Snap
  • Kind
  • #opvoeding
  • terrorpeuter

Van lieve baby tot terror peuter

Dagelijks zit ik met mijn handen in mijn haar want laten we eerlijk zijn, mama zijn is ontzettend zwaar!

Velayno werd geboren en ik was meteen stapelverliefd. Mooi blond haar en blauwe oogjes. De babyperiode hebben we met vlag en wimpel overleeft. 

Totaal geen lastige baby, huilde amper tot niets, lachte voortdurend en sliep meteen goed door. Met vijf maanden wou hij geen fles meer en zijn we overgestapt op vast voedsel zonder enige moeite. 

Met zijn motoriek liep hij ontzettend voor, al meteen na de bevalling zagen wij en de verloskundige dat zijn nekje al volledig stabiel was, hij draaide zijn nek meteen naar link en rechts. 

Verschillende keren heeft hij ons ontzettend laten schrikken, hij klom op alles wat hij zag. Trok zich overal aan op. Trok de lades open en dan lag de vloer weer vol met paneermeel, cornflakes of zelfs eieren. Allemaal zeer onschuldig en alles leek perfect.

Tot een jaar of anderhalf ging alles perfect hierna merkte ik dat hij zich snel verveelde en hierdoor behoorlijk giftig en druk uit de hoek kon komen. Ik zat met mijn handen in het haar en werd behoorlijk depressief. Ik wist niet meer wat ik moest doen. 

Vanaf twee jaar mocht velayno naar de peuterspeelzaal en gelijk via een VVE programma dus 4 ochtenden in de week. Eindelijk had ik weer wat vrije tijd.  Ik had mezelf behoorlijk verwaarloosd en woog 104 kilo. Dankzij deze vrije tijd heb ik de moed gevonden om te gaan sporten en af te vallen. 

Een nieuwe fase brak aan en mijn kind ging de boel terroriseren. De hele dag door schreeuwen, schelden, rennen, springen, janken en noem maar op. Ik werd knetter maar dan ook knettergek. 

Eigen schuld natuurlijk want we zaten qua opvoeding totaal niet op een lijn, ik zei nee en vriendlief zei ja. 

Daar zat ik dan met mijn chagrijnige hoofd, "ga jij dan even elke dag thuis blijven en ermee dealen i.p.v. werken?! Dikke doei he?!

Inmiddels is de peuterspeelzaal ook verleden tijd en maar goed ook, meneer vond het totaal niet leuk meer en thuis ging hij verder met mij uitdagen. Hij zat inmiddels meer op de gang dan met mij samen in de kamer.  Ik was opzoek naar leuk dingen om met hem te doen, hem af te leiden. Maar het voelde alsof ik faalde als moeder, niks was goed genoeg. Ik snapte het niet? Houdt dit kind niet van mij? Wat doe ik toch fout. 

Niks maar dan ook niks leek hem te interesseren, grote mond van hier tot Tokio. Je kon geen scheldwoord zeggen of meneer bleef dit herhalen. Zelfs periodes dat hij zei "JE MOEDER"

Naar de winkel? Een grote fiasco. Even ergens wat eten? DRAMA. Mijn kind maakte serieus ruzie met iedereen.. & waarom? Geen idee. 

Straf geven? Mijn zoon lachte me gewoon uit en trust me , we hadden van alles geprobeerd.

Ik maakte me als moeder zijnde zo gek dat ik zelfs een tijdje bij een psycholoog heb gelopen. Ik zat er helemaal doorheen en had er echt de kracht niet meer voor. De depressie werd alleen nog maar erger. 

Continu ben ik bezig om mijn opvoeding te verbeteren en wat strenger op te treden. Dat is ontzettend moeilijk, want als je vanaf het begin teveel toelaat is het heel zwaar om dat weer recht te trekken. 

Nu is Velayno al 4 jaar en de terror zit er nog in maar gelukkig niet meer zo heftig als eerst. Hij is begonnen in groep 1 en dat gaat super goed.  Ik merk aan zijn gedrag dat hij zich nog steeds super snel verveelt en uitdaging nodig heeft. Het schelden en slaan is gelukkig aanzienlijk minder en de gifbuien beginnen af te zwakken. 

Maar desondanks dit, haalt hij nog steeds het bloed onder mijn nagels vandaan. Hij is een ware handenbinder en iedere dag ben ik bezig hem te stimuleren.  Inmiddels oefenen we vaak rekensommetjes, taalopdrachten en de klok! Dat uurtje zit hij gelukkig redelijk stil. 

Lieve dames begrijp me niet verkeerd. Mijn zoon is alles voor mij, hou zielsveel van hem. Maar iedere dag vraag ik me af ; wat gaat de terror vandaag weer uitspoken ;)

5 jaar geleden

Zo herkenbaar! Ben bang dat mijn meisje straks voor net zoveel uitdaging gaat zorgen als mijn zoon, alleen dan sta ik er echt volledig in mijn uppie voor ? Goed dat je hulp hebt gezocht. Destijds was er via CJG (consultatiebureau) ook een gratis cursus Peuter in zicht. Behalve dat ik daar veel van geleerd heb was het ook heel fijn om met andere ouders contact te hebben die in hetzelfde schuitje zitten. Succes verder ?

5 jaar geleden

Nog een kleine toevoeging: mijn blog 'zomaar een dag' zul je dan vast herkennen.

5 jaar geleden

Mijn eerste ingeving, toen ik alleen de kop nog maar las, was: heeft hij genoeg uitdaging? Ik herken nl. best wel een aantal dingen. Onze jongste was een ontzettende huilbaby. 80% van de tijd dat hij wakker was, huilde hij. Dit ging door tot hij 16 maanden was. In die tijd kregen wij het vermoeden dat hij meer wilde dan dat hij lichamelijk kon. Eindelijk ging het beter. T. kon meer, dus hij was tevreden. Dit duurde twee maanden. Toen begonnen de driftbuien. Immense driftbuien. En grenzen opzoeken.. Hij sliep al ruim voor hij twee was in een peuterbed, omdat hij uit zijn ledikant wou klimmen. En hij was sterk genoeg om dat te kunnen. Verder overal op klimmen, alles pakken, hij heeft eens een fles babyolie achter van de commode gepakt en door zijn hele kamer geleegd (zijn laminaatvloer glimde overigens bijzonder mooi). Hij zat ook met VVE op de psz. Juist voor de uitdaging en om mij te ontlasten. Op een gegeven moment begon hij de psz saai te vinden. De moeilijkste puzzel was 16 stukjes, thuis maakte hij ze van 50 stukjes, om maar een voorbeeld te noemen. Op de basisschool leek het beter te gaan, maar sociaal emotioneel had hij het zwaar. Hij kon zijn frustraties alleen maar kwijt in driftbuien. Hij zat twee weken op school toen hij zo van 10 naar 0 begon te tellen. Navraag bij de juf leerde dat hij dit niet op school had geleerd, juf was al blij dat kinderen gewoon tot 10 konden tellen. Aan het eind van groep 1 bleek dat hij qua rekenen en getalbegrip ver voor lag (als in minimaal groep 3 niveau) maar sociaal emotioneel nog niet. Waar kinderen op die leeftijd beginnen met oplossen door te praten, had T. zo zijn eigen methodes ;) Inmiddels hebben we net groep 2 afgerond en gaat hij straks met grote vorderingen naar groep 3. Hij telt in het Engels tot 100, leest al een beetje en rekent moeiteloos tot de 10 en met een beetje nadenken tot de 20. Uit onderzoek is gebleken dat hij een hooggemiddeld tot hoog IQ heeft. Sindsdien gaat hij mee in de tweede leerlijn en dat helpt enorm. Hij is een stuk minder gefrustreerd en vindt school echt leuk. Wat sport betreft zit hij op judo. Hier leert hij veel technieken en dat vindt hij leuk. Ook leert hij hier over waarden, normen en respect. Hij kan zijn energie kwijt en dat is goed. Een heel verhaal, maar ook met herkenning. Ik hoop voor jullie dat jullie je draai hierin snel vinden, want niks is zo moeilijk als het gevoel krijgen dat je kleuter de baas is over jou.

5 jaar geleden

Ik ben aan het rondkijken voor sport. We hebben voetbal al geprobeerd maar dat vond hij saai. Het meeste begint hier helaas pas rond 5 jaar