Terug
Blog header image

Maar mama, wat als ik dood ga?

Mijn oudste begon er uit school weer over. Al wekenlang zie ik de radertjes in haar hoofdje draaien en vanaf dat moment kwamen de vragen.
ByLeen
7 jaar geleden

Moeilijk he! Toevallig heb ik vanmorgen een blog geschreven over de hond van opa en oma die gister is ingeslapen, het beste vriendje van mijn dochter! Heel moeilijk mee om te gaan vind ik maar helaas hoort het er wel bij

Marinde1985
7 jaar geleden

Dank je voor je reactie YOUNGMUMMIE, ik zal zo ook eens jouw blog lezen. Het blijft inderdaad moeilijk en ik vind het ook lastig omdat ik niet alle vragen kan beantwoorden. Wat er exact gebeurt als je dood bent en waar je heen gaat, weet je pas als je het zelf ervaart. Ik kan ook niet altijd de reactie geven waarop mijn dochter hoopt. Ze wil natuurlijk dat ik zeg dat ik nooit dood zal gaan en niemand waarom ze geeft, maar helaas is het een feit. Iedereen gaat ooit dood, maar dat zeg je niet zo aan een 5 jarige.... lastig

Lindsy83
7 jaar geleden

moeilijk onderwerp, maar helaas hoort ook dit bij het leven. Toen ik nog klein was had ik het idee in mijn hoofd gehald dat er soms wel mensen dood moesten gaan, omdat het anders veel te druk op de wereld zou worden... Kinderlogica ;)

Marinde1985
7 jaar geleden

Dat is ook een interessante redenatie:) kinderen hebben ook een grote fantasie. Ze zien de dingen vaak ook anders dan ze daadwerkelijk zijn, maar goed ook denk ik. Zo mooi of fantasierijk als kinderen de wereld zien, is hij in werkelijkheid niet helaas

Mama van Drie Boefjes
7 jaar geleden

He getsie, geen leuk onderwerp. Ik herken jouw verhaal wel (heb al eens twee blogs gewijd aan het onderwerp dood gaan). Tenminste, de vragen van je zoontje. Mijn zoontje (4), komt ook regelmatig aan met vragen over de dood. Het hondje van opa en oma is recentelijk overleden en sindsdien is de dood een belangrijk vraagstuk voor ons manneke. Hij heeft ook veel vragen als 'wat is dood eigenlijk', 'ga jij ook dood', 'waar ben je als je dood gaat'. Hij vraagt ook geregeld naar de opa's en oma's van mij en zijn vader, die er helaas niet meer zijn. Al lang niet meer, hij heeft ze nooit gekend. Gelukkig lijkt ons manneke het redelijk luchtig op te pakken, hij hoeft niet te huilen, maar ziet het als iets wat bij het leven hoort. Net als jij geef ik eerlijk antwoord op zijn vragen, maar ook tactisch. Het is voor ons als volwassenen al moeilijk genoeg, laat staan voor een kleuter. Hoe moeilijk het ook is, blijf er over praten. Zoals ik het nu van je lees vind ik dat je het super doet. Blijf vooral eerlijk op het niveau van je kind!

Marinde1985
7 jaar geleden

Dank je voor je reactie MARIJE, mijn oudste dochter is hier erg mee bezig. Ze hoort het ook zijdelinks van kinderen op school, waar inderdaad ook, een huisdier dood is gegaan of een opa of oma. Ze kwam ook een jaar geleden met het verhaal dat het hondje van haar neefje dood was gegaan. Ze kreeg tranen in haar ogen en gaf haar neefje een knuffel omdat ze het zielig voor hem vond. Ik blijf inderdaad met haar praten. Dit speelt nu eenmaal bij haar en ze wil ook graag gehoord worden. Begrijpelijk.

Annemiek2
7 jaar geleden

lastig is dit, wij zijn er gelukkig nog niet zo mee geconfronteerd. Misschien is het een optie om wel het gesprek aan te gaan want ergens leeft het toch. Vraag aan haar hoe zij denkt dat het zal zijn en geef de vragen terug. Als ze vraagt of jij verdrietig bent als ze komt te overlijden vraag haar wat zij zou willen dat je zou doen. Als onze zoon er mee zou komen dan zou ik het gesprek juist wel aangaan. Ik ben al vrij vroeg met de dood geconfronteerd en er zijn heel wat mensen overleden toen ik nog jong was. Natuurlijk zeg je dat je als mama of papa voorlopig nog niet van plan bent om dood te gaan. Dat zou ik ook doen. Heel veel succes en wijsheid met deze moeilijke vragen.

elsvdp
7 jaar geleden

Wauw heftig! Op een gegeven moment komt het begrip 'dood' in het leven van kinderen. Al loop ik zelf nu tegen de 60, ik herinner me nog zo goed dat ik een jaar of 8 was en constant nadacht over het doodgaan van mijn ouders, de allerbelangrijkste personen in mijn leven destijds. Jarenlang hield dit onderwerp mij bezig. Natuurlijk niet constant. Maar het kwam steeds terug. Een leven zonder je ouders is ondenkbaar als je zo jong bent. In de pubertijd word je geconfronteerd met weer andere vraagstukken en ebt dit 'probleem' een beetje weg. En als je dan, zoveel jaren later, zelf 'oud' bent, ben je weer angstig omdat je hoopt nooit, nooit je kinderen of kleinkinderen te overleven. Mijn conclusie is dat dit onderwerp 'dood' altijd een rol speelt in je leven en dat je maar moet hopen dat het zo lang mogelijk een ver van je bed show blijft. Geniet van elke dag die je krijgt, die je mag delen en waarin je mag liefhebben.

Marinde1985
7 jaar geleden

Bedankt voor je reactie Annemiek2, ik heb er ook met mijn dochter over gesproken. Al meerdere malen. Dit was een moment opname van 1 van onze gesprekken hierover. Ik wil haar zeker niet tot zwijgen brengen. Ik ben blij dat ze bij mij komt met haar vragen. Ik hoop dat ze dit altijd zal blijven doen want ik zal ze met liefde beantwoorden.

Marinde1985
7 jaar geleden

Dank je voor je lieve hartverwarmende reactie Mam. Klopt, de dood, blijft altijd als een rode draad Door het leven lopen. Hoe confronterend het soms mag zijn, het hoort erbij. Het hoort bij het leven. Ik hou van je

anoniem2017
7 jaar geleden

Ik heb het met mijn zoon van 7. Mijn moeder is nu 4 jaar ongeneeslijk ziek met alle ups en downs van toepassing, dus hier groeien ze mee op. De oudste was 3 en de jongste 1 toen wij het te horen kregen. Nu wisten ze al heel lang dat oma ziek is en niet meer beter werd, maar laatst zei hij, mama als jij ook kanker krijgt hoef je ook niet meer te werken, netals oma. Wow die kwam even aan, dus toen was mijn antwoord, nou ik hoop het niet want dan is de kans groot dat mama dood kan gaan. Huh gaat oma ook dood dan. Ja schat uiteindelijk als de kuren niet meer werken gaat oma ook dood. En nu hebben wij het er heel veel over. Vooral omdat hij zelf bang was om dood te gaan, bij het minste of geringste denkt hij dat hij ook ziek word. Maar ook uitgelegt dat dat daar niet van kwam en dan weer van maar ik weet niet waar ik naar toe ga als ik dood ga. Met dat weet ik ook niet nam hij geen genoegen, dus toen maar uitgelegd dat ik het niet weet maar ik denk dat wij elkaar dan allemaal weer tegen komen. En dat als hij doodgaat ik daar op hem sta te wachten netals op het schoolplein. En dat was even genoeg. Daarna weer over de leuke dingen die nog komen gepraat. Zodat het niet blijft hangen als hij gaat slapen

Marinde1985
7 jaar geleden

Wat erg van je moeder Wendy. Dat lijkt me erg zwaar, ook zeker voor jou. Goed dat je zo goed met je zoontje hierover kan praten en fijn dat hij met zijn vragen naar jou komt. Heel veel sterkte.

anoniem2017
6 jaar geleden

Dank je

Anoniem
6 jaar geleden

Onze dochter Hanna is met 7.5 maand overleden aan wiegendood.. 11-12-2012. Rebecca was toen 4 jaar en Micha 2 jaar. Dan moet je het er wel over hebben. Hoe hard het ook is. Speelt Rebecca ineens "begrafenisje" dan breekt je hart hoor. Ze zijn te jong om daar mee geconfronteerd te worden. Maar dit was wel hun leven hun realiteit. Wij hebben ze altijd verteld dat Hanna in de Hemel is en we haar weer zien als Jezus terug komt. Ze kunnen niet wachten :-). Rebecca zei in t begin dat ze ook wel dood wilde..Want dan was ze bij Hanna en Jezus. Maar dan hadden wij nog maar 1kind dat was voor ons dan wel zielig. Uiteindelijk hield dat gelukkig op. Ze miste haar zusje natuurlijk. Micha had andere vragen wil je een nieuwe Hanna voor me kopen? Wanneer gaan we Hanna weer uit het grafje halen? Later werden ze dieper. Hoe ging Hanna dan naar de hemel? Was er een trap? Kan ik ook even kijken in de hemel? Wanneer komt Jezus terug? En op haar 1e verjaardag. Hebben ze ook slingers in de hemel? Wij vonden dat soort gesprekken fijn. Soms confronterend maar je weet zo wel wat er hun koppie omgaat.

elsvdp
6 jaar geleden

Wat vreselijk Marieke dat je dit is overkomen. Ik wil je heel veel sterkte wensen. Jullie Hanna zal altijd diep in jullie harten dicht bij jullie blijven. Ik vind het zo mooi te lezen hoe jullie met de gedachtegangen van Rebecca en Mischa omgaan. Het zal hen helpen (en misschien jullie ook) om het verdriet om het verlies van Marieke een soort van plekje te geven. Nogmaals: veel sterkte!

Marinde1985
6 jaar geleden

Met tranen over mijn wangen lees ik je reactie Marieke. Wat verschrikkelijk dat jullie een kindje zijn verloren met 7.5 maand. Ik moet er niet aan denken. Het lijkt me zeker extra confronterend als je kinderen vragen blijven stellen over haar en wat je zegt " begrafenisje" spelen. Heftig om te lezen. Ik vind je heel sterk en moedig dat je dit zo kan verwoorden en hoe je omgaat met dit immense verlies. Ik hoop dat jullie inderdaad ooit op een dag bij elkaar kunnen zijn als gezin. Heel veel sterkte en bedankt voor je reactie.

Annemiek2
6 jaar geleden

Beste Marieke, even vor jou een berichtje. Ik vindt het heel verdrietig voor jullie dat dit gebeurd is, dat als eerste. Toch wil ook iets vertellen mbt berafenisje spelen. Mijn broer en ik waren 4 en 6 jaar (ongeveer) toen er 50 meter verderop van ons huis een gasontploffing was. Er zijn huizen ingestort en er waren nog meer hefige dingen. Mijn broer heeft gasontploffinkje gespeelt. Niet 1x maar echt wel verschillende keren. Ook op school in de blokkenhoek. Ik schrijf dit omdat de manier van omgaan met mij dus op die manier bekend voor komt. Ik vindt het verder heel knap, dapper en mooi zoals jullie het bespreekbaar maken en houden. Niet iedereen lukt het en dat kan heel moeilijk zijn in een gezin dat heb ik dan ook weer gezien. Heel veel moed, liefde kracht en geloof toegewenst.

Blog header image

Nieuw ziekenhuis

Nieuwe start

Na een serieuze teleurstelling in het ziekenhuis waar we ons traject hadden opgestart, waren we ons vertrouwen toch wel helemaal verloren daar. 


Lang verhaal kort: we hadden na een zeer succesvolle pick up, 10 bevruchte eitjes waarvan 8 van goede kwaliteit. Maar het ziekenhuis heeft fouten gemaakt bij het willen afnemen van DNA om Pre-genetische testen te kunnen doen.... Alles was voor niets geweest, geen enkel embryo was nog bruikbaar... 


We zijn dus naar een ander ziekenhuis gestapt, in de hoop dat het hier anders ging zijn.

Vertrouwen is er sowieso wel in dit ander ziekenhuis, ze stellen ons zeer gerust en zij werken op een andere manier. Dus laat ons hopen! 


Het enige jammere aan een traject in een ander ziekenhuis, je begint weer helemaal vanaf 0... 

Alle onderzoeken wil dit nieuw ziekenhuis opnieuw doen. 

Na 8 maanden hebben we eindelijk terug wat vooruitgang. Start van ons nieuwe traject is eind december! 


Met een dubbel gevoel, toch een beetje bang voor wat er weer gaat komen. En bang voor een nieuwe pick up, aangezien ik hier de vorige keer toch heel hard van heb afgezien. 


Hopelijk kan het nieuwe jaar ook mooi beginnen met veel goed nieuws! 


Altijd blijven hopen!