Snap
  • Mama
  • ziek
  • angst
  • hypochondrie
  • angststoornis

Hypochondrie en het moederschap: geen prettige combinatie!

Laat ik beginnen met de vraag wat hypochondrie, ook wel ziekteangstoornis genoemd, eigenlijk is.

Hypochondrie is een stoornis waarbij iemand ervan overtuigd is een ernstige ziekte te hebben. Mensen die hypochonder zijn interpreteren onschuldige lichamelijke sensaties, bijvoorbeeld een pijntje of jeuk, als symptoom van een gevaarlijke aandoening. De angst beheerst het dagelijks leven en de persoon kan niet meer ‘normaal’ of ontspannen met het eigen lichaam omgaan. Soms controleren mensen hun lichaam obsessief, maar er zijn ook mensen die het juist proberen te vermijden door bepaalde lichaamsdelen niet meer aan te (durven) raken of bekijken. Sommige mensen zitten om de haverklap bij de huisarts, terwijl anderen deze juist volledig vermijden omdat de angst te groot is.

Hoe uit hypochondrie zich bij mij?

Ik heb een extreme, buitenproportionele angst voor bepaalde lichaamsdelen. Mijn borsten bijvoorbeeld. Ieder vlekje of kriebeltje ervaar ik als een teken van borstkanker. Deze angst overheerst mijn dagelijks leven. Ik durf amper naar mijn eigen borsten te kijken, aanraken is al helemaal eng. Alsof het tikkende tijdbommen zijn die op een dag zullen ontploffen. Naakt zijn is voor mij stressvol en ik draag bijna altijd hoog gesloten kleding. Toch ken ik mijn borsten heel goed. Want stiekem controleer je als hypochonder juist heel veel. Oók als je probeert te vermijden. De angst is namelijk zo groot dat er continu geruststelling nodig is. ‘Even kijken’ of ‘even voelen’. Alles oké? Dan ben ik voor eventjes gerust. Schrik ik ergens van? Dan kan ik dagen- tot wekenlang extreem heftige paniekaanvallen hebben. Geloof me: ik ben de eerste die het doorheeft als er iets mis is met mijn lichaam. Het vervelende is alleen dat ik niet meer op mijn eigen oordeel kan vertrouwen. De alarmbellen zijn zo scherp afgesteld dat ik soms moeilijk kan beoordelen of ik naar de huisarts moet of dat het puur mijn angst is die speelt. Gelukkig heb ik een hele fijne huisarts die me hier goed in begeleidt! Ze vraagt altijd hoe het met me gaat. Om hier genoeg tijd voor te hebben plant ze standaard een dubbele afspraak met me in. Daarna vertel ik waarom ik er ben en welke rol mijn angst speelt. Zij bepaalt dan of lichamelijke controle wel of niet nodig is. Echt hoor, deze huisarts is goud waard!

Maar hoe doe ik dat dan met mijn kinderen?

Ja, dat ligt een stukje ingewikkelder. Ik wil namelijk absoluut niet dat zij mijn angsten merken, of nog erger, overnemen. Gelukkig ervaar ik bij mijn kinderen minder angst dan bij mijn eigen lichaam. Ik controleer hun lijfjes nooit, behalve als daar echt reden toe is, zoals koorts. Waar ik bij mezelf soms moeilijk kan vertrouwen op mijn eigen oordeel, heb ik daar bij mijn jongens geen moeite mee. Ik weet prima wanneer er actie ondernomen moet worden of wanneer we even kunnen afwachten.

Er zijn echter drie situaties die mijn beoordelingsvermogen enorm in de war kunnen schoppen:

1. Koorts. Ik heb zelf kantje boord een bacteriële hersenvliesontsteking overleefd toen ik 14 jaar oud was. Dit was een traumatische ervaring en tevens het begin van het ontstaan van mijn angststoornis. Als een van mijn kinderen koorts heeft schiet ik dan ook meteen in paniek. Ik word hyperalert: zie ik vlekjes? Is hij alert? Kan zijn kin nog op zijn borst? De paniekaanvallen als mijn kinderen ziek zijn, zijn echt verschrikkelijk.

2. Een ongeluk. Ik zal nooit vergeten dat Benjamin viel en een gat in zijn hoofd had. We waren in het Amsterdamse Bos toen het gebeurde, meteen zijn we naar het VU ziekenhuis gereden. Het moest gelijmd worden. Daniel is de behandelkamer mee in gegaan: ik kan niet goed met dergelijke situaties omgaan. Idem dito toen dezelfde jongeman vorige week hard op zijn tand viel: deze stond helemaal scheef! We moesten meteen naar de spoedtandarts die de tand onder verdoving recht heeft gezet. Nu mag Benjamin alleen maar zacht eten en moeten we controleren of de tand niet verkleurt. Je begrijpt wel dat ik dit scherp in de gaten houd. In mijn hoofd zit er al een levensbedreigende bacterie in de wond waardoor hij straks in het ziekenhuis opgenomen moet worden, met alle risico’s van dien.

3. Als er écht iets is. Zoals wanneer James benauwd is door zijn astma. ‘Gelukkig’ heeft mijn vriend astma en weet die als de beste hoe je ermee om moet gaan. Ook weet hij precies wanneer we wél naar het ziekenhuis moeten, zoals vorig jaar gebeurde. Ik bleef thuis met Benjamin, het was immers midden in de nacht en Benjamin lag te slapen. Ik heb de hele nacht lopen ijsberen van de paniek. Wat als James het niet overleefd?

Ik heb meerdere angststoornissen, maar hypochondrie is met kop en schouders de meest afschuwelijke. Er is geen ontsnappen aan. Je kunt niet even een dagje niet in je eigen lichaam zitten. Als ik last heb van mijn claustrofobie kan ik ervoor kiezen om de trap in plaats van de lift te nemen: dan is er niks aan de hand. De claustrofobie is niet constant aanwezig. Maar de hypochondrie wel. En geloof me: ze vréét energie. Er is áltijd wel iets waar ik me zorgen over maak.

Met het krijgen van kinderen heeft mijn hypochondrie er een nieuwe dimensie bij gekregen: de angst dat mijn kinderen ziek worden. Als ik alleen al lees dat andermans kind ernstig ziek is kan ik daar angstig van worden. Ik voel zo intens met die ouders mee dat het bijna is alsof ik het zelf beleef.

Ondanks vele therapieën is mijn angst nog altijd allesoverheersend in mijn dagelijks leven. Niet alleen de angst zelf, maar ook de angst dat mijn zoons het zien en overnemen. Ik zou het mezelf nooit vergeven als zij mijn angsten zouden overnemen. Enerzijds is dat zwaar: als ik in paniek ben moet ik alsnog een glimlach kunnen produceren. Anderzijds geeft het me ook enorm veel kracht en doorzettingsvermogen. Zolang ik leef zal ik nooit stoppen met proberen om deze angst onder controle te krijgen. Wat er ook aan therapie nodig is! Binnenkort start ik met een nieuwe behandeling bij het NPI. En wederom ga ik 100% van mijn inzet geven. Wacht maar, op een dag kan ik zeggen dat het me gelukt is! Wedden?

1 jaar geleden

Vraagje voor andere hypochonders…. Hoe zijn jullie omgegaan met de zwangerschap en het bupochonder zijn? Dat lijkt me zo spannend.. (zelf ook hypochonder)

1 jaar geleden

Ik ben eind maart bevallen van mijn eerste kindje en ben een enorme hypochonder. Vanaf week 17 werd ik weleens bang dat er iets mis was met mij of de baby. Zo werd ik enorm bang voor zwangerschapsvergiftiging, zwangerschapscholestase en ga zo maar door. Maar ik moet zeggen dat het eigenlijk wel redelijk goed ging! Als mijn bloeddruk goed was, kon ik het namelijk wel loslaten. Ik heb nu alleen wel ook veel angst dat mijn kindje iets overkomt, maar ik probeer erop te blijven vertrouwen dat het een gezond jongetje is en dat als er echt iets is, ik dat wel merk! Verder heb ik wel al jaren therapie, dus als ik angstig was/ben, heb ik wel een psycholoog om ook terug te vallen.

1 jaar geleden

Heel herkenbaar, ook het niet willen overdragen aan de kinderen. Ook therapie gehad en geleerd dat het onderdeel van mijn leven is, waarbij het soms ‘ineens’ mega aanwezig is. Van elk vlekje of bobbeltje kan ik in de stress raken. Vanochtend met zoon naar huisarts geweest vanwege een moedervlek. Ik had geen last en vertrouwde op wat ik zag totdat ik een verhaal voorbij zag komen (niet eens gelezen). Vandaag naar de huisarts geweest, lijkt heel normaal en goed in de gaten houden. Man gerustgesteld en ik vertrouw het maar half half. Ik herken wel dat het afgelopen anderhalf jaar heel intensief is geweest in het gezin en familie en dat komt er nu allemaal uit. Enorm balen en idd je kan het niet uitzetten. Heb vakantie gehad en daardoor te veel tijd. En dat Google is echt niet goed, en toch doe ik dat dan weer. Heb ook helemaal geen tips, maar het lezen dat ik hier niet alleen in sta, dat vind ik wel prettig (terwijl ik het niemand gun).

1 jaar geleden

OMG! Ik ga morgen met mijn zoon naar de huisarts voor een moedervlek… ook hypochonder

1 jaar geleden

Alsof ik dus mijn eigen verhaal lees .. het is vreselijk ik hoop echt dat er ooit iets voor gevonden word.

1 jaar geleden

Hier een moeder met hetzelfde probleem .. dochter heeft al 2 jaar last van opgezette klieren. En controleer nog steeds regelmatig of niet groter is geworden,. Huisarts heeft er al 2x naar gekeken. Het is moeilijk. Zelfs ook steeds mn borsten voelen onder de douche.. en dan idd verhalen lezen van zieke kinderen verschrikkelijk. Heb precies hetzelfde als jou… sterkte

1 maand geleden

Zo herkenbaar, ik word ook zo gek van mijzelf. Ik ben heb al 10 jaar hypochondrie maar toen ik 3 jaar geleden mijn zus verloor aan een hersenbloeding en mijn man leukemie bleek te hebben storten mijn wereld in. Ik maak me alleen nog maar zorgen. Waar ik altijd een hele relaxte moeder was ben ik alleen maar heel bezorgd geworden. Soms worden mijn kinderen gek omdat ze weer eens mee moeten naar de huisarts. Deze angst is echt vreselijk

3 jaar geleden

Hier ook een hypochonder, misschien in iets mindere mate, maar ik herken de angst, het obsessief controleren of juist vermijden, de overtuiging dat er echt iets is, het intens meeleven met anderen.... zwaar vermoeiend! Tien jaar geleden ook te maken gekregen met een chronische ziekte. Hoe kon ik dat niet doorhebben?! Toen is het begonnen... Net als jij heb ik ook een hele fijne huisarts maar ook een goeie psycholoog. Goud waard! Zij heeft mij door middel van EMDR heel goed geholpen en daardoor kan ik over het algemeen beter relativeren en schiet ik niet snel in paniek. Bij mijn dochter heb ik het minder maar het moet wel snel overgaan want alle doemscenario's schieten dan door mijn hoofd. Laatst nog een mammografie gehad. De huisarts wist bijna 100% zeker dat er niks aan de hand was, maar ze kent mij, de geschiedenis van familie en dus ben ik doorverwezen. Ze had gelijk, niks aan het handje, maar dan pas ben ik gerustgesteld....