Terug
Blog header image

Moederdag als bonusmoeder

Ik moet het toegeven: Moederdag is altijd een beetje lastig. Want ik ben natuurlijk geen moeder..
Annemiek2
6 jaar geleden

Tja dan heb je 2 bonusouderdagen nodig omdat kinderen met bonusouders vaak 2 bonusouders hebben. Maar jullie kunnen dat misschien wel zelf instellen? Ik bedoel waarom niet. Als je nou voor bonusmoederdag als (bonus) vader voor de bonus moeder aan de slag gaat en omgekeerd ook voor bonusvaderdag dan zou dat heel mooi zijn, als het zo makkelijk zou kunnen. Je zou er misschien zelf een start aan kunnen geven door voor Vaderdag een leuk iets te verzinnen voor hun bonusvader. Hoewel ons gezin bestaat uit 3 gezinsleden kan ik best begrijpen dat jij als bonusmoeder ook graag je dag als moeder zou willen. Ik zou zeggen maak het bespreekbaar. Misschien vinden jullie alle 3 of 4 het wel een heel goed idee.

nijn81
6 jaar geleden

Misschien geen extra dag, maar wel voorde traditionele Moederdag de kinderen een extra cadeautje laten knutselen, in het geval als de ouders nieuwe partners hebben en de band is hecht...

Lindsy83
6 jaar geleden

Het idee is leuk, maar ik weet niet of er echt een speciale dag voor moet komen. Maar inderdaad wel dat er op de moederdag en vaderdag zelf ook aandacht word besteed aan de bonusouders. Het feit dat de kinderen op moederdag altijd bij de moeder zijn, maakt het misschien wel iets lastiger, maar dan zou ik het gewoon wat verlengen, zodat als ze weer bij de vader zijn er dan alsnog aandacht besteed word aan de bonusmoeder.

Henrike Laning
6 jaar geleden

Ik vind het helemaal perfect! Ik heb niet zoveel met moederdag, ben ook geen bonusmoeder, wel moeder. Ik vind Moederdag voor alle moeders. Moeder is degene die voor je zorgt en als er meerdere moeders zijn die voor je zorgen sta je ook stil bij de bonusmoeder. Ik vind het terecht dat jij ook in het zonnetje wordt gezet.

Anoniem
6 jaar geleden

Sinds een aantal jaar bestaat stiefouder/stiefmoederdag. Dit jaar was dat op 12 april. Een nationale dag speciaal voor stiefouders, maar helaas nog niet heel bekend. Jouw gevoel snap ik goed...ik heb enorm geworsteld met het gevoel dat mijn inzet voor de kinderen vanzelfsprekend was. Natuurlijk hoefde ik geen cadeau, maar even een dag waardering voor de inzet vergelijkbaar met die van de biologische moeder, miste ik wel. In het begin was er nog geen stiefouderdag (of wisten wij er in ieder geval niet vanaf). Mijn man organiseerde dan zelf een stiefmoederdag waarbij de kinderen mij bedankte voor alles van het afgelopen jaar. Niet met een werkje van school, want dat hoort bij de echte moeder (en vader) vind ik, maar met thuisgemaakte knutselwerkjes/tekeningen en een kleinigheidje.

Anoniem
6 jaar geleden

Ik ben het helemaal met je eens! Ook ik vond dat erg lastig. En voor mijn man verschrikkelijk moeilijk omdat met vaderdag de cadeautjes van school nooit naar papa gaan maar naar bonuspapa.... Nu was t gister Moederdag en hebben we samen inmiddels ook twee kleintjes alleen belandden we met de oudste in t ziekenhuis dus nog geen Moederdag :'(

Blog header image

Terugkomende pijn in haar wijsvinger

Is het haar hypermobiliteit of toch haar ‘triggerfinger’?

Toen Lize met 29 weken werd geboren heeft ze redelijk een stabiel herstel/aansterken doorlopen. Ze had wat langer ademondersteuning nodig, geelzucht en een lichte infectie maar verdere complicaties werden haar gespaard.


Op een ochtend, toen Lize ondertussen 31 weken was en van de IC in Amsterdam naar de Post IC in Alkmaar was verhuisd, zagen we dat ze haar rechter wijsvinger krom hield. Eerder zat deze constant in het tape door de infusen en hierdoor was het ons eerder niet opgevallen. Ze opende haar hand, al haar vingers strekte mooi recht behalve haar wijsvinger. Deze ging niet mee. Het leek vast te zitten. We gaven dit gelijk aan bij de verpleegkundige en binnen no-time stonden de arts en fysio er. De fysio probeerde voorzichtig de vinger te strekken. Dit lukte deel maar ging heel stroef, ook gaf hij halverwege een soort van knakje. De fysio wilde nog even het één en ander opzoeken en zich verdiepen. Al snel kregen we oefeningen en het zou gaan om een triggerfinger. Een foto was niet nodig. Het was hopen dat, naar mate Lize groter zou worden, er meer ruimte in haar vingertje zou ontstaan voor de beweging. Als dit niet zou gebeuren, dan moest ze geopereerd worden om haar vinger goed te kunnen gebruiken.

Weer hadden we een engeltje op onze schouder want binnen een paar weken kon ze de vinger zo goed als zelf strekken. Groeien in combinatie met oefeningen hadden voor het gewenste resultaat geleid.


Enkele maanden later, eenmaal thuis kon de fysio afscheid van ons nemen en kwam de TOPfysio over de vloer (deze kwam maandelijks bij Lize langs ivm vroeggeboorte voor de 30w). Vrij snel kregen we van haar te horen dat Lize wat hypermobiel voelde en dit werd later ook bevestigd door de kinderarts. Met deze twee bovenstaande ‘pijntjes’ in mijn achterhoofd maak ik me de laatste weken een beetje zorgen om ons meisje. Ze roept namelijk constant ‘au’ of begint te huilen en grijpt dan naar…. haar triggerfinger. Nu weet ik dat ze ook pijn kan hebben van haar hypermobiliteit maar mijn moedergevoel zegt dat ik beter het zekere voor het onzekere kan nemen. Ik ga morgen contact opnemen met de kinderarts. Je kindje pijn zien hebben is het ergste wat er is 🥺..