Blog header image

En dan zegt hij "het is kanker"

Daar zit je dan. Niets vermoedend in de wachtkamer. Hij zei immers "het is toch niks". Nou dat NIKS was wel duidelijk IETS.

Tijdens onze eerste zwangerschap, die behoorlijk pittig was (continu misselijk), ging Sander (mijn partner en vader van de kindjes) naar de tandarts. Gewoon controle. Er zat al een poosje een plekje in zijn mond en hij kaartte dat aan. De tandarts zei hem naar de huisarts te gaan omdat het er al te lang zat voor een aft.

We moesten de volgende dag toch al naar de KNO arts voor zijn oren dus besloten we het daar neer te leggen. Die zei, ohh dat is niks bijzonders. Haal het wel weg maar het is toch niks. Geen zorgen.

En een week later werd het weg gesneden. Ging wel op kweek want dat doen ze met alles en weer een week later moesten we terug komen voor de uitslag.

We zaten niets vermoedend te wachten. We werden naar binnen geroepen en we dachten zo klaar te zijn want hij had immers al gezegt dat het toch niets zou zijn. 

We zitten aan zijn bureau en dan zegt hij uit het niets "het is kanker". Stilte. Sanders slaat helemaal dicht. En ik wacht op een verder verhaal. Maar er komt niks. Ik word vanbinnen kokend (fijn die hormonen. Mijn verlof was net begonnen) Ik blijf de arts vragend aan kijken maar het blijft stil. Alle doemsenario's razen door mijn hoofd. 

En nu? Gaat hij dood? Vraag ik dan maar. Dat weet ik niet geeft de arts aan. En weer stil. Ik kan hem wel over dat bureau heen trekken. 

Hoezo?! Weet ik niet?!. Wat gaan we hier aan doen dan? 

We worden doorverwezen naar Rotterdam. Het ziekenhuis hier zou alles regelen. Dat alle onderzoeken op 1 dag zouden zijn. 

We waren allebei uit het veld geslagen. We hebben gehuild en onze families ingelicht. Allemaal in totale shock. Dit had helemaal niemand verwacht.

Nu maar wachten op bericht uit Rotterdam......

mamavan2girls
6 jaar geleden

O God, wat heftig zeg! En wat rot dat die arts je niets kon vertellen, dat je nu met allemaal ideeën thuis zit te wachten. Heel veel sterkte jullie!

MamavanSenT
6 jaar geleden

Dank je. Dit was in 2010. Er volgt meer in mijn volgende blog.

mamavan2girls
6 jaar geleden

Hopelijk kan je het me alvast vertellen, leeft hij nog? Ik ga je volgende blogs absoluut volgen! Sterkte met het schrijven ervan.

Ymke1984
6 jaar geleden

Wat een schok. Ik begrijp dat je de arts over zijn bureau wilde trekken.... wat een lompe arts.

MamavanSenT
6 jaar geleden

Het komt goed????

MamavanSenT
6 jaar geleden

Het komt goed.

MamavanSenT
6 jaar geleden

Haha ja nogal. Sociaal totaal niet onderlegd. We hadden ook geen waarschuwing oid gehad.

Anoniem
6 jaar geleden

Wat een oen die arts! Ik vind zowiezo dat die artsen te makkelijk over dit soort dingen denken. Oh iemand is onder de 50? Dan kan het nooit k zijn... heftig om te horen zeg!

MamavanSenT
6 jaar geleden

Ja een behoorlijke oen. Hij had als eerste al nooit mogen zeggen dat het toch niks was. Daarnaast had hij ons moeten voorbereiden. Hij had ons al in moeten ligten dat het een slechtnieuwsgesprek zou worden. Maarja zo ging het helaas niet.