![Snap](https://s3.eu-central-1.amazonaws.com/img.mamaplaats.nl/uploads/media/imports/blogs/2016-04-10-1344475634425_729141_1460277015.png)
'Slachtoffer' van veroordelende moeders/vrouwen
Vanochtend vroeg kreeg ik een appje van vriendin T.; "Tessa, de reacties op je blog! Fijn zeg al die oordelende mensen!"
Vanochtend om 6.30 uur een rondje met Boef gewandeld, daarna nog even naar bed. Na nog een uurtje dommelen doe ik mijn ogen open en zie dat ik een berichtje heb van een vriendin. Een van mijn blogs staat op Facebook en blijkbaar lokt deze nogal wat negatieve reacties uit.
De adrenaline begint te gieren. Nieuwsgierig naar het blog, want welke zou het zijn? Ik zie dat het gaat om mijn blog over dat ik Jurre 3 dagen moet missen.Normaal gesproken zit ik klaar met popcorn als een blog reacties uitlokt. In sommige gevallen reageer ik juist met iets liefs en ben ik geneigd om op alle nare reacties te reageren. Nu ik zelf onderwerp ben van alle veroordelingen word ik er ergens ook wel verdrietig van.
Maar nu overkomt het mij zelf en ergens word ik er toch een beetje verdrietig van. Ik kan echt een heleboel hebben, ik ben geen weekdier. Al suggereren sommige mensen in hun reactie van wel. Terwijl ik dit schrijf zijn er bijna 90 reacties. Ik heb ze niet geteld, maar de lieve en begripvolle reacties zijn op 1 hand te tellen. Ik ben niet zo naïef dat ik denk dat iedereen begripvol is, maar dat sommigen suggereren dat ik psychologische hulp moet zoeken of dat ik niet spoor, man man man. Bestaan er mensen die nooit dingen hebben gedaan waar ze spijt van hebben? Of dingen gedaan uit liefde? Ik ben daar heel erg schuldig aan. Want och, ik heb een vriendschap verbroken vanwege mijn allergrootste liefde. Sluit me op in de gevangenis. Nee, het is inderdaad niet netjes dat ik dat heb gedaan. Eerlijk gezegd zou ik het wellicht nog een keer doen. Mocht het een keer andersom zijn dat een vriend(in) mij zou laten vallen voor de liefde? Natuurlijk zou ik ook boos zijn, maar ik ben ook voor rede vatbaar. Een goede uitleg en excuses doen een hoop. Dat vriend H. mij niet meer wilde zien is toch zijn goed recht? En nee, ik ben niet 'zo'n iemand' die vriendschappen verbreekt voor een relatie.
Anderen vonden dat ik niet zo moest zeuren, want hun man/vriend is militair/schipper/of elders overzee en vaak weken of maanden achter elkaar weg. Och ja, stom. Dat ik daar niet aan heb gedacht zeg. Het is inderdaad ook wel heel pietluttig van mij om te gaan zeuren over een paar dagen. Over een week of gaat Jurre een week weg! My oh my, wat gaat er dan wel niet gebeuren. Ik bedoel maar te zeggen dat het voor anderen heel gewoon is, of misschien niet. Maar ook ik mag mijn man toch missen als hij weggaat?
Sommigen vroegen zich af hoe het zou gaan als er een ziekenhuis-opname zou zijn, ze vonden het een beetje een rare belofte. Ik heb 2x een keizersnee gehad en moest daarom een paar dagen blijven. Jurre is blijven slapen, met uitzondering van 1 nacht. Verschrikkelijk vond ik het. Maar is dat niet onze eigen zaak welke beloftes wij aan elkaar doen?
Volwassen worden kwam ook een paar keer voorbij. Of dat ik mij gedroeg als een verwend nest. Sommigen voelden zich benauwd, zou ik claimen of verlatingsangst hebben. Ik ben er oprecht stil van. En verdrietig. Echt verdrietig.
Alle reacties samengevat: Ik mag dus niet mijn man missen van wie ik enorm veel hou, ik mag mij daar niet over uitlaten en ben ik degene die rekening moet houden met vrouwen wiens man langer of verder weg is van huis. Ik moet volwassen worden, mij niet zo aanstellen en indien mogelijk psychische hulp zoeken. Ik mag mijn gevoel niet overbrengen op mijn kinderen (wat ik overigens niet doe). Ik mag niet claimen en vooral; adem in, adem uit.
Bij deze excuses voor het delen van mijn gevoel, voor het intens van mijn man houden (en andersom...) en dank voor alle hartelijke en hartverwarmende reacties. Ik voel mij zo op deze manier ontzettend gesteund en het doet mij echt goed.
mamablogster
Of mensen leren eens met wat meer respect te schrijven. Tess is 1 van de betere blogsters bij mamaplaats.
Chisty89
Ik heb de reactie op fb niet eens gelezen, de reacties op je blog hier waren genoeg om mijn irritatielevel te laten stijgen. Sommige mensen vinden het nu eenmaal fijn om over de rug van een ander een veer in hun eigen reet te steken. Leven en laten leven is voor bepaalde mensen echt heel moeilijk. Trek je er alsjeblieft niks van aan!
nijn81
Ik heb me op fb doodgeërgerd aan de vrouwen die steeds maar bleven benadrukken dat de sterkste vrouwen militairen-vrouwen zijn. Bleeehhh. Jezelf even op een voetstuk plaatsen. Dat is arrogant. En denergerend naar alle andere vrouwen die geen militair als man hebben toe. Tuurlijk is het zo dat iedereen respect heeft voor vrouwen die het zo lang goed volhouden zonder hun man. Ik ook! En tuurlijk mogen daar complimentjes over gemaakt worden. Maar zij geven zichzélf steeds complimentjes. Dat is awkward. En het vooral dom omdat ze het over de rug doen van jouw blog. Ze halen zichzelf omhoog door jou belachelijk te maken. Dat is oneerlijk. Ik kan me voorstellen dat er veel mensen zijn die zich niet echt kunnen vinden in jouw blog en hoe jouw blog geschreven is. Maar, mensen, mensen..... Moet dat in zúlke keiharde woorden geschreven worden? Het kan toch best wat genuanceerder? Zo, dat is mijn mening. Ik hoop dat ie niet té hard over komt. Want dan ontkracht ie gelijk wat ik eigenlijk wil bereiken. ;-P
Kirstenimolnen
Wat een hatelijke mensen zijn er toch! Ik vind het ook echt belachelijk hoe er wordt gereageerd. Waarom zou je je gevoel niet mogen uiten over iets wat jou aangaat? Dat anderen zich dat niet kunnen voorstellen tot daaraan toe, maar zo veroordelen vind ik echt gemeen. Je mag trots zijn op je mooie gezin en dat je zoveel liefde hebt voor elkaar. Die mensen met hun hatelijke reacties moeten zich schamen. Eerlijkheid zou geprezen moeten worden niet de grond in gestampt. Je bent een lieve moeder, vrouw en vriendin onthoudt dat! De rest doet er niet toe, alhoewel het heel lastig met zulke reacties. Want de lelijke reacties blijven nu eenmaal het langste hangen.