Terug
Blog header image

Mama worden zonder mama

Voor veel mensen betekent 21 maart het begin van de lente, maar voor mij blijft het altijd een inktzwarte dag in mijn leven.
Joycies
6 jaar geleden

Het lijkt mij ook zwaar om dit zonder je eigen moeder te doen. Tuurlijk mis je haar en zou je haar er graag bij willen hebben. Ik wil je een hele fijne zwangerschap toe wensen en weet dat je moeder mee kijkt. Liefs

Francina Naomi
6 jaar geleden

Lieve Mirthe, Met een brok in de keel heb ik je blog gelezen. Zwanger zijn wil je samen beleven met je eigen moeder, dat is absoluut zo. Even spiegelen, raad vragen, welke kwaaltjes had zij en gewoon samen genieten. Ondanks dat je moeder niet fysiek bij je is, ik weet zeker dat ze daar waar ze is ontzettend trots op je is en je zal bijstaan. Probeer ook zoveel mogelijk van je zwangerschap te genieten, het is iets prachtigs en de tijd gaat al zo snel. Liefs

Anoniem
6 jaar geleden

Herkenbaar... ???? Mijn moeder overleed 4 jaar voordat mijn zoon geboren werd. Hij is nu 1,5... ik mis haar nog iedere dag!

A-mi
6 jaar geleden

Ik snap je verdriet! Mijn moeder overleed dat ik 18 was, en nu ondertussen zwanger van mijn tweede. Hoe lief mijn familie ook is, het gemis van je mama blijft altijd! Heel veel sterkte ????

Anoniem
6 jaar geleden

Herkenbaar.. mijn moeder overleed toen ik 13 was. Ik ben nu 22 en bijna 25 weken zwanger. Ben zo benieuwd hoe ze het gevonden had en vind het met regelmaat echt heel erg moeilijk dat ik haar juist nu niet om me heen heb.

Anoniem
6 jaar geleden

Ik ben mijn mama verloren toen ik 16 was, 25 kreeg ik borstkanker, nu 28 en ook in verwachting van een jongetje. Vraag me dezelfde.dingen af. Liefs

Anoniem
6 jaar geleden

Wat verschrikkelijk voor je! Ik verloor mijn moeder onverwachts (moeder 52 jaar) toen mijn jongste dochtertje 7 weken was...... Alsnog kan ik niet zeggen: ik weet wat je voelt! Want iedereen heeft een andere band met zijn of haar familie. En ieder persoon is weer anders en beleefd het anders. Wat zal je in een achtbaan leven.... Wat verschrikkelijk! Ik heb er geen woorden voor. Natuurlijk "kijkt" je moeder mee en ze zal je begeleiden. Maar ja aan meekijken en begeleiden heb je niet altijd wat.... Je wilt dat ze er fysiek is en dat kan niet meer. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.... Ik wil je heel veel sterkte wensen.....

Anoniem
6 jaar geleden

Poeh die komt even binnen... Mijn moeder is overleden toen ik 14 weken zwanger was van onze 3e. Wat heb ik haar gemist tijdens deze zwangerschap & wat mis ik haar nog. Dat blijft.. Weet dat je mama altijd met je meekijkt en over je waakt, dat weet ik zeker ♡

Anoniem
6 jaar geleden

Helaas heb ik ook mijn moeder bij mijn beide bevallingen moeten missen. Bij de eerste was ze al ziek, de ziekte van Huntington een hersenziekte waarbij alles op een gegeven moment "uitvalt" na eerst alles een poos ongecontroleerd te hebben bewogen, daarom kon ze er ook niet bij zijn. Bij mijn dochter was ze er dus nog evenals mijn vader (eerste jaar), ze hebben haar beiden vast gehouden. Maar bij mijn zoon heb ik haar en mijn vader moeten missen. Het gemis blijft........

Anoniem
6 jaar geleden

Ik leef met je mee...mijn moeder overleed vorig jaar plotseling. Momenteel ben ik zwanger van de 2e. Dit doet me zo'n pijn dat ze dit niet mee kan maken want dat wilde ze heel graag. Ik ben heel blij met mijn zwangerschap maar ook vaak verdrietig omdat ik haar nu alleen maar meer mis. Dat zul jjj misschien ook wel hebben. Heel veel sterkte en probeer toch ook te genirten dat is ook heel belangrijk!

Anoniem
6 jaar geleden

Hier hetzelfde, 14Maart is het 5 jaar geleden dat mijn moeder overleed. Ben zelf bijna 7 maanden geleden moeder geworden van een meisje.. Had zoveel aan haar willen vragen, ze had de liefste oma geworden! Maar helaas, moeder worden zonder je eigen moeder hebben is gewoon KUT! Wel mooi dat ik haar naam als tweede naam heb kunnen geven.. Ergens zit ze op een wolk mee te kijken en waakt ze altijd over haar..

Anoniem
6 jaar geleden

Met tranen in mijn ogen lees ik je verhaal. Ik weet hoe je je voelt, er is niets ergers dan je eigen moeder niet bij je te hebben als je zelf mama wordt. Ik zelf was 30 weken zwanger toen mijn moeder plotseling overleed aan het hartstilstand.... inmiddels is het afgelopen november alweer 4 jaar geleden. Als mijn oudste dochter vraagt wie die mevrouw op de foto is, vind ik het heel moelijk om te vertellen. Mis haar nog elke dag, en vooral wanneer je dingen van vroeger over jezelf wil weten. Hopelijk kun je het een plaatsje geven, en je kind (eren) wanneer ze de leeftijd hebben. Veel over oma vertellen, dan blijft ze toch een stukje bij jullie

Kimdejong
6 jaar geleden

Zo herkenbaar. Mijn moeder overleed toen ik 16 was (in 1999) nu dit jaar dus al 17 jaar geleden ze stierf een week voor haar verjaardag. Voor ons komt die moeilijke periode er dit jaar weer aan. Mijn twee kindjes hebben haar dus nooit gekend. Ik mis haar nog steeds iedere dag bijna 17 jaar lang..ik kan alleen maar zeggen: heel veel sterkte!! Liefs

Anoniem
6 jaar geleden

Maak er een fijne tijd van,... Toen mijn moeder in het ziekenhuis kwam duurde het 2 weken voordat wij wisten waardoor haar klachten kwamen. Eenmaal de uitslag,.... De volgende dag was zij overleden.. Op haar sterfbed had zij mijn hand vast en vroeg aan mij of ik zwanger was. Ik lachte dit weg... Maar wat bleek... Ik was echt zwanger... Bij alle onzekerheden mis je je moeder dan, en ook wanneer je kindje er is zal je haar missen. Maar als ik nu kijk naar mij kleine meid van bijna twee. Herken ik ook mijzelf als moeder als mijn moeder. Hier ben ik elke dag nog trots op! Zij heeft in mijnheren, mij helemaal klaar gemaakt voor het moederschap. Het was dan wel onbewust... Maar geloof me, je moeder is er altijd bij. Maak er een mooie tijd van, en als je straks terug kijkt en je je zelf herkent als je moeder dam weet je dat het goed komt. Heel veel sterkte maar ook heel veel liefde!

Anoniem
6 jaar geleden

Het is zeker zwaar. Mijn moeder overleed toen ik 16 was (bijna 20 jaar geleden). Tijdens ons trouwen 6 jaar geleden miste ik haar verschrikkelijk, maar toen ik zwanger werdt wis ik pas hoe erg. Meid ik geloof zeer zeker dat je moeder over jullie waakt. Het gemis zal nooit geheel verwijnen maar het wordt deaagzaam

Anoniem
6 jaar geleden

Wat een groot gemis zeker in de periode van je zwangerschap en bij het opgroeien van je zoontje. Een ding is zeker hij krijgt een hele mooie beschermengel en je moeder is zeker apenrots op je. Een hele dikke knuffel voor jou!

Anoniem
6 jaar geleden

Had mijn verhaal kunnen zijn... Mijn moeder overleed ook na een zwaar ziektebed aan kanker toen ik 28 was. Ben nu 2 maanden gelexen bevallen van ons 1ste kindje, ook een jongetje.. Maar o... Wat zijn er veel momenten geweest die ik met mama had willen delen of aan haar had willen vragen wat te doen...

iMennen
6 jaar geleden

Heftig meid! En vreselijk. Mijn moeder is een jaar na de geboorte van mijn zoontje overleden. Ook aan kanker en ze was in dat jaar erg zwak. Dit is bijna een jaar geleden en nu ben ik opnieuw zwanger en heb ik precies dezelfde vragen als jij. Nou bijna precies dan. Maar ik snap je helemaal! Ik geloof er heel sterk in dst mijn moeder altijd bij me is, me helpt en de goeie richting in stuurt als ik het even niet meer weet. Jouw moeder is vast ook bij je! Heel veel sterkte en houd je taai! Je bent sterk genoeg, dat heb je al laten maken in je blog!

Anoniem
6 jaar geleden

Hoi Mirthe Je verhaal is voor mijn heel herkenbaar. Mijn moeder overleed dat ik net zwanger was. Mijn man en ik wilde dolgraag kinderen maar helaas ging dat niet namelijk we begonnen de ivf ixci. Mijn moeder was mijn steun en toeverlaat. Ze ging mee met de echo's hielp mij met de eerste injecties. Samen met haar kon ik het traject aan. De eerste poging mislukte weinig eicellen en uiteindelijk 1 embryo. Mijn man en ik gingen voor nog een poging ivf ixci maar wist dat mijn moeder mij er door geen zo slepen dat deed ze maar vanaf haar bed. Gehuild boos alles hoe moet ik het zonder jou doen. 5 december is de embryo terug geplaats 12 december overleed mijn moeder. Mijn grootste angst werd werkelijkheid ik was zwanger en mijn moeder was er niet meer. Ons kindje moet opgroeien zonder oma. Blij waren we ook ik was zwanger maar zo hard om dit zonder haar te moeten doen. Zóveel vragen pff ze is 7 jaar niet meer bij ons elke dag mis ik haar en mijn kinderen ook inmiddels hebben we een dochter van bijna 2. En ook zin weet dat oma ster er niet meer is. Verdriet blijft elke dag maar kan nu wel zeggen weer zeker dat ze trots op mijn gezin is. Mirthe heel veel sterkte en kracht

Anoniem
6 jaar geleden

Probeer nu al voor de 2de keer je blog te lezen, maar lukt gewoon niet. 10 september voor de 2de keer mama geworden zonder mama en het gemis is nog te sterk (net begonnen met de nieuwe mijlpaal vaste voeding) Ook kanker en ik was 22 toen ze overleed. Wil je wel een hele dikke knuffel geven! Je bent niet alleen :)

Anoniem
6 jaar geleden

Ik weet wat je doormaakt ik ben 15 februari 2012 mijn moeder plotseling kwijtgeraakt aan een herseninfarct. Ik was toen 18 en mijn broertje net 16. Oktober 2015 ben ik getrouwd en 17 december 2015 is onze eerste zoon geboren. Ik had en heb het er nog erg moeilijk mee en vond het tijdens mijn zwangerschap en bevalling wel extra moeilijk. Maar wat jij ook zegt. Je moeder waakt mee van daarboven. Sterkte met alles. Xx

Anoniem
6 jaar geleden

Heel herkenbaar. Dit jaar is het 10 jaar geleden dat mijn moeder overleed. Ook kanker. Ik was toen 22. Met mijn trouwdag (en de voorbereidingen) heb ik haar vreselijk gemist.. In januari is ons dochtertje 1 geworden. Ik vond het heel moeilijk om zwanger te zijn en niks aan je moeder kunnen vragen. Vind het nu nog steeds moeilijk. Ik mis mijn moeder echt nog elke dag. Vooral dat je niet kan vragen hoe ik vroeger was op de leeftijd van mn dochtertje...

kliekje1975
6 jaar geleden

Hoe herkenbaar.... Ik heb 20 1/2 jaar alleen met mijn moeder gewoond en was jarenlang haar mantelzorger. Ze had wat lichamelijke mankementen, maar stond middenin het leven. Al ruim 3 jaar had ik een vriend, ze waren 4 handen op 1 buik. Tot 14 april 2015 ons leven opeens stilstond. Mijn mams kreeg een grote hersenbloeding, raakte al snel buiten kennis en overleed een dag later. Mijn vader is al overleden en ik heb geen broers en zussen. Natuurlijk hebben we de draad weer opgepakt, al was en is dat best moeilijk. We zijn gaan samenwonen in het huis waar ik met mijn moeder woonde, zijn dat nu aan het verbouwen en hebben in november een geregistreerd partnerschap gesloten. Ik ben al 40 jaar, we hebben wel een kinderwens, maar dat ik ook echt zwanger zou raken, is voor ons echt een wonder. Natuurlijk zijn we er dolblij mee, maar oh wat mis ik juist nu mijn mams. Omdat ik tot een jaar terug echt niet bezig was met de kinderwens, heb ik ook nooit echt met haar kunnen praten over haar zwangerschappen. Ik weet bijvoorbeeld wel dat ze een hoge bloeddruk had, maar mis het zo dat ik het niet met haar kan hebben over de echo's, kwaaltjes en vooral ons grote geluk met haar kan delen. En ja, vanaf daarboven kijkt ze mee en waakt ze over ons, maar oh wat zou ik haar nog graag even in mijn armen sluiten en nog met haar willen praten....

Dwittebrood
6 jaar geleden

Mijn moeder overleed 4 jaar geleden plotseling, twee weken voor mijn dochters eerste verjaardag. Ze was zo trots op haar eerste kleindochter! Ze was altijd aan het zingen als ze oppaste. Toen ik zwanger was van mijn zoon (nu 4 maanden), verwachtte ik dat ik het er nog wel moeilijk mee zou hebben als hij eenmaal geboren was. Gek genoeg viel dat mee. Ik heb er eigenlijk meer moeite mee dat ze mijn dochter niet kan zien opgroeien.... Misschien ook omdat ik nu meer vragen heb over hoe ik vroeger was. Hoewel mijn dochter haar niet herinnert, weet ze wel dat ze nog een oma had.

Anoniem
6 jaar geleden

Ook ik ben mijn moeder verloren. Bijna 3 jaar geleden. Mijn zoontje is nu 7 maanden. Ik mis haar enorm...!!! Vooral als mijn kleine ziek is en maar blijft huilen. Op die momenten is er maar 1 aan wie ik hem zou toevertrouwen, maar die is er niet meer. <3

Anoniem
6 jaar geleden

Beste mirte, Ik ben 7 weken (13-1-16) geleden bevallen van een zoontje en ook mijn moeder is overleden (19-11-15). Ik snap je pijn in t feit dat je zoontje op zal groeien zonder oma. Dat is voor mij ook erg moeilijk. Daarom maak ik voor mijn zoontje een foto boekje met mooie herinneringen aan haar zodat hij als hij groter is kan zien wie ze was. Ook geloof ik dat ze altijd over ons waakt en apetrots is op ons gezin. Heb ook nog een zoontje van 7 jaar. Ik heb t er soms heel moeilijk mee dat ik haar niet om raad kan vragen of gewoon mijn mannetje kan laten zien maar put heel veel kracht uit die mooie mannetjes van mij. Ik hoop dat jij dat straks ook kunt. Probeer te genieten van je zwangerschap en van je kindje. Je moeder zou vast trots op je zijn!!!

Anoniem
6 jaar geleden

Lieve Mirthe, Ik lees je stuk ook hier met een kleine brok in mijn keel. Ik ben zelf mijn moeder ook verloren aan die vreselijke ziekte. Ik was destijds 18 jaar. Op mijn 25e beviel ik van mijn zoontje en ik kan je zeggen dat na al die jaren de nacht voor de bevalling alle emoties naar boven kwamen. Ik kreeg savonds weeën en moest snachts aan de ruggenprik. Het zette niet door dus was ik gewoon bij, ik probeerde te slapen maar dat lukte mij niet echt. Plots kwam er een golf van tranen die over me wangen rolden.. Ik heb nooit echt moeite gehad om erover te praten of werd ook niet echt verdrietig maar die nacht miste ik mijn moeder meer dan ooit. Ik denk gewoon omdat je zelf moeder wordt heb je zoveel behoefte aan je eigen mama.. Vragen stellen, iemand die je gerust stelt en je een geborgen gevoel geeft. Daar zijn mama's toch tenslotte het beste in. Ik wens je echt nog een fijne zwangerschap toe en die kleine zal je dalijk zoveel liefde geven dat je je alleen maar trots zal voelen, en wetende dat je moeder over je schouder meekijkt ;) mijn zoontje is inmiddels bijna 1,5 en ik heb een foto van mij moeder naast mijn bed. Zonder dat ik had uitgelegd die wie mevrouw op de foto was pakte hij de foto vast en gaf een kusje.. Zo'n gek gezicht.. Alsof hij het wist! In ieder geval wilde ik even laten weten dat je er niet alleen voor staat en die kleine je dalijk zal overladen met liefde! Heel veel geluk toegewenst en succes met de laatste loodjes. Liefs x

Anoniem
6 jaar geleden

Ik weet precies hoe jij je voelt. Mijn moeder is in februari 2015 overleden en ik ben in Juli 2015zelf ook moeder geworden. Je blijft haar enorm missen de eerste weken niet zo omdat je zoveel aanloop hebt en alles nog een plekje moet krijgen maar met de kleine dingen zul je haar missen. Uit een kleding maat gegroeid, het kletsen, je kleine wondertje gewoon willen laten zien. Maar echt je zult aan je kleintje merken dat ze wel mee kijkt. Het lachen naar iets achter je, de kleine signaaltjes dat geeft je wel iets troost. Jouw kleintje zal je zoveel liefde, blijdschap, energie en veel meer dingen waarvan je je nooit een voorstelling hebt kunnen maken, geven. Geniet van je zwangerschap en alle mooie en bijzondere dingen wat komt!

Anoniem
6 jaar geleden

Hoi Myrthe, ik begrijp je volkomen! Ik verloor mijn vader toen ik 12 was. Ik had altijd moeite gehad met feestdagen, toen ik ging trouwen en vooral toen ik op mijn 27ste voor het eerst moeder werd van een dochter. Het gemis van het bijzijn. Nog veel willen vertellen wat niet meer kan. En vorig jaar augustus weer moeder van een zoontje. Je leert er wel mee leven maar rondom feestdagen/verjaardagen blijft het altijd moelijk! Ik moet dan altijd bijna huilen omdat ik hem gewoon nog steeds mis. Heel veel sterkte!

Anoniem
6 jaar geleden

Ik weet hoe je je voelt. Mijn moeder overleed toen ik zwanger was van de eerste. Was toen 25 weken zwanger. En wat mist ik haar toen onze meid geboren werd. Bij onze 2de ook dat gemis. Het is en blijft moeilijk. Sterkte en een dikke knuffel.

Anoniem
6 jaar geleden

Ik word volgende week zondag ingeleid, van mijn eerste kindje ook een zoontje, ik ben nu 21 en mijn moeder is 4 jaar geleden overleden, toen ik 17 was. Het is echt heel zwaar zonder je moeder! Ik had zo graag willen weten hoe haar bevalling van mij was of hoe ik tijdens haar zwangerschap van mij in haar buik was zodat ik het kan vergelijken met mijn zoontje. Ik mis haar ook zo erg ik ben een jonge moeder en heb ook nog mijn moeder nodig met veel dingen. Kan mij heel goed vinden in jouw verhaal.. Vind het heel zwaar en nu ik ook nog ingeleid word en alles zo dichtbij komt heb ik veel verdriet over het gemis van mijn moeder. Sterkte aan al de toekomstige mama's zonder mama's! Onze moeders waren sterke vrouwen en op onze beurt moeten wij dat ook zijn voor onze kleine wondertjes

Anoniem
6 jaar geleden

Mijn moeder is in 2003 overleden... aan een hartaanval.. afscheid nemen was er niet bij want het ging allemaal zo snel.. 13 jaar en moederziel alleen.. geen vader, zus of grootouders die zich zorgen om mij maakte.. op gegroeid in een tehuis.. in 2006 mijn vriend leren kennen en hij bekommerde zich echt om mij.. heel fijn! In 2014 raakte ik zwanger van onze zoon... zo fijn zo geweldig maar aan de andere kant verschrikkelijk... ik had dit zo graag met haar willen delen... Ze zou de beste oma zijn geweest die ik voor mijn zoon zou kunnen wensen... zwanger zijn zonder je eigen moeder doet zeer.. het is heel dubbel...

Anoniem
6 jaar geleden

Wat een gemis! Heel herkenbaar voor mij. Heb hetzelfde mee gemaakt. Mijn moeder verloor ik in 2008 en mijn zoontje werd geboren in 2011. Owww wat miste ik haar op dat moment! En nog steeds. Als ze zoon ziek is of voor het eerst naar school gaat of of of..... Maar helaas kan ik dat niet meer met haar delen :-( alleen diep in mijn hart! Mijn man is mijn grote steun en toeverlaat hierin Ik wens jou ook veel sterkte toe

Anoniem
6 jaar geleden

Ik verschiet dat er zoveel mensen zijn die dit ook meemaken. Triest lees ik jouw blog... wetend dat ik in het zelfde scheutje zit. Ik verloor mijn mama op mijn 11, nu ben ik 36 en een trotse moeder van een zoontje van 3,5j. Hij heeft helaas beide oma's niet gekend en dat doet pijn... vooral bij gebeurtenissen zoals zijn doopsel, verjaardag, grootoudersfeest... noem maar op. Het gemis blijft maar als ik over haar vertel dan weet ik dat ze bij ons is. Veel sterkte Mirthe84, je bent niet alleen xxx

Elfjuh
6 jaar geleden

Tranen rollen over me wangen, het is alsof ik mijn man hoor praten. 9jaar geleden verloren we zijn moeder, en pasgeleden toen ik 14weken zwanger was zijn vader. Vol vragen zit hij nog, onze kleine zal maar 1opa en 1oma hebben, maar ook 2engelen die over haar waken.

Anoniem
6 jaar geleden

Ja,ik begrijp je zo goed. Mijn moeder overleed,toen ik 14 was,nu het is al bijna 10 jaar geleden. Overleed niet alleen mijn moeder,maar ons gezien,zus is verhuizen naar Ierland,vader begon te drinken,ik zelf was geadopteerd door mijn tante en in hier naar toe verhuisd. Nu inmiddels ben ik ook mama geworden,en ik mis mij moeder énorm!!! Zij droomde altijd over kleinkinderen en ik weet dat zij zou beste oma zijn. Het maakt me zo pijn ,dat mijn zon zal haar nooit leren kennen en mijn man óók.

Anoniem
6 jaar geleden

Knuffel! Ik verloor mama toen ik 22 was. En het blijft een gemis. Eerst zoontje en nu dochtertje gekregen en met mijn meisje vind ik het nog erger! Zeker toen ik maanden lang niet heb kunnen lopen door mijn knie mijn aanhankelijke zoontje van 2 en dochter van 3 weken. Je voelt je zo hulpeloos niemand om terug op te vallen. Die onvoorwaardelijke steun en liefde wat een gemis. Maar we hebben het overleefd. En de liefde van je kinderen is zo mooi dat je meer aan kunt!

Anoniem
6 jaar geleden

Heey Debby,, Ik las net jouw reactie over jouw moeder die de ziekte van Huntington had.. Mijn moeder is daar helaas ook aan overleden toen ik 12 jaar was.. 7 weken geleden ben ik bevallen van een prachtige zoon.. Bijna mijn heel zwangerschap heb ik geluisterd naar het nummer 'Dat ik je mis' van Maaike Oubouter.. Ik had dan het gevoel dat mijn moeder er toch een beetje bij was als ik aan haar dacht tijdens dat nummer.. Ben nu inmiddels 22 jaar,, maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet wens om haar nog een keertje te zien en haar mijn zoontje te laten zien.. Sterkte voor jou en je kinderen.. Hoop dat jullie ondanks de 50% kans, de ziekte bespaard blijft..

Blog header image

Stap voor stap, van proberen kan je leren

“Van proberen, kan je leren” roepen beide schoolgaande kinderen hier. Een mooie les van school voor een ieder van ons. Dat leren niet makkelijk is, weten we allemaal. Vooral als je perfectionistisch bent… kan dit best lastig zijn!

Senn kreeg Dessineo Characters, een tekentafel voor kinderen, van Jumbo Games. Echt iets voor onze Senn. Lekker kneuterig aan de eettafel bezig zijn, iets wat hij van kleins af aan al kon. Engelengeduld waar ik jaloers op ben. Hoewel hij nu ook vaak zo perfectionistisch wil zijn of bang is om te falen, dat het hem in de weg gaat zitten.

Als hij een idee heeft om te maken of een voorbeeld ziet denkt hij dit meteen goed te kunnen doen. Tja, dit werkt zo niet. Hoe kan je hier het beste mee om gaan he? Opvoed struggles. We blijven maar benoemen dat je van proberen kan leren, dat fouten maken mag (moet) en dat als hij hulp nodig heeft ons (of de juf) kan vragen.

Hoe leuk is dus deze tekentafel van Jumbo Games voor Senn. Erg goed voor zijn zelfvertrouwen! Stap voor stap maakt hij de mooiste creaties. Zelf zo trots en daarbij zoveel plezier. Regelmatig maakt hij de coolste personages als kleurplaat voor zijn broertjes.

Tekst gaat verder onder de foto.

TODO: Add alt to media
Zo makkelijk! 

Dessineo Characters is de opvolger van de “Dessineo leren tekenen”, die is geschikt vanaf 4 jaar. Dit is een mooie uitdaging vanaf 6 jaar. Het leuke is dat er meer dan 500 combinaties zijn te maken! Eindeloos variëren dus. Met een schuifknop bovenaan de tekentafel kan je de stappen zelf instellen.

De tekentafel is makkelijk in gebruik, je kan er gewoon een A4-papiertje op leggen en je eigen stiften/pennen gebruiken. Achterin de tekentafel zit een klep waar je de bijgeleverde stift en de sjablonen in kan bewaren, super handig en daardoor erg makkelijk op te ruimen en er weer bij te pakken.

Wij kunnen hem dus enorm aanraden! Ook een héle leuke cadeautip voor de komende (feest)maand! Je koopt hem hier.

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Mamaplaats
2 weken geleden

Wat leuk!

Joann123
20 uur geleden

Heel leuk!

Blog header image

Leren tekenen met Dessineo Characters

Wij mochten het nieuwe tekenbord (Characters) van Dessineo uittesten. Nou en ik kan je zeggen, dat is echt zo’n grote hit geworden hier. 

Sinds ie hier ligt word ie bijna dagelijks gebruikt. Ze vinden het echt zo leuk om ‘eigen kleurplaten’ te maken. Met dit tekenbord kun je dus echt heel veel verschillende karakters tekenen. En je fantasie de vrije loop laten. Je hebt namelijk verschillende kaartjes waar de hoofden, buikjes, en benen op staan en deze kun je allemaal met elkaar matchen waardoor je hele grappige poppetjes kunt maken. 

Hoe werkt het?

Je legt de kaartjes op het bord, legt er een tekenblaadje op en dan zet je het 1e lampje aan. Zo kun je de eerste lijnen overhalen. Heb je dit gedaan dan zet je de lamp op stand 2 en krijg je meer lijntjes te zien die je kunt overtrekken. En bij de laatste stap kun je nog de details overtrekken. Zo leer je stap voor stap de tekening te maken.

In het donker

En wat het natuurlijk nog leuker maakt is dat je het het beste in het donker kan doen. Zo zie je het lampje en de lijnen extra goed. En de kinderen vinden het fantastisch! Is de kleurplaat klaar, dan vinden ze het dus helemaal leuk om hun eigen gemaakte kleurplaat in te kleuren. Hier zijn ze dan echt zo trots op. Zo leuk om te zien!

En meteen een goede tip voor sinterklaas 😉. Want het is niet alleen leuk, maar natuurlijk ook leerzaam en goed voor de motoriek! Je koopt hem hier. 

Toedeelssss.

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”

Mamaplaats-hoofdredacteur Laura Hogendoorn liet haar dochter Maia de nieuwste poppen van L.O.L. Surprise! testen

Of ik poppen wilde testen? Daar hoefde ik met een dochtertje van 4,5 in huis niet lang over na te denken. Maia is een echt poppenmeisje. En dat deze poppen van L.O.L. Surprise! er ook nog eens heel cool uitzien, maakte de keuze nog makkelijker.

TODO: Add alt to media

Voor iedereen een favoriet

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”, riep Maia toen ik ze tevoorschijn haalde. Eerst speelde ze dat het twee prinsessen waren, later waren ze verliefd op elkaar en daarna werkten de poppen in een dierentuin. En dat vind ik als moeder ook het leuke: je kunt er alle kanten mee op. Helemaal omdat de L.O.L. Surprise! poppen allemaal anders zijn. Zo kun je altijd voor de pop kiezen waar jouw zoon of dochter zich het beste mee kan identificeren. Of je nou een kind hebt dat alleen maar jurken aan wil en van roze houdt of juist een stoere wildebras in huis hebt, er past er altijd wel één van de poppen perfect bij jouw kind.

TODO: Add alt to media

Mama even rust

Helaas voor mezelf, Maia lijkt ontzettend veel op mij en praat -net als ik- van ‘s ochtends tot ‘s avonds non-stop. Vrij vermoeiend soms haha. Maar ook als je geen prater in huis hebt, is er als moeder toch gewoon niks fijner dan als een kind zich even alleen vermaakt? Zonder jou te storen.

En ik moet eerlijk bekennen, ik heb wel een beetje met haar nieuwe, roze en blauwe vriendinnen te doen. Want Maia heeft het gepresteerd om de hele middag onafgebroken tegen ze aan te praten. Maar ondertussen kon ik eens een keertje genieten van een WARM kopje koffie! Win-winsituatie toch?! :) 

TODO: Add alt to media
TODO: Add alt to media

Gun jij jezelf als moeder nou ook even een momentje rust én wil je ook nog eens de fantasie van jouw kindje prikkelen? Bekijk dan ook eens de andere poppen die ze in de collectie hebben. Of psssttt…. ideetje voor de feestdagen!

Dit artikel is geschreven in samenwerking met L.O.L. Suprise! 

TODO: Add alt to media
Anoniem
1 dag geleden

Bijna niemand heeft zijn hond in Nederland het is een dalmatiër namelijk

Blog header image

Zwangerschapsdonders

Eerlijk is eerlijk
Zwanger worden het lijkt voor iedereen zo vanzelf sprekend, als je 1 kindje hebt word er na 1,5 a 2 jaar gevraagd wanneer komt de 2de? Ook zo’n vanzelf sprekende vraag. Wij hebben ruim een jaar op de dag moeten wachten waarop de test eindelijk positief was en toen! Toen dacht ik alleen maar oh nee!, nu zit het erin en moet het er ook weer uit!! Tijdens een gesprek met mijn verloskundige toch wat dieper op de angst in gegaan. Ik was bang voor het onbekende, de pijn die niemand kan beschrijven, de tijd na de bevalling en het ziekenhuis. Tijdens de zwangerschap heb ik veel gelezen en opgezocht waaronder de echte waarheid en niet de roze wolk praatjes. Ja het kon me nog banger maken, maar mij heeft het helpen relativeren. Ook ben ik zwangerschapsyoga gaan doen dit raad ik iedereen aan! Wat heeft dit me door de bevalling heen geholpen. Yoga is echt niks voor mij en tijdens de eerste yoga les ben ik dan ook bijna in lachen uitgebarsten. Zat ik dan met onbekende vrouwen om me heen met mijn ogen dicht diep in te ademen en lang uit. Ik voelde de lach vanbinnen al kriebelen, stiekem heb ik even door mijn wimpers heen gegluurd of iedereen echt met haar ogen dicht zat. Ja iedereen zat zo, Okee diep in ademen en lang uit pfffff. Dat gevoel en stralen wat mensen altijd benoemen als ze zwanger zijn dat was ver te vinden bij mij. Ik schaamde me hiervoor maar aan de andere kant dacht ik, ik ben gewoon niet “insta” perfect. Die groeiende buik walgelijk! Het nadenken over wat ik wel en niet mocht eten bah bah! En dan heb ik het nog niet eens over hoeveel uur ik kon slapen! Werken eten slapen was mijn ritueel haha. Na een week of 25 begon ik pas met genieten, de kleine meid was beweeglijk en ik had energie. De groeiende buik werd nu een echte babybelly hierdoor durfde ik hem eindelijk echt te tonen maar die glow waar iedereen het altijd over heeft, die was echt stuk bij mij. Ik kwam er achter dat eigenlijk best veel vrouwen deze gevoelens hebben alleen word er nooit over gesproken.Rond week 28 voelde ik de kleine meid minder dan normaal jeeetje wat een twijfel krijg je dan en stress! Een extra check bij de verloskundige en door naar de ecg scan voor de bewegingen en hartslag. Uit de extra echo bleek dat ons kleine meisje niet zo klein was… ik ging het ziekenhuis uit met een doorverwijzing voor een bloedsuikertest, zwangerschapsdiabetes… oh my dat betekend 3 keer ja 3 keer in 3 uur tijd bloed af nemen en een mega zoet drankje op je nuchtere maag. Nou het bloedprikken dat is alle 3 de keren uitzonderlijk in 1 keer goed gegaan. Dat drankje? Als ik eraan denk draait mijn maag een extra rondje, zo zoet en zo veel niet een shot glaasje ofzo… nee echt 1,5 beker vol! Nou ja dat meisje in mijn buik die genoot er in ieder geval van, want ze was goed aan het dansen. Uitslag geen diabetes, maar wel extra groei echo’s (helemaal niet erg dat extra gluren).Bij de laatste groei echo het advies gekregen om bij 38weken te gaan inleiden. Huh wat error!!! Dat is over 4 weken!! Dit hele inleiden verhaal heb ik besproken met mijn eigen verloskundige en die was het er niet mee eens. Tja wat doe je dan.. door een gesprek aan te vragen met de gynaecoloog ben ik erachter gekomen dat mijn gevoel zei niet over die 40 weken heen. ik koos de midden weg van mijn eigen verloskundige en van de gynaecoloog in het ziekenhuis. Bij 38+3 voor de eerste keer gestript bij 39+1 nog een keer en wat bleek 1/2 cm ontsluiting! Dit gaat het worden, vannacht komt ze maar helaas ik werd de volgende ochtend na een goede nacht wakker met geen teken van een bevalling. Op deze dag een doorverwijzing gekregen om een afspraak te maken voor inleiden. Bij 39+4 nog een keer gestript maar helaas het mocht niet baten. Op 4-8-2022 mochten we om 5.30 uur bellen of mijn plekje nog vrij was. En dat was hij om 6.30 uur moesten wij ons melden op de afdeling van het geboorte zorgcentrum in Hoorn.