Terug
Blog header image

Herinneringen aan Ellen Tijsinger

Ik ging naar Bilthoven om Ellen Tijsinger voor de laatste keer te groeten. Het allerlaatste moment, het afscheid. En het viel me niet mee.
Annemiek2
6 jaar geleden

Wat een mooi verhaal heb je weer geschreven. Ik ben ook een keer alleen naar een uitvaart gewest. Het was niet makkelijk maar ik ben wel blij dat ik gegaan was. Zoiets in je eentje doen is gewoon moeilijk. Zeker als je weinig mensen kent. Heel veel sterkte de komende tijd en heel veel (voor)leesplezier.

TessK
6 jaar geleden

Klinkt als een mooie uitvaart. Door jouw schrijfstijl is het net alsof ik er bij was. Sterkte met het verwerken van dit verlies.

Anouk H
6 jaar geleden

Prachtig boek 'Morgenster', ze was ook wel een beetje een favoriete schrijfster van mij. Maar wat een bijzondere band had je met haar! Mooi afscheid en een prachtige blog.

Henrike Laning
6 jaar geleden

Ik ga ook weleens met Dunya, dan vind ik het al minder moeilijk dan helemaal in mijn eentje. Maar ik ben ook blij dat ik wel gegaan ben. Van te voren heb ik alleen gedacht aan praktische dingen en pas na de dienst voelde ik me ineens zo alleen. Maar ja, dat kwam ook wel weer goed.

Henrike Laning
6 jaar geleden

Dank je wel voor je mooie woorden! Door jullie lieve reacties voel ik me veel minder alleen met het verdriet.

Henrike Laning
6 jaar geleden

Ja, Morgenster is erg mooi. Ik ben nu gewoon bij het begin begonnen en lees Word toch wakker! Daarna kijk ik wel verder. Heb een flinke stapel boeken gevonden op zolder. Er missen wel een paar, maar voordat ik daar aan toe ben, zijn we echt een hele poos verder. Ik ben ook trots op de band die we hadden en ik ben blij dat ik een kaart kreeg en bij de crematie mocht zijn. Daardoor weet ik nog zekerder dat ze mij ook meer vond dan gewoon een fan. Ik begreep dat ze veel had opgeschreven voor de plechtigheid. Dan zal ze ongetwijfeld ook hebben opgeschreven wie ze erbij wilde hebben.

Lindsy83
6 jaar geleden

Wat een mooi eerbetoon aan haar! Zowel je aanwezigheid bij de crematie als je blogs over haar. Haar woorden zullen voor altijd blijven bestaan, net als de mooie herinneringen die ze jou heeft gegeven!

Henrike Laning
6 jaar geleden

Als ik haar boeken lees hoor ik haar stem weer! Ze is helemaal niet weg. :)

Blog header image

Terugkomende pijn in haar wijsvinger

Is het haar hypermobiliteit of toch haar ‘triggerfinger’?

Toen Lize met 29 weken werd geboren heeft ze redelijk een stabiel herstel/aansterken doorlopen. Ze had wat langer ademondersteuning nodig, geelzucht en een lichte infectie maar verdere complicaties werden haar gespaard.


Op een ochtend, toen Lize ondertussen 31 weken was en van de IC in Amsterdam naar de Post IC in Alkmaar was verhuisd, zagen we dat ze haar rechter wijsvinger krom hield. Eerder zat deze constant in het tape door de infusen en hierdoor was het ons eerder niet opgevallen. Ze opende haar hand, al haar vingers strekte mooi recht behalve haar wijsvinger. Deze ging niet mee. Het leek vast te zitten. We gaven dit gelijk aan bij de verpleegkundige en binnen no-time stonden de arts en fysio er. De fysio probeerde voorzichtig de vinger te strekken. Dit lukte deel maar ging heel stroef, ook gaf hij halverwege een soort van knakje. De fysio wilde nog even het één en ander opzoeken en zich verdiepen. Al snel kregen we oefeningen en het zou gaan om een triggerfinger. Een foto was niet nodig. Het was hopen dat, naar mate Lize groter zou worden, er meer ruimte in haar vingertje zou ontstaan voor de beweging. Als dit niet zou gebeuren, dan moest ze geopereerd worden om haar vinger goed te kunnen gebruiken.

Weer hadden we een engeltje op onze schouder want binnen een paar weken kon ze de vinger zo goed als zelf strekken. Groeien in combinatie met oefeningen hadden voor het gewenste resultaat geleid.


Enkele maanden later, eenmaal thuis kon de fysio afscheid van ons nemen en kwam de TOPfysio over de vloer (deze kwam maandelijks bij Lize langs ivm vroeggeboorte voor de 30w). Vrij snel kregen we van haar te horen dat Lize wat hypermobiel voelde en dit werd later ook bevestigd door de kinderarts. Met deze twee bovenstaande ‘pijntjes’ in mijn achterhoofd maak ik me de laatste weken een beetje zorgen om ons meisje. Ze roept namelijk constant ‘au’ of begint te huilen en grijpt dan naar…. haar triggerfinger. Nu weet ik dat ze ook pijn kan hebben van haar hypermobiliteit maar mijn moedergevoel zegt dat ik beter het zekere voor het onzekere kan nemen. Ik ga morgen contact opnemen met de kinderarts. Je kindje pijn zien hebben is het ergste wat er is 🥺..