Blog header image

Hoe ver ga je voor vriendschap? Deel 2

In een vorig blog vertelde ik over een vriendin van mij waar het contact eigenlijk maar van 1 kant komt. In deze blog lees je het vervolg..
MamavanChance
6 jaar geleden

PFF zucht, herkenbaar! Ben benieuwd hoe dit afloopt....jij hebt er in ieder geval alles aan gedaan zo te lezen...

peetje80
6 jaar geleden

Heel herkenbaar helaas. Geen idee hoe ver je moet gaan voor een vriendschap. Dat is iets alleen jij kan beoordelen. Wat is zij je waard en hoe goed was jullie vriendschap vroeger. Succes

Threelittlegirls
6 jaar geleden

Ik ben zelf ook erg benieuwd of ik nog reactie krijg. Vervelend he zulke situaties? Ik vind het ook zo lastig om ermee om te gaan, waar doe je goed aan. Voor mijn gevoel heb ik ook alles eraan gedaan, helaas (tot nu toe) zonder resultaat, iets wat me vaker lijkt te gebeuren jammer genoeg.

Threelittlegirls
6 jaar geleden

Het is ook moeilijk om te bepalen wanneer het genoeg geweest is, naar mijn idee bereik ik dat punt meer en meer met alle pogingen die ik doe. Ze was vroeger een heel goede vriendin, bijna dagelijks waren we bij elkaar. Het contact is een tijdje minder geweest nadat ik verhuisde maar dat pakten we weer op. Tot een poos geleden dat het minder werd van haar kant. Maar wat ooit een goede vriendschap was is nu niet meer maar om daarvoor aan iemand vast te houden, voor iets wat ooit was.. Moeilijk!

Miriam68
6 jaar geleden

Je 'moet' gewoon doen wat jou het meeste rust geeft. Je kan naar dat feestje toe, je kan haar bellen, je kan je afmelden... Volg 'gewoon' je eigen gevoel. Ik vind het erg moeizaam en ik was nu wel afgehaakt. Maar ik ben ik. Het lijkt mij een duidelijk verhaal. Maar kan je niet gewoon heel direct op de vrouw af vragen om een afspraak? Dan kan je haar voor het blok zetten en als het voor jou duidelijk is en je hebt antwoorden op je vragen, kan je tenminste door. Ik ben nu 47 jaar en mijn beste vriendinnetje die ik vanaf mijn 13e ken, heb ik nog steeds en verder zijn er mensen bij gekomen en uit mijn leven gegaan. Daar heb je een heel mooi spreekwoord over, of ik heb er wel eens een quote over gelezen. Dat vriendschap net is als een trein: dat sommige mensen onderweg uitstappen, soms komen er mensen bij en sommigen blijven zitten. Zoiets. Ik heb met twee vriendinnen gemerkt op een gegeven moment dat het wel heel vaak van mij kwam, het initiatief om iets te doen. Heel bewust heb ik toen beide keren gas teruggenomen. De ene vriendschap bloedde dood. Ik deed steeds minder moeite en zij ook niet (deed ze toch al niet zo veel meer); einde oefening. Prima. Bij een andere vriendin deed ik een stap terug en zij zette juist daarop een stap naar mij toe. Zij had gewoon meer tijd en ruimte nodig blijkbaar. Ook prima. Zo gaat het leven, denk ik. Mijn ouders, nu 82, zijn jaren, echt heel heel lang, bevriend geweest met 2 andere stellen. Zij gingen elk jaar op stedentrip en later op wintersport met elkaar. Op een gegeven moment ging het bij hun ook bergafwaarts. Er was niet eens echt een ruzie of gedoe geweest; het contact met één stel werd gewoon wat minder en later ook met het andere stel. So be it. Niet leeftijdsgebonden dus, Dat is wat ik bedoel. Maar nogmaals: zorg dat het voor jouw gevoel goed is. Als je haar graag nog een keer wil spreken, doe dat dan (maar niet op het feestje) en als je denkt 'never mind; your loss!' is het ook goed, toch?! Succes en in ieder geval komt er vast nog een vervolg op dit blog!

Lindsy83
6 jaar geleden

Moeilijk zeg. Het kan natuurlijk ook zijn dat zij ergens mee zit wat ze niet uit durft te spreken, maar ik kan me wel voorstellen dat als ze gewoon niks meer zegt, terwijl jij aangeeft er over te willen praten dat dat te veel energie kost. Dus ja, je kan doen alsof je neus bloed en gewoon naar haar verjaardag gaan met het idee dat als zij er klaar voor is om eroer te praten dat ze dat dan nog wel eens zal doen, of je kan besluiten dat het klaar is en besteed verder geen aandacht meer aan haar. Succes met wat je gaat doen!

Blog header image

Komt het goed?

Toch nog een curratage

Inmiddels 12 weken na de miskraam, er is veel gebeurd weer.

Na de miskraam hadden wij 2 weken samen “vakantie” alleen werd deze verstoord door een trombose been, 6 weken spuiten. We waren aan vakantie toe maar ook weer niet, het is lastig ineens moeten genieten. Het was wel fijn dat we samen waren.

Werd ook nog een ziek, erg verkouden en doorsteking alles kwam eruit….

3 weken hadden wij een gesprek met de fertiliteitarts, hele lieve vrouw. Het was een fijn gesprek. Ze was heel duidelijk en behulpzaam na een goed gesprek is het plan nu, dat ik moet gaan bloedprikken. Ze gaan kijken hoe dik mijn bloed is, want hoe kom ik aan trombose, en heeft dat de miskraam veroorzaakt? Nog zoveel vragen. Ze denkt niet dat het iets erfelijks is, en ook aan mijn man ligt het niet. Helaas moesten wij alleen wachten voor 8 weken voordat ik mag prikken dit ivm zwangerschapshormoonen het prikken met heparine dus dat gaat nog even duren…

De adenomyose kwam kort ter spraken, ik word wel zwanger dat is het probleem niet. Bij adenomyse is de kans op zwangerschap moeizamer. Bij mijn is het 2x misgegaan bij 11 weken.

Verder leek het allemaal wel weer beter te gaan, werd weer ongesteld na 5 weken dacht ik. Alleen daarna bleef ik buikpijn houden en af en toe ineens een bloeding. Ik liep hier 3 weken mee door, maar het werd steeds erger.

Toch maar een afspraak bij de gynaecoloog. Binnen 4 dagen mocht ik op de poli komen, toen was het net allemaal gestopt. Mijn man ging mee en zei al tegen hem strak zitten wij hier voor niks. Maar helaas dat was niet zo. Bij de echo was meteen te zien dat de miskraam niet goed was gegaan. Het vruchtje wat er nog en er was nog bloedflow. Hoe dan we hebben een controle echo gehad?

Er waren 2 keuzes of eerst nog keer proberen met medicijnen of curettage. Ik zag nog een keer medicijnen niet zitten, heb ze al 2x ingenomen en dat heeft niet gewerkt…

Dinsdag op de poli en vrijdag in het ziekenhuis voor curettage. Mijn man ging mee. We werden liefdevol opgevangen, en erg goed begeleid. Tot aan de behandelkamer was mijn man bij mijn, eenmaal daar kwamen de tranen. Waarom? Ik wil dit niet!

Vond het heel erg dat ik er niet bij was, wat waarschijnlijk ook beter is alleen hierdoor is er nog steeds ongeloof. Ik het nu echt goed? Mijn lichaam heeft mijn al zo in de steek gelaten dat ik het vertrouwen een beetje kwijt ben.

In de uitslaapkamer zat mijn man weer op mijn te wachten dat was er lief ze hadden hem gebeld dat ik erg emotioneel was. De pijn is te doen, het valt mijn mee. En gingen ‘s middags weer lekker naar huis.

En nu weer verder maar hoe?

Om ons heen weer veel lieve reacties en vooral het komt goed?

is dat zo?

Ik weet dat het lief bedoeld is, en dan mijn omgeving niet meer weet hoe hier op te reageren. Maar er is nog zoveel onzeker voor de toekomst.

Ik merk dat de curettage meer met mijn gedaan heeft dan ik had verwacht, de nachtmerries blijven komen.

aliciagnes
6 minuten geleden

Fijn geschreven!