ze contact zoekt. Verder houdt ze geheimen en liegt ze en is gewoon puur opstandigheid. Nu had ik de hoop dat ze dit keer dan ook niet bij ons wilde blijven, maar met een nieuwe baby wil ze er weer wel bij zijn.

Ik wilde dit keer van mijn kraamtijd kunnen genieten, de borstvoeding helemaal in prive onder de knie kunnen krijgen, ons zoontje erbij betrekken zodat hij ook kan genieten van de nieuwe aankomst. Maar nu moet ik dus ook nog een rebelerende puber en alle stress van dien erbij nemen... Ik kijk er zo enorm tegenop dat ik er gewoon helemaal down van ben.

Heb het met mijn man besproken maar hij zegt dat hij al tegen de moeder gezegd heeft dat het "moeilijk" (uh meer onmogelijk!) is voor ons om haar dan op te vangen, maar de moeder heeft er geen oor naar. Ze dumpt haar bij ons en wij zoeken het maar uit...

Dit is trouwens de tweede keer sinds ik zwanger ben dat die ex probeert om ons leven extra moeilijk te maken door de dochter te gebruiken... In September zou ze zogenaamd geen maand vrij kunnen krijgen om met het kind naar Colombia te gaan voor een medische checkup van haar rug, terwijl ze dat echt wel krijgen kon (ze werkt voor de overheid, en dat heb ik ook gedaan dus ik ken de regels ook). Dus zou mijn man dan zogenaamd ook 2 weken weg moeten terwijl ik dan zwanger achter zou blijven met een peuter van 2, alleen want heb hier geen hulp... Dan op het laatste moment hoeft het ineens niet meer.

Ik weet even niet meer wat ik hiermee aan moet... Ik heb geen energie of zin in stress terwijl dit zo'n blije gelegenheid zou moeten zijn...

10 jaar geleden

Pfftt... Heel veel sterkte, dit kun je er nu niet bij hebben!

10 jaar geleden

Jee, lastige situatie. Ik kan best begrijpen dat je het nu even helemaal niet ziet zitten. Misschien dit toch nogmaals met je partner bespreken. Geef aan hoe dat je gevoelens zijn. En dat hij het mag oplossen. Hij moet dit met zijn ex regelen, duidelijk aangeven dat zijn dochter niet kan komen en dat zij (zijn ex) maar een oplossing moet bedenken. En als hij wilt dat zijn dochter toch komt, dan moet hij maar een oplossing zoeken. Nogmaals, ik snap dat je je nu zo voelt, maar probeer toch nog even voor jezelf en je 2 zoons op te komen. Sterkte met de situatie

10 jaar geleden

Pff wat een rotsituatie. Dit wil je echt niet rond de tijd dat je moet bevallen. Dan wil je gewoon lekker rust. Heel cru om te zeggen en ik wil je er absoluut niet mee aanvallen, maar ik denk dat je je bij de situatie moet neerleggen. Dan geeft het voor jou misschien al een stukje rust. Ik weet dat dit heel gemakkelijk gezegd is. Wat je met haar moet doen geen idee. Samen met je man en haar om de tafel. Aangeven waar jij/jullie tegenop kijken en wat jullie van haar verwachten. Maar ook haar laten vertellen wat zij van jullie verwacht. Misschien haar een plekje in huis geven waar ze zich kan terug trekken, maar dat heeft ze misschien ook al. Het lijkt me voor haar ook lastig hoor. Ze wordt gewoon gedumpt door haar moeder. Bij mensen waar haar moeder alleen maar kwaad over spreekt. Heel veel succes

10 jaar geleden

jeetje dan zijn wij dus een soort CB voor jou hahahaha. hoop echt dat je kan genieten van je verlof en jullie kleintje(s) want je hebt tijdens je zwangerschap al genoeg stress gehad...