Terug
Blog header image

Blog #8, daar is het plan, IUI it is!

Gelukkig, het plan is daar! Een gevoel van 'eindelijk actie' overheerst...
Lindsy83
6 jaar geleden

Als ik het goed begrepen is is dit een traject met 6 pogingen. Dus al met al zou je dan in ongeveer een half jaar tijd 6 pogingen gehad hebben toch? Of kan er juist weer langee tijd tussen zitten als een poging mislukt is? Ik vind het zeer interessant om dit allmeaal te lezen en vind het heel spannend voor jullie! Ik hoop dat jullie dit jaar gezegend worden met een gezonde zwangerschap!

Anoniem
6 jaar geleden

Mooi hoe je alles verwoord, ik herken er veel in , vooral hoe de behandeling in 10 minuten even uitgelegd wordt. Toen ik na dat gesprek naar buiten liep heb ik tegen mijn vriend gezegd dat ik het idee had dat ze een boodschappenlijstje voorlas en het niet als mens met gevoel vertelde. Gelukkig hierna alleen maar lieve mensen tegen gekomen in het behandeltraject dus daar was ik heel blij mee!

Diana_77
6 jaar geleden

Herken heel veel dingen. Alleen kregen wij Menopur als hormoonbehandeling en pregnyl voor de rijping. Ben benieuwd hoe jou eerste poging gegaan is.

Blog header image

Terugkomende pijn in haar wijsvinger

Is het haar hypermobiliteit of toch haar ‘triggerfinger’?

Toen Lize met 29 weken werd geboren heeft ze redelijk een stabiel herstel/aansterken doorlopen. Ze had wat langer ademondersteuning nodig, geelzucht en een lichte infectie maar verdere complicaties werden haar gespaard.


Op een ochtend, toen Lize ondertussen 31 weken was en van de IC in Amsterdam naar de Post IC in Alkmaar was verhuisd, zagen we dat ze haar rechter wijsvinger krom hield. Eerder zat deze constant in het tape door de infusen en hierdoor was het ons eerder niet opgevallen. Ze opende haar hand, al haar vingers strekte mooi recht behalve haar wijsvinger. Deze ging niet mee. Het leek vast te zitten. We gaven dit gelijk aan bij de verpleegkundige en binnen no-time stonden de arts en fysio er. De fysio probeerde voorzichtig de vinger te strekken. Dit lukte deel maar ging heel stroef, ook gaf hij halverwege een soort van knakje. De fysio wilde nog even het één en ander opzoeken en zich verdiepen. Al snel kregen we oefeningen en het zou gaan om een triggerfinger. Een foto was niet nodig. Het was hopen dat, naar mate Lize groter zou worden, er meer ruimte in haar vingertje zou ontstaan voor de beweging. Als dit niet zou gebeuren, dan moest ze geopereerd worden om haar vinger goed te kunnen gebruiken.

Weer hadden we een engeltje op onze schouder want binnen een paar weken kon ze de vinger zo goed als zelf strekken. Groeien in combinatie met oefeningen hadden voor het gewenste resultaat geleid.


Enkele maanden later, eenmaal thuis kon de fysio afscheid van ons nemen en kwam de TOPfysio over de vloer (deze kwam maandelijks bij Lize langs ivm vroeggeboorte voor de 30w). Vrij snel kregen we van haar te horen dat Lize wat hypermobiel voelde en dit werd later ook bevestigd door de kinderarts. Met deze twee bovenstaande ‘pijntjes’ in mijn achterhoofd maak ik me de laatste weken een beetje zorgen om ons meisje. Ze roept namelijk constant ‘au’ of begint te huilen en grijpt dan naar…. haar triggerfinger. Nu weet ik dat ze ook pijn kan hebben van haar hypermobiliteit maar mijn moedergevoel zegt dat ik beter het zekere voor het onzekere kan nemen. Ik ga morgen contact opnemen met de kinderarts. Je kindje pijn zien hebben is het ergste wat er is 🥺..