Terug
Blog header image

Zij gelooft in mij.. deel 2

Mijn bericht op facebook... Hoe voelde ik mij en hoe ben ik ermee geholpen?

Bericht van facebook.. Begin 3e trimester juli 2015...

Rozengeur en baby... Helaas...

Op advies van mijn psycholoog ga ik dingen (hersen dingen) van mij afschrijven. Natuurlijk in overleg en goedkeuring van mijn partner. Ik wil hiermee niemand schade toe brengen of voor schut zetten.

Ook zou ik het fijn vinden als dit gezien wordt als een stuk verwerking. Meningen of goed bedoelde adviezen zijn erg lief maar het liefst doe ik dit op mijn eigen manier en eigen tempo. Of je nou vindt dat dit hier niet hoort of je vindt het schande. Ik vraag je vriendelijk deze mening voor je te houden. Dit zal mij op geen enkele manier beter maken.

We vliegen even terug in de tijd zo'n (bijna) 4 jaar geleden toen ik begon te merken dat ik last kreeg van mijn hersen dingetjes. Ik woonde nog op mezelf in de binnenstad van Dordrecht in een oude woning. Daar kreeg ik last van angsten, ik zag dingen die er (tot op de dag van vandaag weet ik dit nog steeds niet) misschien niet waren. Ik kon moeilijk alleen zijn en maakte gebruik van elke gelegenheid om ergens te kunnen slapen. Het maakte niet uit waar, zolang ik maar niet alleen hoefde te zijn. De reden van deze klachten zijn inmiddels boven tafel en zal daar niet verder over vertellen.

In deze periode leerde in mijn fantastische levens partner kennen. Hij heeft mij door deze periode heen gesleept, hoe ernstig, stom. lomp of gemeen ik ook kon zijn. Ik leerde hem kennen met 2 geweldige knullen, die mij hebben geleerd dat het leven verder rijkt dan alleen mijzelf.

In de tussentijd woonde ik bij hem in en was ik gestopt met werken. Op advies van mijn toen nieuwe huisarts heb ik mezelf aangemeld bij PSYQ waar ik binnenkwam op de angst poli.

Maar niet veel later zat ik op de persoonlijkheidsstoornis.. Op dat moment had ik een aantal diagnoses. Obsessive Compulsieve Stoornis, Persoonlijkheids Stoornis met automutilatie. Voor mensen die niet begrijpen wat dit allemaal betekend google kan je helpen. En nee voor de duidelijkheid ik automutileerde alleen en niet op anderen. Die vraag heb ik in de tussentijd ook al eens gehad.

In de tijden maakte in obsessief schoon, had/heb ik last van symmetrie dwang ( alles op een bepaalde manier of volgorde willen neerzetten, of uitvoeren). Dit was ongelofelijk vermoeiend.

Ook had ik een ontzettend hoog verantwoordelijkheids gevoel en schuld gevoel, Alles wat door mij kwam of door mij was veroorzaakt vergrootte ik zo ontzettend en betrok dit zodanig op mezelf dat dit resulteerde in automutilatie. Dit verzachte de pijn tijdelijk. Ik automutileerde niet als een straf op mezelf, maar om de pijn die ik voelde niet meer te hoeven voelen.

Door veel schema therapiëen een dieët en veel sporten en natuurlijk de ongelofelijke steun en onvoorwaardelijke liefde van mijn vriend (en de mensen die het weten en mij zo ontzettend hebben gesteund wil ik ook niet vergeten) was ik na 2,5 jaar stabiel. Ik werkte weer, ik ben terug naar school gegaan en liep daarnaast ook stage. Het leven lachte mij voor het eerst sinds tijden weer toe. Ook kon ik genieten van de kleine dingen.

Het schoonmaken werd minder intensief zo ook de dwang handelingen.

Ik was weer waar ik wezen moest. We maakten een mooie reis naar Amerika afgelopen september 2014. Ik droomde van een mooi gezinnetje en succesvolle toekomst met een leuke baan. Tussendoor kreeg ik nog even te horen dat mijn schildklier het af liet weten waardoor de kans op zwangerschap aanzienlijk minder zou kunnen worden. Ding Dong,, daar diende zich iets aan waar we ooit wel aan hadden gedacht. Maar nooit echt serieus bij stil hadden gestaan.

Na een aantal onderzoeken kreeg ik thyrax en hebben we besloten om er eens serieus over na te denken of we beide nog gezegend wilde worden met een kindje. Op dat moment was ik gestopt met elke vorm van anticonceptie. Omdat het toch moeizaam of minder mogelijk was om zwanger te raken door de niet werkende schildklier.

Vanaf oktober tot december hebben we hier geen aandacht aan besteed tot dat het me toch wat naar de keelgreep om op deze manier op dit moment "spontaan" zwanger te worden. Ik voelde mezelf er nog niet klaar voor. Ik wilde mijn school nog afmaken en een vaste baan vinden. Hier stemde mijn vriend mee in. Dus op deze koers zouden we verder varen.

(Even een kleine kanttekening: Ik kan sinds mijn diagnose lastig met veranderingen omgaan. En als ik ergens voor ga dan zal ik daar alles uit halen.)

Tot dat..

Begin februari ik ontzettend moe werd. Last kreeg van buik pijnen en moeilijke eetlust. Besloot ik een zwangerschapstest te doen. (Ik zou net weer gaan beginnen met de anticonceptie)

Ik zag de test en wist even niet of ik blij moest zijn of ernstig in paniek. Vanaf die tijd is alles snel gegaan.

Mevrouw de baby diende zich wel erg snel aan. En er moest nog zoveel gebeuren. Ik had mezelf een andere koers gezet. En was totaal niet bezig met een eventuele zwangerschap.

( ik was nog steeds onder behandeling van een psycholoog)

Doordat ik mezelf al die tijd zo goed had gevoeld dacht ik dat het allemaal wel los zou lopen. In overleg met mijn behandelende psycholoog ben ik doorverwezen naar de zwangerschapspoli van PSYQ. Hier zou ik vanaf maart tot na mijn zwangerschap begeleid worden om zo stress vrij mogelijk mijn zwangerschap door te komen.

Het was helaas zwaarder dan ik had verwacht. Eerste trimester ging op zich wel redelijk. Ik had niet veel last van misselijkheid of extreme moeheid wel had ik last van mijn buik. De eerste drie maanden waren zo voorbij. Toen rolde we het tweede trimester in. Toen kreeg ik een flinke klap. Na al die maanden dacht ik echt blij te zijn met mijn zwangerschap en het geaccepteerd te hebben. Maar ik begon mezelf steeds meer te beseffen dat ik er niet van kon genieten en er ook de tijd niet voor nam. Ik had amper aandacht voor wat er komen ging. Mijn buik groeide niet, je zag het dus niet, ik bleef maar dingen doen die ik altijd al deed. En ik deed er zelfs nog een schepje boven op.

Al snel ging het fout. Ik kwam met extreme buikpijnen thuis zelf huilend. Waarop mijn vriend zei dat ik echt stappen terug moest gaan doen. Ook is de verloskundige een paar keer langs geweest en adviseerde mij het zelfde. Zo ook mijn behandelende psycholoog. Maar Sandra was eigenwijs en dacht, dit varkentje wassen we toch even. Ik ben zo nog 2 weken doorgegaan. Toen ik op mijn stage de knoop doorhakte omdat ik die dag weer veel buikpijn had. Achteraf heb ik niet geaccepteerd dat ik zwanger was/ ben en was bezig om alles af te krijgen en in het ritme te blijven. Ik kreeg weer last van schuld gevoel maar dit keer richting mijn kindje.

Ik wilde zo blij zijn maar was het niet. Uiteindelijk heb ik toch een soort blijdschap kunnen tonen naar de mensen om mij heen. Maar thuis wisten we wel beter. Momentjes om te genieten van mijn groeiende buik was er niet. Omdat ik te veel deed. En er was nog geen buik.

Nog voor mijn 3e trimester ben ik overal mee gestopt. Werken, stage en school. Deze beslissing was heel moeilijk. Omdat ik mezelf voelde falen. En weer eens iets niet normaal af zou ronden. Ik accepteerde de rust en alles ging vanaf dat moment redelijk. Ik werd stabiel.

Had iemand aangenomen om mijn huisje elke week schoon te maken zodat ik mezelf daar niet te veel mee vermoeide. Ook mijn dwang klachten kwamen weer terug. En de angsten. Dit keer wel andere angsten dan voorheen. Dit keer zou het gaan om "Sandra als moeder".

Al met al zat ik op een gegeven moment een maand thuis toen ik werd opgeroepen door de Arboarts. Op dit moment had ik vrede met thuis zitten en de rust die ik had. Mijn hoofd kreeg weer wat ruimte voor zaken waar ik eigenlijk mee bezig moest zijn. Mijn buik groeide als kool zo ook ons kleine meisje.

Bij de arboarts Ik kreeg een oordeel van deze mevrouw wat ik haar misschien ook niet kwalijk kan nemen. Zij ziet iemand voor 5 minuten en doet een greep in haar ervaring. Ik was gezond genoeg om weer aan het werk te gaan. Hier crashte mijn hersenen en begon ik waar ik nooit meer wilde komen. Er werd een deurtje open gegooid waarvan ik dacht dat ie zo goed als gesloten was.

Het gevoel van falen was zo groot. Had ik onbewust toch de verkeerde keuze gemaakt? Toon ik mezelf zo anders aan de buiten wereld? Is het niet gegrond dat ik thuis zit? Ik wilde niemand in de problemen brengen. Ook onze thuis situatie niet. Ik kon mijn vriend het niet aan doen. Om naast de verbouwing het opvangen van zijn kinderen en mijn problemen nog eens een oplossing te zoeken voor eventuele geld problemen. Dit zal dan allemaal mijn schuld zijn.

Nachten zijn om na te denken. Doe ik het wel goed? Ga ik het wel goed doen? ben ik wel in staat om ons meisje op te voeden? Als ik nu al niet meer stabiel kan blijven, hoe moet dit dan na de bevalling? Elke vraag die in mijn hoofd op komt weeg ik elke keer weer af. Zo is mijn grootste issue, borstvoeding, waar doe ik goed aan? Wel of geen borstvoeding?

Na een bezoek aan de PSYQ gisteren heeft ze mij op het hart gedrukt. Meer rust te nemen. Mensen moeten zich dit keer aanpassen aan mijn tempo en ik niet aan die van hen. ( Ik wil zo graag nog doen alsof ik alles kan, wat niet waar is) Als ik zo door zou gaan zou ik stranden nog voor de finish. Kans op postnatale depressie hangt zeker boven het hoofd. Zwangerschaps yoga wordt geadviseerd en het van me afschrijven. Medicatie is ook over gesproken maar daar wil ik nog niet aan. 22 juli moet ik weer terug en bespreken we de voortgang.

Elke dag leef ik opnieuw met mijn dwang gedachten alles moet weer symmetrisch. Niets is nog gewassen, niets is nog klaar, en het schiet al zo snel op.

Iedereen doet zo zijn best en wil iedereen erg dankbaar zijn. Want dat ben ik ook. Maar ik uit het zo lastig.

Woensdag kwam mijn kraampakket binnen en ik schoot in tranen. Wat heb ik al die tijd nou gedaan? Alleen maar problemen veroorzaakt? En over een paar weken zou ze er al zijn? Ik heb niet eens de tijd gehad om te kunnen genieten of willen genieten. (is maar net hoe je er naar kijkt ). Ik zou er achteraf zoveel spijt van krijgen.

Ik hoop dat het van me af schrijven een verlichting geeft. Meer omdat het voor mijn omgeving duidelijk wordt. Ik niet alles moet uitleggen. Want het is lastig. Ik kan begrijpen dat mensen het niet snappen. Het is voor mij al lastig om al die gedachten bij te houden.

Pffff... mens.. ja ik weet het.

Vandaag ga ik er serieus met zin tegen aan. Het voelt niet zo zwaar als gisteren. En wat de dag van morgen mij brengt???? Dat zie ik morgen weer..

Mijn uitgangspunt is genieten van de zwangerschap en straks van het mooie meisje wat mij toevertrouwd is door iets waarvan ik niet weet waarom het me gegund is.

Ik zal er het beste van maken..

In deel 3... Daar is ze dan en hoe gaat het met mij.

rebo1982
6 jaar geleden

wat een pittige tijd heb je doorgemaakt zeg! (en dan is pittig nog een understatement...) Ik lees dat je anoniem wilt schrijven, misschien moet je je naam even uit het verhaal halen (of is t een pseudoniem?)

stephandmommy
6 jaar geleden

Ik heb besloten dat het niet echt meer nodig is. Ik zal het weg halen. Dank je voor het aangeven. Het is allemaal goed gekomen. Deel 3 staat er achteraan.

Annemiek2
6 jaar geleden

Ook jou verhaal mag hier staan en het is geen schande. Ik vind het heel dapper dat je dit wilt schrijven en het maakt niet uit dat je dit anoniem wilt doen. Dat is misschien juist wel goed. Als je je beide blogs al zo gelezen heb verbaasd het mij niet dat je zoveel moeite hebt met dingen. Wat je basis is is je toekomst. Jij hebt de kracht gevonden om te willen veranderen en dat is heel dapper. Ja ik geef je mijn mening maar het is wel een compliment in de hoop dat ik mag bijdragen aan je zelfvertrouwen. Net zoals andere moeders hier dat ook gedaan hebben bij mij. Ik wil je wel een tip geven voor reacties die jou kwetsen en waar je niks aan hebt. Mail de redactie, leg je probleem uit en vraag of ze de reactie willen verwijderen. Vraag jezelf ook af of je jouw verhaal op internet wil hebben. Ook hier kun je de redactie over mailen. Hun mail adres is info@mamaplaats.nl

stephandmommy
6 jaar geleden

Ik schaam mij niet meer.. Ik vind dat hier meer openheid over mag komen. Bang ben ik al lang niet meer. Fijn om zo'n reactie als deze van jou te krijgen. Deze blog lag al een tijdje klaar. Na wat wikken en wegen dacht ik. Wat heb ik te verliezen!? ????.. Nogmaals dank je wel.

Blog header image

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”

Mamaplaats-hoofdredacteur Laura Hogendoorn liet haar dochter Maia de nieuwste poppen van L.O.L. Surprise! testen

Of ik poppen wilde testen? Daar hoefde ik met een dochtertje van 4,5 in huis niet lang over na te denken. Maia is een echt poppenmeisje. En dat deze poppen van L.O.L. Surprise! er ook nog eens heel cool uitzien, maakte de keuze nog makkelijker.

TODO: Add alt to media

Voor iedereen een favoriet

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”, riep Maia toen ik ze tevoorschijn haalde. Eerst speelde ze dat het twee prinsessen waren, later waren ze verliefd op elkaar en daarna werkten de poppen in een dierentuin. En dat vind ik als moeder ook het leuke: je kunt er alle kanten mee op. Helemaal omdat de L.O.L. Surprise! poppen allemaal anders zijn. Zo kun je altijd voor de pop kiezen waar jouw zoon of dochter zich het beste mee kan identificeren. Of je nou een kind hebt dat alleen maar jurken aan wil en van roze houdt of juist een stoere wildebras in huis hebt, er past er altijd wel één van de poppen perfect bij jouw kind.

TODO: Add alt to media

Mama even rust

Helaas voor mezelf, Maia lijkt ontzettend veel op mij en praat -net als ik- van ‘s ochtends tot ‘s avonds non-stop. Vrij vermoeiend soms haha. Maar ook als je geen prater in huis hebt, is er als moeder toch gewoon niks fijner dan als een kind zich even alleen vermaakt? Zonder jou te storen.

En ik moet eerlijk bekennen, ik heb wel een beetje met haar nieuwe, roze en blauwe vriendinnen te doen. Want Maia heeft het gepresteerd om de hele middag onafgebroken tegen ze aan te praten. Maar ondertussen kon ik eens een keertje genieten van een WARM kopje koffie! Win-winsituatie toch?! :) 

TODO: Add alt to media
TODO: Add alt to media

Gun jij jezelf als moeder nou ook even een momentje rust én wil je ook nog eens de fantasie van jouw kindje prikkelen? Bekijk dan ook eens de andere poppen die ze in de collectie hebben. Of psssttt…. ideetje voor de feestdagen!

Dit artikel is geschreven in samenwerking met L.O.L. Suprise! 

TODO: Add alt to media
Anoniem
2 dagen geleden

pas op: je krijgt zomaar 100 ongevraagde mails van mamaplaats en je komt er niet van af!

Joann123
2 dagen geleden

Dit kan je zelf aan -en uit zetten in je instellingen! ;)

Mamaplaats
2 dagen geleden

Wat Joann123 ook al zegt, je kunt in je eigen instellingen heel makkelijk je mails uitzetten! Liefs team Mamaplaats

Anoniem
1 dag geleden

Nou je moet dan wel bij je instellingen moeten komen om het uit te zetten. Ik heb er over geschreven en kreeg de zelfde anteoord

Blog header image

DE GEZELLIGSTE PUZZELTIJD VAN HET JAAR

Jan van Haasteren Junior

Wie kent ze niet, de creatieve en humoristische puzzels van Jan van Haasteren Junior. Elke puzzel heeft zijn eigen verhaal.

De perfecte tijd om te gaan puzzelen

Het wordt donkerder in huis, de kaarsjes staan aan, een heerlijk moment om samen te puzzelen. Je gedachten op nul en helemaal in de puzzel verzinken. Met één doel, de puzzel op te lossen.

Wist je dat als jongere kinderen puzzelen ze een betere hand- oogcoördinatie ontwikkelen? Kinderen hun geheugen wordt gestimuleerd, welk stukje paste niet en welke zou dan wel kunnen passen? Ook leren ze door te gaan als het even niet lukt en in oplossingen te denken.

Herken je dat gevoel ook? Dat geluksgevoel als je weer een puzzelstukje op de juiste plek hebt gelegd? Dopamine komt vrij in je hersenen als je een stukje weer goed gelegd hebt, ook wel het gelukshormoon genoemd. Hierdoor word je blij, krijg je een voldaan gevoel en zin om de puzzel af te maken.

Op zoek naar herkenningspunten 

Jan van Haasteren Junior zijn niet zomaar puzzels. Dat Jan van Haasteren een striptekenaar is geweest is wel te zien in zijn puzzels. Je kan helemaal in je gedachten verdwijnen in de puzzel. Je eigen stripverhaal bedenken. Al puzzelend kom je allerlei verschillenden karakters tegen.

Heb jij de kenmerkende Jan van Haasteren items al weleens gevonden, als de haaienvin, schildpad, superslak of de handjes? Deze zijn vaak te vinden in de puzzel. Uren lang kijkplezier na een voldaan gevoel van het maken van de puzzel.

Wij zijn dol op de Junior puzzels van Jan van Haasteren, na het laatste stukje gelegd te hebben bedenken we ons eigen verhaal erbij en vertellen deze aan elkaar. Dit wekt de leukste momenten op! Humor, dat heeft Jan van Haasteren wel!

Als je ze zelf wil bestellen, als cadeautje voor de feestdagen bijvoorbeeld (tip!), dan kan dat hier. Veel puzzelplezier! 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Sinterklaasavond met PLUS

Het heerlijke avondje staat weer voor de deur. De leukste tijd van het jaar vind ik zelf. De dagen worden korter en het is langer licht. Dat betekent voor mij gezellig samen op de bank met de openhaard en kaarsjes aan. En uiteraard met wat lekkers. Eerst boodschappen doen. 

Sinterklaas

Voordat we lekker kunnen smikkelen op de bank met deze donkere dagen voor Sinterklaasavond, gaan we boodschappen doen. Wij komen graag bij PLUS omdat daar fijne aanbiedingen zijn. Ik blijf toch een Nederlander zullen we maar zeggen, haha. Buiten de aanbiedingen is het vers gesneden beleg van PLUS onze favoriet! 

Voor Sinterklaas hebben ze ook een ruim assortiment aan lekkernijen. Zoals chocoladeletters in vele verschillende smaken, pepernoten in vele verschillende smaken, chocolade Sinterklaasjes, banketstaaf of speculaastaart en nog veel meer. Persoonlijk vind ik de pepernoten van het eigen huismerk heerlijk knapperig. Ook die met chocolade eromheen vliegen er hier thuis doorheen. Ook altijd erg handig voor het schoentje zetten om de schoentjes te bestrooien.

Onze favorieten 

Waar ik nog meer voor naar de PLUS ga is het ruime assortiment aan groente en vlees. Persoonlijk ben ik vaak een beetje inspiratieloos als het om avondeten gaat. Op de website van PLUS kan je veel recepten vinden, erg handig als je, net als ik, inspiratieloos bent. Je kunt het heel makkelijk online bestellen of je maakt een lijstje en gaat dan naar de winkel. Net wat je makkelijk vindt.

Online boodschappen doen

Moeder Teresa hier vergeet altijd boodschappen te doen en moet dan soms per week wel 8 keer op en neer naar de supermarkt. Gelukkig hebben ze online boodschappen uitgevonden. Daar kun je fijn per categorie zien wat je besteld hebt. Echt heel handig en praktisch als je net zo’n chaoot bent als ik. 

Waar gaat jullie voorkeur naar uit? Online of winkel? En doen jullie meteen voor de hele week boodschappen of lekker 3 keer op een dag? 

Voor het heerlijke avondje van Sinterklaas heb ik lekker strooigoed in huis gehaald. Ook lekker broodjes voor in de oven en natuurlijk vleeswaren van PLUS. Een lekker hapje voor op tafel is ook altijd gegarandeerd succes. Wij zijn er klaar voor, jullie ook?

Blog header image

Hij is 1,5 en zegt nee!

En hard ook!!

Een hele tijd stil geweest hier. Geen tijd en vooral rust om iets te schrijven, maar ook niet echt de behoefte.

Vooral erg druk geweest met onze dreumes van ruim 1,5 inmiddels. Morris is een heerlijk ventje, maar ook zeker pittig op zijn tijd. Ik vind de fase waar we nu inzitten fantastisch. Hij is echt veel aan het ontdekken en leert iedere dag bij, maar hij komt er ook achter dat hij dingen nog niet kan en vooral ook dat hij dingen niet mag van ons.

Vooral in het laatste geval krijgt hij een soort tantrum waar je u tegen zegt. Niks helpt, je kan hem niet troosten, hij wil zijn aap (knuffel) niet en zijn speen niet. Hij rent naar de dichtstbijzijnde muur/deur of kast en werpt zichzelf er dramatisch tegenaan, om vervolgens weer terug te komen bij het gene wat hij eigenlijk wil, maar als je hem wil helpen begint hij weer met rennen naar iets waar hij tegenaan kan botsen.

Als je gaat vragen wat er is of dingen aanbied zoals eten, drinken of iets te spelen of zelfs zijn all time favorite filmpje (Bing) roept hij al huilend alleen maar nee, nee, nee, nee.

Ook vanmorgen was er weer zo’n uitbraak. Hij werd vrolijk wakker, maar helaas had zijn luier het niet volgehouden en was hij dus behoorlijk nat. Ik wilde hem meteen verschonen en vanaf dat moment begon het eigenlijk al. Drama op het verschoonkussen, daarna drama omdat hij niet met mijn telefoonkabel mocht spelen. Drama omdat hij wilde tandenpoetsen, toen ik zijn tandenborstel voor zijn mond hield, drama omdat dat schijnbaar de bedoeling niet was.

Meneer mee naar beneden genomen en toen ging het heel even goed. Hij doet zelf de lampen aan en helpt vaak met de gordijnen open doen. Toen vroeg ik hem of hij een broodje wilde en zei hij nee. Daarna vroeg ik wat hij dan op zijn broodje wilde, want meestal komt hij dan heel blij naar de la rennen om de pindakaas aan te wijzen. op dat moment begon het gehuil en geroep weer en begon hij weer driftig heen en weer te rennen. Eerst naar mij, naar de la en toen ik de pindakaas liet zien weer hoofdschuddend weg van mij. Toen ik de pindakaas voor de appelstroop wilde wisselen, was ook dat niet goed. Kortom, er was niks goed. Ik heb zijn brood gesmeerd (met pindakaas) wat fruit erbij gesneden en een beker melk neergezet. meneer kwam nog steeds in dezelfde mood naar zijn stoel, en ging uit zijn plaat toen ik hem in zijn stoel wilde helpen. Uiteindelijk in zijn stoel gezet en compleet genegeerd (al het andere maakt het alleen maar erger) en na 10 minuten begon meneer toch maar te eten.

Dat Morris een eigen willetje heeft was al wel duidelijk, maar ik kan niet wachten op het moment dat hij ook echt duidelijk kan maken wat hij dan precies bedoeld. Hij heeft duidelijk erg veel last van frustratie en zichzelf niet kunnen uiten op een manier die wij begrijpen.

Gelukkig is meneer het overgrote deel van de dagen nog steeds een heel vrolijk en makkelijk mannetje, maar op dat soort momenten denk ik…. hij is nog niet eens 2! en zegt nu al zo vaak nee hahaha. Dat wordt nog wat!