Snap

Het gebruik van leestekens en emoticons

Je berichtje afsluiten met een punt. Foei! Harteloos! Maar wat mij betreft gaat het verder dan dat. Het gebruik van emoticons bijvoorbeeld.

Ik moest het bericht echt 2 keer lezen. Ik voelde al mijn lachspieren zichzelf klaarmaken voor de slappe lach. Het blijkt dat als je je sms (of app) afsluit met een punt je minder oprecht overkomt. Afsluiten met een uitroepteken daarentegen is veel oprechter. Om even een voorbeeld te geven; 

'Gecondoleerd met het overlijden van je opa.' 

Of: 'Gecondoleerd met het overlijden van je opa!'

In dat geval zou ik dan helemaal geen leesteken aan het eind zetten. Of nog beter, pak de telefoon en geef persoonlijk je condoleances. 

Sinds dat nieuwsbericht ben ik wel gaan opletten. Niet alleen op mijn eigen berichtjes, maar ook op die van een ander. Nou, de achterdocht is gewekt hoor! Bijna bij elk bericht dat ik krijg vraag ik mij af of het gemeend is of niet. Nu krijg ik ongeveer 100 tot 200 berichtjes op een dag (lang leve diverse app-groepen!) dus ik heb een dagtaak om uit te vissen of iemand het meent of niet. 

Maar ook de berichtjes die ik stuur hebben nu veel vaker een uitroepteken dan een punt. Of nog beter, een emoticon. Vroeger noemden wij ze smileys en had je hooguit 6 varianten; blij, boos, verdrietig, knipoog, knipoog-met-tong-uitsteken en als laatste de kus-emoticon. Ja, er waren wel meer, maar niemand begreep ze. Tot nu. Nu worden hele gesprekken gevoerd waarvan de helft bestaat uit emoticons. De meest populaire van dit moment is de 'tranen van het lachen-emoticon'. Die wordt te pas en te onpas ingezet bij berichtjes. Ook door mij. En ik vind het ook een hele sterke en geinige emoticon. Er worden gewoon heel veel grappen over en weer gemaakt en alleen maar 'hahahaha' typen wordt ook wat saai. De tranen van het lachen-emoticon dekt gewoon de lading en ik word er ook gewoon vrolijk van als ie weer voorbij komt. Ook voor de honderdste keer. 

Emoticons zijn vandaag de dag echt een handig hulpmiddel om te tonen hoe je je voelt. Ze komen beter over dan het getypte woord. Want laten we eerlijk zijn; iets digitaal tegen iemand zeggen komt vaak anders over dan je bedoelt. Als voorbeeld een berichtje dat ik vanochtend nog verstuurde; 'dat wat jij nog wegwuifde met dat het nou eenmaal zo hoort'. Als ik het zonder emoticon had verstuurd klonk het als een verwijt en heel negatief. Maar doordat ik er een knipoog-tong-uitsteken-emoticon achteraan had geplakt klonk het ineens als een grapje. En zo was het uiteraard ook bedoeld.

Soms ben ik nog wel de olifant in de porseleinkast en stuur ik een berichtje waarvan ik achteraf denk of dat wel handig was. Dat deed ik onlangs nog. Ken je dat gevoel dat je zo boos/geïrriteerd/woest bent dat je emmer spreekwoordelijk is overstroomd? Nou, dat had ik dus. En in plaats van dat ik eerst mijn woede wat liet zakken begon ik woest te typen. Een heel lang berichtje. Met punten en zonder uitroeptekens of emoticons. Toch was mijn berichtje oprecht. Ik was oprecht boos en was opgelucht dat ik het kwijt was. Pas een dag later besefte ik de impact van mijn bericht. Ik had het anders kunnen verwoorden maar had geen spijt van het spuien van mijn irritatie. Op mijn berichtje volgde een heel gesprek waar uiteindelijk geen oplossing naar voren kwam. En daar had ik vrede mee.

Nu ik er over na heb gedacht vind ik het helemaal niet zo gek om wat aandacht te besteden aan de berichtjes die ik schrijf. Ik typ me helemaal suf gedurende de dag en meestal let ik nu op punten, uitroeptekens en emoticons. Ook is het een sport om af en toe een emoticon te gebruiken die niet vaak wordt gebruikt of net even anders is dan de anderen. Zoals je zorgvuldig je woorden kan kiezen, zo kan je ook je berichtjes met enige verzorging versturen.

7 jaar geleden

Oh wat herkenbaar! Ik kan ook in mijn boosheid en frustratie berichtjes sturen die ik beter anders kan verwoorden. Vorige week heb ik geappt met een oppas die niet begreep dat zij verantwoordelijk was voor de veiligheid van mijn dochter en dat zij dus ook niet goed gehandeld had. Doordat ze zei dat ze nou eenmaal niet 100 % haar veiligheid kan garanderen wist ik genoeg. Natuurlijk kan dat niet, maar het ging om iets wat ze wel had moeten voorkomen. Ik ben heel netjes gebleven en heb daarna een paar dagen nagedacht en gemaild dat ik de samenwerking stop zet. Ik heb niks meer gehoord. :( Sommige dingen kun je beter persoonlijk doen, al ben ik beter met schrijven dan praten. Ik heb ook vrede met deze oplossing, al is het wel jammer dat ze niet meer gereageerd heeft. Straks staat ze de volgende keer gewoon weer op de stoep, haha!

7 jaar geleden

Ja, geschreven taal.... Hoe komt het over. De 1 vindt een uitroepteken schreeuwerig, de ander vindt het een teken van vrolijkheid/enthousiasme. Al lees je een zelf getypt stukje nog zo vaak over en over en over.... Een ander kan het uiteindelijk tòch anders opvatten dan dat jij er ooit in zou zien. Iedereen is nou eenmaal anders. Het is natuurlijk wel een feit dat het goed zou zijn als iedereen even wat meer stil zou staan bij zijn of haar getypte berichtjes, voordat ze het web opgeslingerd worden. Want je wordt er gewoon bang van wat je tegenwoordig allemaal tegen komt op bijvoorbeeld facebook. Maar om nou heel erg lang stil te blijven staan bij zoiets kleins als een leesteken.... Dat is geen doen als je 200/300 berichtjes per dag voor je kiezen krijgt. Wat wel helpt is degene waar het berichtje vandaan komt, persoonlijk te kennen. Scheelt weer als je weer wat voor type het is, zodat je beter kunt aanvoelen hoe die kille lettertjes en tekentjes bedoeld worden. Sarcasme bijvoorbeeld. Kun je toch beter hebben van iemand die je goed kent dan van een onbekende. Maar gelukkig hebben we dáár die emoticons dan voor. ;-)

7 jaar geleden

Het klopt wel wat je hier typt! Maar zelfs met de emoticons en leestekens kan een bericht nog verkeerd opgevat worden... Heb ik ook een keer gehad met een vriendin. Ik heb me in allerlei bochten gewrongen om uit te leggen hoe ik het bedoelde en dat ik haar niet wilde aanvallen, maar alles wat ik typte zag zij als nog meer verwijten... Uiteindelijk is het gelukkig wel weer goedgekomen, maar het maakte mij wel duidelik hoe anders geschreven woorden kunnen overkomen.