Terug
Blog header image

Waarom een sociaal netwerk belangrijk is

Vannacht is mijn oma gevallen. 86 jaar, alleenstaand en licht dementerend.
Annemiek2
7 jaar geleden

Dat is schrikken zeg. Ik heb geen grootouders meer en gelukkig zijn mijn ouders nog redelijk fit. Toen ik verhuisde naar het midden van het land kon ik mijn grootouders niet veel meer zien. Wel probeerde ik ze regelematig te bellen wat niet altijd even makkelijk was. Toen ik nog maar 1 grootmoeder had en die probeerde te bellen nam ze de telefoon niet meer aan en bleek ze dat niet goed meer te kunnen. Wel liet ik mijn moeder haar altijd de groeten doen en vroeg ik mijn moeder regelmatig hoe het ging. Toen ze haar laatste verhuizing maakte ben ik nog 1x geweest. Al vrij snel daarna overleed ze. Ik was eigenlijk opgelucht dat ze eindelijk rust kreeg. Soms zijn er weinig mogelijkheden om je grootouders te zien of te bellen.

Lindsy83
7 jaar geleden

Zulke dingen zijn toch altijd even schrikken. Mijn oma woont in een verzorgingshuis. Ze heeft ons zoontje wel ontmoet en heeft ook een foto van hem op haar kamer die ze in het begin nog trots liet zien. Maar ze is steeds meer in de war de laatste tijd. Ze vraagt mijn moeder steeds wie nou ook weer een baby had gekregen en de laatste keer dat mijn moeder er was dacht ze dat mijn moeder een verpleegster was... Soms is ze nog wel heel erg bij en dan vraagt ze ook altijd hoe het met ons gaat, maar het word steeds moeilijker... Ik ben er wel eens bang voor dat de keer dat we haar ons zoontje hebben laten ontmoeten de laatste keer was dat ik haar in leven gezien zou hebben... Maar eigenlijk durf ik ook niet goed langs te gaan, omdat ik haar nu nog als een relatief sterke en vitale vrouw herinner...

gitaartje
7 jaar geleden

Dat klopt. Mijn oma is ook altijd zeer kort aan de telefoon (komt van vroeger, zuinigheid enzo) dus bellen doe ik ook nooit. Ik stuur wel af en toe een kaartje en een fotootje. Omdat we niet meer in de buurt wonen komt er van bezoeken ook niet veel meer. Gelukkig heeft ze nog heel veel andere kleinkinderen wél in de buurt wonen.

Joycies
7 jaar geleden

Ik had ook zo'n oma en het voorrecht op een grote familie die dicht bij haar in de buurt woonde. Jou verhaal is zo herkenbaar. Helaas is mijn oma op 92 jarige leeftijd helaas overleden in het bijzijn van haar familie, Elke dag kwam er wel iemand bij haar langs. Beterschap voor jouw oma

Anoniem
7 jaar geleden

Oma is bij ons volkomen afwezig. Mevrouw is alleen maar met zichzelf bezig en de kinderen mogen hun handjes dichtknijpen als ze op hun verjaardagen komt. Ik denk dat we haar al met al misschien 4 of 5 keer per jaar zien. Tel daarbij op dat ze mij (haar schoondochter) continu zwartmaakt en probeert te stoken tusen mij en mijn partner (haar zoond us) en tel uit je winst. Dus heel eerlijk en bot gezegd, als ze zou vallen...dan zoekt ze het maar uit.

Blog header image

your kidding me?!

van rs naar openhart operatie, corona, naar kawasaki

Hi! zoals jullie ik mijn vorige blogs kunnen lezen is mijn dochter geboren met een zeer zeldzame hartafwijking en zijn we er door het rs virus achtergekomen. ze heeft met de leeftijd van 5 weekjes een openhart operatie ondergaan en daarna zijn er nog meerde opnames geweest. Mae is erg vatbaar, meer dan ze dachten helaas. Nu Mae eindelijk een beetje stabiel leek te gaan, kreeg mijn vader spontane blindheid. hij bleek een halsslagader vernauwing van 97% te hebben. je geloofd het niet maar tijdens het operatie gesprek kreeg mijn vader voor het eerst een insult. niet 1 maar 5. verschrikkelijk! hieraan is hij geopereerd en gelukkig goed herstellende. phoe wat was dit heftig! 2 dagen thuis en Mae stopt met drinken en heeft hevige koorts. 11 dagen lang hoge koorts! de dokter blijft zeggen uitzieken, maar mijn dochter drinkt niet meer en hup wij wachten niet meer en gaan weer naar Mae haar afdeling waar ze word opgenomen met de 6e ziekte, een buikinfectie en herpes in haar keel ! herpes like how?!  in eerste instantie verdachten ze Mae van Kawasaki, eerste keer dat we hier van hoorde! maar godzijdank had Mae het niet. Mae geneest snel en we zijn weer thuis, oke dit kunnen we ook weer afstrepen, alles begon in november, we zijn nog geen jaar verder en Mae heeft meerdere malen aan een zijde draadje gehangen, banen zijn verloren gegaan, mijn vader was er bijna niet meer, auto verloren. ik bleek een hart ritmestoornis te hebben. nu moest het toch echt wel genoeg zijn geweest riep iedereen en was ook wat ik dacht, nooit verwacht dat ook mijn zoontje van net 4 de zeldzame ziekte van kawasaki zou hebben ! Hoe dan>! tot 4 weken eerder had ik er nog nooit van gehoord! plus het is zeldzaam en eerst dachten ze dat Mae het had, hoe kan nu Ilay het in godsnaam hebben. Toeval? hadden wij de alarmsignalen en symptonen al moeten weten? mijn zoon, die altijd dag in en uit met mij is geweest , en zn zusje moeder en vader abrupt weken lang moest missen toen zn zusje ernstig ziek was. mijn zoon die al zoveel gezien heeft, zoveel ziekenhuizen voor zijn zusje, zovaak mama kwijt omdat ze snachts naar het ziekenhuis moest. nu lag jij daar, ziek, prikjes hier en prikjes daar, ook jouwn hart.. hoe.. waarom? die vraag moet ik eigenlijk ook helemaal niet meer stellen want het brengt je helemaal nergens. al een jaar lang gebeurd er met ieder die ik het meest lief heb iets met het hard, zeldzame dingen. mijn mooie kindjes wat zijn jullie verdomd sterk zijn! en jullie rocken jullie zelf overal doorheen, en dit zullen we met zijn alle blijven doen ! JIJ WIJ SAMEN

Lieve Ilay, jij redde Mae met het rs virus, anders wisten wij nooit dat Mae haar hart maar voor 9% werkte en hadden we haar dood gevonden..

Lieve Mae, jij redde Ilay door het eerdere vermoeden van kawaski te hebben, anders had het wel heel slecht kunnen aflopen.


we zijn bijna door het jaar heen, door de hel kan je wel zeggen, maar ook weer gezegend! want we leven allemaal stuk voor stuk, maar de pijn, de angst, de trauma's die blijven. we zijn er bijna.. het jaar is bijna klaar op de datum dat dit alles begon..