Snap
  • Mama
  • angststoornis
  • crisis
  • Postpartumdepressie
  • ggz
  • Postnataledepressie

Ik belandde bij de crisisdienst

Mijn postpartum depressie - deel 9

Eindelijk kon ik terecht bij de psycholoog. Ik was mentaal en fysiek niet fit genoeg om op de fiets naar de psycholoog te gaan. Sinds de bevalling had ik allerlei gekke angsten ontwikkeld. Zo ook dat het me ontzettend benauwde om in een ruimte te zijn met meerdere mensen. Dat ik geen invloed heb wanneer de bus wel of niet komt etc. etc. Ik vond het dan ook doodeng om met de bus te gaan, maar ik moest van mijzelf deze angst overwinnen. Ik ging tenslotte vroeger zo vaak met de bus, dus dat zou vertrouwd moeten zijn. Mijn familie kon gelukkig wel op me inpraten dat zo’n intake bij de psycholoog best wel heftig zou kunnen zijn. Dat het dan niet verstandig was om na een heftig gesprek ook nog ‘de bus angst’ te overwinnen. Ze hadden hier ook wel een goed punt. Dus mijn ouders brachten mij en gingen gedurende de afspraak even winkelen tot ik klaar was. Tim stond eventueel standby op zijn werk als hij eerder naar huis moest komen en Léna was bij mijn schoonmoeder.

De intake bij de psycholoog viel mij zwaar tegen. Ik zou eigenlijk een gesprek met twee psychologen hebben alleen was één psycholoog verhinderd. De psycholoog die mij wel te woord stond wekte niet de indruk dat ze mij kon helpen. Ik had daardoor er weinig vertrouwen in. Voorafgaand het gesprek vroeg ze aan mij of ik op dat moment met ergens tegen op keek. Hier gaf ik aan dat mijn grote angst van dat moment het volgende was; dat zij mij niet kon helpen. Want ik had echt hulp nodig, nu! Na mijn verhaal gedaan te hebben zag ik dat ze een heel lijstje met mijn klachten had opgeschreven. Overprikkeld, trauma, angststoornis, depressie, hechtingsproblemen en misschien nog wel meer. Ze gaf aan dat ze het lastig vond dat ik zo veel verschillende klachten had. Voor elk soort heb je weer een andere aanpak nodig. EMDR bij een trauma of gesprekken om aan de depressie te werken. Ze wist eigenlijk niet zo goed wat nu de beste aanpak voor mij was. Daarnaast kost ontzwangeren ook vooral veel tijd. Volgende week zou de tweede psycholoog er wel bij zitten en konden ze samen verder kijken wat voor mij het beste was. Mijn grote angst van dat moment werd waarheid, ze had nu geen plan van aanpak dus ik moest weer een week zien te overleven. Hierdoor sloeg de paniek en verdriet toch even toe. Ze kon mij wel gerust stellen dat ze er alles aan zou doen om mij te helpen, echter had ik hier weinig vertrouwen in. Toch was zij de professional, dus gaf ik haar uiteraard nog een kans.

Arboarts

Die zelfde week ging ik voor het eerst naar de arboarts. Ik kreeg een arts die daar net begonnen was en nog onder supervisie stond. Omdat ik zelf nog niet durfde auto te rijden - en überhaupt niet sterk in mijn schoenen stond - ging Tim met me mee. Ik kon me redelijk groot houden, totdat hij begon over het protocol. Hier legde hij namelijk uit dat we bij het volgende gesprek al moesten bekijken hoe ik het werk kon hervatten. Ik raakte in paniek. Ik kan nog niet eens mijn bord in de vaatwasser zetten, hoe kan ik nou over werk nadenken? Hij schrok van mijn reactie, en probeerde mij te kalmeren. Tim kon me rustig krijgen door duidelijk uit te leggen dat het richtlijnen zijn, en dat alles natuurlijk in overleg gaat. En als ik ergens niet klaar voor was, dat dat dan ook niet hoefde. Daarna heeft zijn supervisor de vervolggesprekken overgenomen. Een fijne vrouw die ervaring heeft met het herstelproces van een postpartum depressie. Die aangeeft dat ik de tijd moet nemen en dit niet moet overhaasten.

Tweede gesprek bij de psycholoog

Die week daarop was mijn tweede intakegesprek bij de psycholoog. Dit keer ging ik met de bus heen en zou mijn vader me ophalen. Mijn buurvrouw moest toevallig dezelfde bus hebben waardoor ik mij op haar kon focussen in plaats van op alle gekke angsten die ik had. Hierdoor ging de busrit verbazingwekkend goed. Eenmaal aangekomen bij de psycholoog kreeg ik slecht nieuws. Ze konden mij toch niet helpen. Mijn problemen waren te complex en de basis GGZ kan maar 9 behandelingen (met eventuele verlenging) aanbieden. Daarnaast dachten ze ook dat ik met medicatie zou moeten starten en dat kon bij hun niet. Met andere woorden, ik had een week lang voor niks in spanning gezeten, daarnaast spanning voor de reis moeten beleven (puur voor een afwijzing) en er had vorige week al andere hulp ingeschakeld kunnen worden. Ik kookte van binnen! Nadat ze hadden verteld dat ze me niet konden helpen en contact met mijn POH zouden opnemen trok ik mijn jas aan. Hier waren ze verbaast over. Ik zei, ‘Als jullie me niet kunnen helpen, dan ga ik liever’. Ik liep met knikkende knieën naar buiten en belde Tim op die in een vergadering zat. ‘Is het dringend?’ vroeg die, en ik stortte in: ‘Ben ik echt zo gestoord dat een psycholoog mij niet kan helpen???’. Poeh wat voelde ik me machteloos, gestoord, in paniek en hulpeloos. Hoe kan ik van een enorme kinderwens, goede zwangerschap, geweldige relatie en een goede baan naar een hulpeloos, in de war, gek geworden vrouw zijn veranderd. Tim kon me gelukkig wel redelijk rustig

krijgen zodat de paniek wel over was, maar ik bleef intens verdrietig. Stond ik dan daar midden in de stad te huilen in mijn eentje. Gelukkig had ik mijn zonnebril bij me. Die zelfde avond heb ik mijn POH het onderstaande gemaild:

‘Hoi Sandra,

Als het goed is heeft ** contact met jou opgenomen om te vertellen dat zij mij niet kunnen helpen. Ik kreeg vorige week al niet echt een goed gevoel, en dit werd vandaag bevestigd. De moed zakt me wel even in mijn schoenen als een psycholoog zegt dat die je niet kan helpen, waardoor ik me een hopeloos geval voel. Natuurlijk kan ik relativeren dat iedereen zijn expertise heeft, maar dat maakt het niet minder rot dat ik nu op een dood spoor ben geëindigd. Ik hoop dan ook dat jullie/jij iemand kunnen vinden die me wel kan helpen.’

Naar de crisisdienst 

Twee dagen later had ik een afspraak met Sandra (POH), en ze was gelukkig druk in de weer geweest. Ze had contact met mijn huisarts gehad en ze kwamen samen met twee opties. Of een zorgbedrijf dat een aantal keer in de week thuis komt helpen en begeleiden, of in behandeling bij gespecialiseerde GGZ. Ik hoefde niet direct te beslissen en kon het dus nog even overleggen met mijn familie. Voor beide opties waren weer lange wachtrijen maar ze wist dat ik nu extra hulp nodig had. Hierdoor had ze contact met de Crisisdienst GGZ gehad. Zij wilden mij diezelfde middag nog zien.

In omgeving Amersfoort zit de Crisisdienst gelokaliseerd op het terrein van Zon & Schild. Aangezien ik in deze omgeving ben opgegroeid, was ik ook bekend met Zon & Schild. De verhalen gingen vroeger op school dat daar alle ‘gekken’ zouden zitten. Met alleen deze achtergrondkennis was dit weer een klap in mijn gezicht. Weer een stempel met: ‘Ik ben gestoord dus ik moet naar Zon & Schild’. Sandra kon mij uitleggen dat de Crisisdienst eigenlijk net zoiets is als een Eerste Hulp bij het Ziekenhuis. Je hebt daar psychologen en psychiaters die je direct en tijdelijk kunnen helpen. Voorheen zat de crisisdienst ook bij het ziekenhuis in, alleen waren ze dus nu verhuisd naar Zon & Schild. Dus die vrijdagmiddag ging ik voor het eerst samen met Tim naar de crisisdienst.

Hoe het verder bij de crisisdienst ging, zal ik in mijn volgende blog vertellen.

3 jaar geleden

Dank je wel voor je lieve woorden! Dat doe ik zeker, en inmiddels kan ik eerlijk zeggen dat het stukje bij beetje steeds een beetje beter gaat

3 jaar geleden

Zo mooi dat je dit wilt delen. Wat een verschrikkelijk lastige situatie. Maar zo te lezen doe je er ook echt alles aan om je weer beter te voelen. Sommige dingen zijn best herkenbaar...Heel veel succes. Hopelijk vind je snel de juiste hulp.