Terug
Blog header image

Een onverwachte wending (#7)

Deel 7 in onze reis naar een broertje of zusje voor onze dochter. Ineens krijgen we nieuws waar we niet op gerekend hebben.

In mijn vorige blog omschreef ik dat ik na een heftige bloeding werd opgenomen in het ziekenhuis. 

De volgende dag mag ik weer naar huis. De weken die volgen verlopen volgens een vast patroon. Ik heb een bloeding, ga naar het ziekenhuis, krijg een echo en alles blijkt in orde te zijn. Een week later krijg ik weer een "controle-echo" waar een stolsel op te zien is. En weer een week later heb ik weer een bloeding. Een echo geeft voor een uurtje een opgelucht gevoel en dan komt de onzekerheid weer. Waar de stolsels vandaan komen durft de gynaecoloog niet te zeggen. Ze denkt dat er een foutje is ontstaan bij de aanleg van de placenta. Dit kan zich herstellen maar misschien ook niet. 

De angst voor een bloeding is zo ontzettend groot. Ik verander langzaam in een schim van mezelf. Ik durf nauwelijks nog te fietsen (omdat ik al twee keer een flinke bloeding kreeg op de fiets) en ik kom bijna niet meer van mijn stoel af. Dansen met dochterlief doe ik niet meer. Ik huil veel en word gek van de onzekerheid. De hele dag leef ik met de angst dat ik weer een bloeding krijg die het einde van mijn zwangerschap inluidt. Ik werk nog steeds. Tegen de verloskundige zeg ik dat ik stop met werken als mijn lichaam aangeeft dat dit nodig is. Maar dat de afleiding me nog altijd goed doet. 

Inmiddels ben ik al een week of 13 zwanger en er komt een klein buikje tevoorschijn. Mijn leerlingen proberen af en toe op een speelse wijze te peilen of ik wellicht zwanger ben. Ik blijf ontkennen maar het valt niet mee. 

Mijn man en ik besluiten dat we na de volgende echo, ondanks de bloedingen, gaan aankondigen dat we zwanger zijn. Die echo is een week later. Ik besluit er een bijzonder moment van te maken en koop een klein woezel-knuffeltje. Dochterlief heeft een pip-knuffeltje en hoe leuk zou het zijn als dit kindje dan Woezel krijgt. Ik pak het in en zal hem stiekem meenemen naar het ziekenhuis.

Begin februari (14 weken zwanger) ga ik naar een hardloopwedstrijd van een vriendin. Op het moment dat ik naar huis wil gaan voel ik weer wat lopen. Ik ga snel naar mijn fiets en fiets rustig naar huis. Als ik thuiskom ziet mijn man meteen aan me dat er iets is. Hij zegt "het is weer zover hè?" Met tranen in mijn ogen knik ik. Ik ga naar de wc. Inderdaad, een bloeding. Ik kan er niet meer tegen. Weer een bloeding, wanneer houdt dit op? 

Het is etenstijd maar ik kan niet meer eten. Mijn buik doet pijn en ik ben compleet uit het veld geslagen. Ik heb toch inmiddels wel genoeg te verduren gehad? Voor de vorm bel ik die avond het ziekenhuis. We hebben een paar dagen later al een echo gepland dus langskomen hoeft van mij niet. Ik wacht die echo wel af. Die week ga ik ziek naar huis van mijn werk. Ik blijf steeds flink bloed verliezen en voel me echt niet goed. Het wordt me fysiek en emotioneel te zwaar. 

Op de dag van de echo gooi ik ongemerkt de ingepakte knuffel achterin de auto. Die geef ik aan mijn man na de echo. We zouden immers bekend gaan maken dat we zwanger zijn na deze echo (14,5e week zwanger). Dat is ondanks alles wel een feestje waard. 

We krijgen de echo bij onze vaste verloskundige. Ik ga liggen en de echo wordt gemaakt. Opnieuw een bewegende baby met een kloppend hartje maar deze keer ziet ze iets opmerkelijks. Er is nauwelijks vruchtwater. Ze pakt alle voorgaande echo's erbij en ziet dat daar wel voldoende vruchtwater was. We vragen haar wat dit betekent. Het kan twee dingen betekenen (1) er is iets mis met de baby waardoor het vruchtwater niet op pijl blijft (2) de vliezen zijn gebroken. Zij denkt het laatste. Ik vraag "en nu?" Daar kan ze geen antwoord op geven maar ze kan ons wel vertellen dat de vooruitzichten niet gunstig zijn. Ze vraagt of we een afspraak hebben met de gynaecoloog. Dat hebben we, vijf dagen later. Zij zal ons meer vertellen.

Volledig uit het veld geslagen lopen we weg. Zo vaak hebben we slecht nieuws verwacht. Maar telkens kregen we "goed" nieuws. Deze keer verwachtte ik hetzelfde nieuws als altijd: "we kunnen niks garanderen maar alles ziet er goed uit en hoe verder je in de zwangerschap komt hoe beter de vooruitzichten". En dan hoor je ineens dat de vooruitzichten slecht zijn. 

Als we thuiskomen pak ik het cadeautje uit de auto. Ik geef het in tranen aan mijn man. "Ik had een cadeautje voor je gekocht om te vieren dat we wereldkundig gaan maken dat we zwanger zijn, maar ik geloof niet dat we dat moeten doen". We houden elkaar stevig vast en zeggen niks. Beiden hopen we dat wat we denken geen waarheid gaat worden. 

Annemiek2
6 jaar geleden

Wat verdrietig zeg. Ik heb heel even je profiel gezien. Klopt het dat dit kindje jullie 2de kindje was/is en dat jullie totaal 3 kindjes hebben gekregen? Niet dat het minder erg zou zijn hoor absoluut niet maar voor ik me afvraag of het net gebeurd is.....

Daannhz
6 jaar geleden

We hebben inderdaad drie kindjes gekregen. Dit verhaal gaat over ons tweede kindje (derde zwangerschap). Dit is inmiddels twee jaar geleden en ik wilde al heel lang mijn verhaal vastleggen. De tijd is daar. Inmiddels hebben we 8 maanden geleden een broertje voor onze dochter gekregen. Ons cadeautje.

Anoniem
6 jaar geleden

Komt me zo bekend voor. Bloedingen vanaf week 6 tot 17.6 weken toen vond onze zoon het genoeg en in mijn buik overleden rond de 17 weken. Met 17.6 weken is hij geboren na een week weeën te hebben gehad en niet willenweten dat het weeën waren. Bij week 15 ook vliezen gebroken.

Daannhz
6 jaar geleden

Heftig Marie! Dit lijkt heel erg op ons verhaal! Vreselijk om mee te moeten maken! Ik hoop dat jullie het verlies een plekje hebben kunnen geven!

Daannhz
6 jaar geleden

Heftig Marie! Dit lijkt heel erg op ons verhaal! Vreselijk om mee te moeten maken! Ik hoop dat jullie het verlies een plekje hebben kunnen geven!

Anoniem
6 jaar geleden

Daanz ik had vanaf begin al het gevoel het is niet goed. Werd alleen niet serieus genomen. Al had ik al 4 miskramen daarvoor gehad. Kon het dus goed een plek geven en drie maanden later was ik weer zwanger en daarvan zei ik direct het zit goed, zelfs toen ik op controle kwam en het hartje was niet te vinden heb ik geen moment getwijfeld. Dit jongetje werd mijn mooiste verjaardagskado. Jaar later weer zwanger dit keer een dochter. Daarna weer twee keer een miskraam. Waren er helemaal klaar mee hadden immers twee gezonde kinderen. Totdat in 2013 mijn menstruatie uitbleef kregen we in 2014 een eigenwijs koppig meisje erbij. Kadootje door alles heen gekomen.

Blog header image

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”

Mamaplaats-hoofdredacteur Laura Hogendoorn liet haar dochter Maia de nieuwste poppen van L.O.L. Surprise! testen

Of ik poppen wilde testen? Daar hoefde ik met een dochtertje van 4,5 in huis niet lang over na te denken. Maia is een echt poppenmeisje. En dat deze poppen van L.O.L. Surprise! er ook nog eens heel cool uitzien, maakte de keuze nog makkelijker.

TODO: Add alt to media

Voor iedereen een favoriet

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”, riep Maia toen ik ze tevoorschijn haalde. Eerst speelde ze dat het twee prinsessen waren, later waren ze verliefd op elkaar en daarna werkten de poppen in een dierentuin. En dat vind ik als moeder ook het leuke: je kunt er alle kanten mee op. Helemaal omdat de L.O.L. Surprise! poppen allemaal anders zijn. Zo kun je altijd voor de pop kiezen waar jouw zoon of dochter zich het beste mee kan identificeren. Of je nou een kind hebt dat alleen maar jurken aan wil en van roze houdt of juist een stoere wildebras in huis hebt, er past er altijd wel één van de poppen perfect bij jouw kind.

TODO: Add alt to media

Mama even rust

Helaas voor mezelf, Maia lijkt ontzettend veel op mij en praat -net als ik- van ‘s ochtends tot ‘s avonds non-stop. Vrij vermoeiend soms haha. Maar ook als je geen prater in huis hebt, is er als moeder toch gewoon niks fijner dan als een kind zich even alleen vermaakt? Zonder jou te storen.

En ik moet eerlijk bekennen, ik heb wel een beetje met haar nieuwe, roze en blauwe vriendinnen te doen. Want Maia heeft het gepresteerd om de hele middag onafgebroken tegen ze aan te praten. Maar ondertussen kon ik eens een keertje genieten van een WARM kopje koffie! Win-winsituatie toch?! :) 

TODO: Add alt to media
TODO: Add alt to media

Gun jij jezelf als moeder nou ook even een momentje rust én wil je ook nog eens de fantasie van jouw kindje prikkelen? Bekijk dan ook eens de andere poppen die ze in de collectie hebben. Of psssttt…. ideetje voor de feestdagen!

Dit artikel is geschreven in samenwerking met L.O.L. Suprise! 

TODO: Add alt to media
Anoniem
2 dagen geleden

pas op: je krijgt zomaar 100 ongevraagde mails van mamaplaats en je komt er niet van af!

Joann123
2 dagen geleden

Dit kan je zelf aan -en uit zetten in je instellingen! ;)

Mamaplaats
2 dagen geleden

Wat Joann123 ook al zegt, je kunt in je eigen instellingen heel makkelijk je mails uitzetten! Liefs team Mamaplaats

Anoniem
1 dag geleden

Nou je moet dan wel bij je instellingen moeten komen om het uit te zetten. Ik heb er over geschreven en kreeg de zelfde anteoord

Blog header image

DE GEZELLIGSTE PUZZELTIJD VAN HET JAAR

Jan van Haasteren Junior

Wie kent ze niet, de creatieve en humoristische puzzels van Jan van Haasteren Junior. Elke puzzel heeft zijn eigen verhaal.

De perfecte tijd om te gaan puzzelen

Het wordt donkerder in huis, de kaarsjes staan aan, een heerlijk moment om samen te puzzelen. Je gedachten op nul en helemaal in de puzzel verzinken. Met één doel, de puzzel op te lossen.

Wist je dat als jongere kinderen puzzelen ze een betere hand- oogcoördinatie ontwikkelen? Kinderen hun geheugen wordt gestimuleerd, welk stukje paste niet en welke zou dan wel kunnen passen? Ook leren ze door te gaan als het even niet lukt en in oplossingen te denken.

Herken je dat gevoel ook? Dat geluksgevoel als je weer een puzzelstukje op de juiste plek hebt gelegd? Dopamine komt vrij in je hersenen als je een stukje weer goed gelegd hebt, ook wel het gelukshormoon genoemd. Hierdoor word je blij, krijg je een voldaan gevoel en zin om de puzzel af te maken.

Op zoek naar herkenningspunten 

Jan van Haasteren Junior zijn niet zomaar puzzels. Dat Jan van Haasteren een striptekenaar is geweest is wel te zien in zijn puzzels. Je kan helemaal in je gedachten verdwijnen in de puzzel. Je eigen stripverhaal bedenken. Al puzzelend kom je allerlei verschillenden karakters tegen.

Heb jij de kenmerkende Jan van Haasteren items al weleens gevonden, als de haaienvin, schildpad, superslak of de handjes? Deze zijn vaak te vinden in de puzzel. Uren lang kijkplezier na een voldaan gevoel van het maken van de puzzel.

Wij zijn dol op de Junior puzzels van Jan van Haasteren, na het laatste stukje gelegd te hebben bedenken we ons eigen verhaal erbij en vertellen deze aan elkaar. Dit wekt de leukste momenten op! Humor, dat heeft Jan van Haasteren wel!

Als je ze zelf wil bestellen, als cadeautje voor de feestdagen bijvoorbeeld (tip!), dan kan dat hier. Veel puzzelplezier! 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Sinterklaasavond met PLUS

Het heerlijke avondje staat weer voor de deur. De leukste tijd van het jaar vind ik zelf. De dagen worden korter en het is langer licht. Dat betekent voor mij gezellig samen op de bank met de openhaard en kaarsjes aan. En uiteraard met wat lekkers. Eerst boodschappen doen. 

Sinterklaas

Voordat we lekker kunnen smikkelen op de bank met deze donkere dagen voor Sinterklaasavond, gaan we boodschappen doen. Wij komen graag bij PLUS omdat daar fijne aanbiedingen zijn. Ik blijf toch een Nederlander zullen we maar zeggen, haha. Buiten de aanbiedingen is het vers gesneden beleg van PLUS onze favoriet! 

Voor Sinterklaas hebben ze ook een ruim assortiment aan lekkernijen. Zoals chocoladeletters in vele verschillende smaken, pepernoten in vele verschillende smaken, chocolade Sinterklaasjes, banketstaaf of speculaastaart en nog veel meer. Persoonlijk vind ik de pepernoten van het eigen huismerk heerlijk knapperig. Ook die met chocolade eromheen vliegen er hier thuis doorheen. Ook altijd erg handig voor het schoentje zetten om de schoentjes te bestrooien.

Onze favorieten 

Waar ik nog meer voor naar de PLUS ga is het ruime assortiment aan groente en vlees. Persoonlijk ben ik vaak een beetje inspiratieloos als het om avondeten gaat. Op de website van PLUS kan je veel recepten vinden, erg handig als je, net als ik, inspiratieloos bent. Je kunt het heel makkelijk online bestellen of je maakt een lijstje en gaat dan naar de winkel. Net wat je makkelijk vindt.

Online boodschappen doen

Moeder Teresa hier vergeet altijd boodschappen te doen en moet dan soms per week wel 8 keer op en neer naar de supermarkt. Gelukkig hebben ze online boodschappen uitgevonden. Daar kun je fijn per categorie zien wat je besteld hebt. Echt heel handig en praktisch als je net zo’n chaoot bent als ik. 

Waar gaat jullie voorkeur naar uit? Online of winkel? En doen jullie meteen voor de hele week boodschappen of lekker 3 keer op een dag? 

Voor het heerlijke avondje van Sinterklaas heb ik lekker strooigoed in huis gehaald. Ook lekker broodjes voor in de oven en natuurlijk vleeswaren van PLUS. Een lekker hapje voor op tafel is ook altijd gegarandeerd succes. Wij zijn er klaar voor, jullie ook?

Blog header image

Hij is 1,5 en zegt nee!

En hard ook!!

Een hele tijd stil geweest hier. Geen tijd en vooral rust om iets te schrijven, maar ook niet echt de behoefte.

Vooral erg druk geweest met onze dreumes van ruim 1,5 inmiddels. Morris is een heerlijk ventje, maar ook zeker pittig op zijn tijd. Ik vind de fase waar we nu inzitten fantastisch. Hij is echt veel aan het ontdekken en leert iedere dag bij, maar hij komt er ook achter dat hij dingen nog niet kan en vooral ook dat hij dingen niet mag van ons.

Vooral in het laatste geval krijgt hij een soort tantrum waar je u tegen zegt. Niks helpt, je kan hem niet troosten, hij wil zijn aap (knuffel) niet en zijn speen niet. Hij rent naar de dichtstbijzijnde muur/deur of kast en werpt zichzelf er dramatisch tegenaan, om vervolgens weer terug te komen bij het gene wat hij eigenlijk wil, maar als je hem wil helpen begint hij weer met rennen naar iets waar hij tegenaan kan botsen.

Als je gaat vragen wat er is of dingen aanbied zoals eten, drinken of iets te spelen of zelfs zijn all time favorite filmpje (Bing) roept hij al huilend alleen maar nee, nee, nee, nee.

Ook vanmorgen was er weer zo’n uitbraak. Hij werd vrolijk wakker, maar helaas had zijn luier het niet volgehouden en was hij dus behoorlijk nat. Ik wilde hem meteen verschonen en vanaf dat moment begon het eigenlijk al. Drama op het verschoonkussen, daarna drama omdat hij niet met mijn telefoonkabel mocht spelen. Drama omdat hij wilde tandenpoetsen, toen ik zijn tandenborstel voor zijn mond hield, drama omdat dat schijnbaar de bedoeling niet was.

Meneer mee naar beneden genomen en toen ging het heel even goed. Hij doet zelf de lampen aan en helpt vaak met de gordijnen open doen. Toen vroeg ik hem of hij een broodje wilde en zei hij nee. Daarna vroeg ik wat hij dan op zijn broodje wilde, want meestal komt hij dan heel blij naar de la rennen om de pindakaas aan te wijzen. op dat moment begon het gehuil en geroep weer en begon hij weer driftig heen en weer te rennen. Eerst naar mij, naar de la en toen ik de pindakaas liet zien weer hoofdschuddend weg van mij. Toen ik de pindakaas voor de appelstroop wilde wisselen, was ook dat niet goed. Kortom, er was niks goed. Ik heb zijn brood gesmeerd (met pindakaas) wat fruit erbij gesneden en een beker melk neergezet. meneer kwam nog steeds in dezelfde mood naar zijn stoel, en ging uit zijn plaat toen ik hem in zijn stoel wilde helpen. Uiteindelijk in zijn stoel gezet en compleet genegeerd (al het andere maakt het alleen maar erger) en na 10 minuten begon meneer toch maar te eten.

Dat Morris een eigen willetje heeft was al wel duidelijk, maar ik kan niet wachten op het moment dat hij ook echt duidelijk kan maken wat hij dan precies bedoeld. Hij heeft duidelijk erg veel last van frustratie en zichzelf niet kunnen uiten op een manier die wij begrijpen.

Gelukkig is meneer het overgrote deel van de dagen nog steeds een heel vrolijk en makkelijk mannetje, maar op dat soort momenten denk ik…. hij is nog niet eens 2! en zegt nu al zo vaak nee hahaha. Dat wordt nog wat!