Dat samenwonen duurde 9 jaar
en toen was het klaar
Vanuit mij. Niet vanuit hem.. het gevoel was weg. Het was saai. We waren meer huisgenoten dan vriendje en vriendinnetje. Ik was 26 toen ik er een punt achter zette. Maar wat nu?
Ik kon niet terug naar m'n ouders. Gelukkig voor een vriendin uitkomst. Ze stelde voor dat ik bij haar introk.
Zo gezegd, zo gedaan.alleen moest ik het mijn ouders nog vertellen.. ofja moest. Ik vind het wel zo netjes dat ze het van mij hoorde. Dus ik erheen.
Ik moet jullie iets vertellen. We zijn uit elkaar en ik woon tijdelijk bij...
De reactie was; "nou daar zul je het dan zelf wel naar gemaakt hebben".
Geen; hoe voel je je? Gaat het wel? Kunnen we iets doen? Nee. "Daar zul je het dan zelf wel naar gemaakt hebben".
Het was mijn keuze hè, om uit elkaar te gaan. Geen moment spijt van gehad ook. Maar hoe m'n ouders reageerde? Kan gewoon niet.