Mamaplaats: hét social media platform voor moeders

Hier delen echte moeders (en vaders) echte verhalen; eerlijk en herkenbaar. Krijg gratis toegang en laat je inspireren!

  • Meer dan 250.000 mama’s gingen je voor
  • Open blog community voor en door moeders
  • Post en deel gemakkelijk jouw eigen verhaal

Word nu lid van deze unieke community!

Snap

Prooi voor onzekerheid

Een verhaal over mijn onzekerheid over mijn lichaam en de veranderingen daarin, voor, tijdens en na de zwangerschap(pen)


Alvorens ik begin wil ik even melden dat ik dit niet plaats om mensen voor het hoofd te stoten. Ik denk dat de twijfel die ik beschrijf, vrouweigen is, ongeacht het lichaamstype. Dit verhaal gaat dus puur over mijn eigen onzekerheid, en is niet bedoeld als oordeel over anderen. 

Flash back : vroeger klaagde en klaagde ik maar. Ik ben vrij klein (lees: kort) en vond het altijd vreselijk hoe "schattig" men mij vond. De complimenten die mijn moeder kreeg blijven nu nog in mijn hoofd hangen. "Wat een schattig klein poppetje"..... 

Naarmate ik ouder werd, werden mijn problemen groter. Als puber doe je, je best er een beetje bij te horen door middel van kleding. Aangezien ik tot mijn 17e nog kindermaten aanpaste, ging dit natuurlijk niet echt. Gevolg? Ik maakte mijn eigen kleding! Okay, ik zag er misschien wat anders uit dan mijn leeftijdsgenoten maar anders is soms ook prima (ja, ook ik werd gepest op de middelbare).

Naast mijn lengte, worstelde ik altijd met mijn gewicht. Hoeveel ik ook at, ik kwam maar niet aan! Nu zul je denken "boehoe" wat een probleem, maar echt.... (te) mager zijn en niet kunnen aan komen is psychisch net zo'n drama als dik zijn en niet kunnen afvallen. Ik dwong mezelf tot het eten van grote porties en ongezond voedsel..... zonder resultaat.

Toen ik op mijn 18e eindelijk de respectabele ( *kucht*) maat 34 had behaald , begon ik er vrede mee te krijgen. Prima, ik kan in ieder geval kleding kopen voor volwassenen.

Op mijn 21e begon ik met fysiek, zware arbeid. Niet het slimste dat ik ooit gedaan heb. Ik ging in een zomer van 50kg naar een gevaarlijke 41kg. Ik voelde me ziek. Na een openbaring (lees: bijna 24 uur over te hebben gegeven en niet meer op mijn benen kunnen staan) heb ik ontslag genomen. Aju paraplu!

Eenmaal thuis ben ik in een paar maanden tijd (en veel moeite) opgekrabbeld naar zo'n 47 kg. Toen werd ik zwanger. Volgens de verloskundige een klein wonder, gezien de slechte staat mijn lichaam was. 

En toen begon het. Eigenlijk at ik voor mijn gevoel niet bizar veel meer (mijn partner zal iets anders vertellen ;-) ) maar ik kwam aan. Top gewicht: 73kg! Ik was trots. Ik had na precies 40 weken draagtijd, een gezonde zoon van 3970 gram op de wereld weten te zetten. En dat met mijn fragiele lichaampje.

Na de bevalling kwam de ware cultuurschok: mijn buik was niet weg! Een lelijk, verschrompelt stuk vet en vel, ontsierde mijn midden en alsof dat nog niet genoeg was, had ik ineens twee dikke rollen boven mijn broek uitkomen. Een broek die niet eens paste, want ik had, o wat voel ik me naief nu, maatje 34 ingepakt voor het ziekenhuis. Ja, wist ik veel. Ik dacht baby eruit, gewicht kwijt. Iets waar ik nu hard om kan lachen.

Na die eerste bevalling reduceerde ik al gauw weer naar zo'n 54 kg. Ik had er vrede mee. Veel vrouwen zouden immers een arm geven voor mijn maatje 38 toch? Dit maakte ik mezelf dagelijks wijs. Ik kon echter niet naar mezelf kijken in de spiegel. Toen ik een jaar later stopte met borstvoeding, en dus mijn borsten ook nog eens verdwenen, was het hek helemaal  van de dam. Ik bleef alleen over met "de buik". 

In de tussen tijd grapte iedereen (o.a. mijn partner) er op los. Dikkertje dap, ach die extra kilo's staan je goed hoor en vetlebber, passeerden dagelijks de revue. Niemand leek te zien hoe onzeker ik er van werd. Om het af te toppen: ik was weer zwanger.

Ergens was ik opgelucht met de wetenschap dat ik mijn buikje kon verantwoorden door een simpel: ach, ik ben zwanger. In de zwangerschap zelf dus ook geen problemen.... die begonnen weer na de bevalling.

Wederom een gezonde baby. Dit keer 3840 gram, een meisje. Na deze bevalling had ik mezelf voor genomen niet zo streng voor mezelf te zijn. Twee kinderen in twee jaar tijd.... logisch dat je een buikje hebt toch?

Niet dus! De "depressie" kwam juist heftiger terug en ik worstel er nog iedere dag mee. Ik kan het niet goed uitleggen. De ene dag kijk in in de spiegel en denk ik "valt best mee, gaat de goede kant op". De andere dag walg ik van mezelf. Dan kijk ik naar de straie, de rimpels, de kwabben boven mijn broek uit.....  

Begrijp me niet verkeerd, ik heb er iets moois voor terug gekregen (cliche, bah). Ik zou mijn kids echt niet willen ruilen. Mijn eigenbeeld is echter zo slecht dat ik gewoon met tegen zin de deur uitstap. Mijn haar valt ook uit (hormonen), ik pas mijn favoriete kleding niet meer en bij het kleinste puistje raak ik compleet in paniek. Hoe moet ik mijn dochter leren dat ze prachtig is zoals ze is? Ongeacht of ze nu dik, dun, lang of kort is. In mijn ogen is zij het mooiste meisje op deze planeet maar dat heeft mijn moeder ook wel twintig keer tegen mij gezegd.....  heeft dat geholpen?

9 jaar geleden

Vanaf de puberteit 51,5 kilo gewogen en altijd een mooi lijf gehad zonder moeite, platte buik, brede heupen, mooie borsten. 2 weken na de bevalling alweer 53 kilo en vanaf toen ging t alleen maar verder naar beneden met mn gewicht. Ik stopte met borstvoeding omdat ik 48 kilo echt wel genoeg vond, mn buik was plat maar ik had geen figuur meer. En toen de melk eruit was bleef er van mn borsten ook niets meer over, ik heb er erg veel moeite mee dat ik nog maar een A-cupje heb... Mn zoontje is nu 3,5 en het is me eindelijk gelukt om naar 53 kilo te komen. Enerzijds ben ik blij dat ik er gezonder uitzie maar die buik die nu zichtbaar is ben ik niet gewend en vind ik verschrikkelijk! Ik wilde graag weer heupen en borsten maar alles zit rond mn middel. Ik voel me niet vrouwelijk meer. Ik wil mn taille terug! Jammer dat zoiets voor zoveel verdriet zorgt... Maar mn mannetje zei wel vandeweek tegen me: jij bent best mooi zo, mama!

9 jaar geleden

Begrijpelijk. Ik ben 4 weken geleden bevallen en ook ik was zo naïef dat ik alvast nieuwe kleren maat xs/36 gekocht had tijdens de zwangerschap voor na de bevalling. Nou dat viel vies tegen. Denk dat ik nu wel maat 40 pas. Ik pas niet in me oude kleren, zit met een mega buik en een paar andere schoonheidskwaaltjes en ga daarom liever niet naar buiten. Als ik naar mijn kleine kijk zit ik vol vreugde ma die verdwijnt al snel als ik in de spiegel kijk. Ik probeer te accepteren dat het nu eenmaal erbij hoort en ben zeker van plan binnenkort te sporten en er iets aan proberen te doen. Maar wat als die buik blijft en ik gewoon niet meer eruit kom te zien als ervoor. Kunnen wij vrouwen dan accepteren dat dit bij het moederschap hoort. Waarom zouden wij ons immers neerhalen. Denk dat veel vrouwen er last van hebben. Maar ik geloof en hoop wel dat het gevoel naarmate de tijd minder wordt als je je kleine wonder ziet opgroeien en je nog steeds dezelfde liefde ontvangt van je man en friends and family. Hopelijk voelen wij ons gauw weer onszelf

9 jaar geleden

ik heb precies hetzelfde, ik was altijd rond de 48 kilo en jaaaren geprobeerd aan te komen . tijdens mijn zwangerschap 20 kilo aangekomen. na de bevalling al snel weer terug naar een dit keer gezond ge\wicht van 65 kilo, alleen die buik...... verschrikkelijk vind ik het en al mijn vriendinnen zeggen maar dat het meevalt en ik wou toch altijd wat zwaarder worden? maar als je je hele leven dun bent geweest en nu eindelijk op een normaal gewicht zit maar nog wel een buik heb alsof je 4 mnd zwanger bent dan ben je alsnog niet blij ik draag nu wijde kleding alles maar om dat buikje te verdoezelen en de vraag of ik weer zwanger ben niet meer te hoeven horen! waar ik eerst altijd onzeker was over mijn gewicht heeft dat nu plaats gemaakt voor onzekerheid over mijn buik ik leef compleet met je mee !! sterkte

9 jaar geleden

Ik denk dat elke mama zich daarin jammergenoeg wel herkent... Ik heb nu een zoontje van 4. Bij deze zwangerschap kon ik nog bijna in al mijn gewone kleren. Ik was maar 9 kilo bijgekomen en had na de bevalling idd rap mijn slanke lijntje terug. Nu ben ik in februari bevallen van een prachtige dochter. Bij deze zwangerschap kwam ik wel 15kg bij! Ik was er tijdens mijn zwangerschap totaal niet mee bezig. En zo dom ik was, dacht ik dat nu ook mijn slanke lijntje wel ging terugkomen! Niet dus... Ik heb het er ook moeilijk mee, elke dag nog. En al die kleren in de kast die niet meer passen... Maar ik draag figuurcorrigerende topjes of een body en dat helpt al heel veel! Zeker proberen! Ook heb ik in mijn hoofd als ik iemand mooi slank zie: Zij heeft nog geen kinderen... Elke mama heeft van de zwangerschap wel nog een buikje, maar ook iets prachtig gekregen!