Mamaplaats: hét social media platform voor moeders

Hier delen echte moeders (en vaders) echte verhalen; eerlijk en herkenbaar. Krijg gratis toegang en laat je inspireren!

  • Meer dan 250.000 mama’s gingen je voor
  • Open blog community voor en door moeders
  • Post en deel gemakkelijk jouw eigen verhaal

Word nu lid van deze unieke community!

Snap

Plotselinge vroeggeboorte

De zeer plotselinge, onverwachte, veel te vroege bevalling van mijn zoon op een plek die we nooit meer zullen vergeten!

Op 13 april 2013 ben ik veel te vroeg bevallen van mijn zoon, Bram Luca.

Op donderdag was ik nog bij de verloskundige geweest, ik maakte me zorgen want ik was zes maanden zwanger, maar had de baby nog geen enkele keer gevoeld. Bij de verloskundige bleek dat alles prima in orde was. De kleine bewoog als een tierelier en zijn hartje klopte als een gek!! Ik was opgelucht en ging met een gerustgesteld gevoel naar huis. Spullen pakken want de dag erna, vrijdag zouden we nog even een weekendje weg gaan, voordat het echt niet meer kon. Van vrijdag tot maandag naar een Landal park in Duitsland. Dat was de bedoeling... Niet wetende wat ons te wachten stond. 

Vrijdagmiddag in Duitsland aangekomen, waar mijn ouders ook al waren. Die zouden een week gaan en wij gingen een weekendje over! Die avond zijn we nog gezellig uit eten geweest. Toen we 's nachts in bed lagen werd ik wakker... het was ongeveer 01.00 uur en ik had lichte krampjes in mijn buik. Vast iets verkeerds gegeten dacht ik. Maar na drie keer op en neer naar t toilet te zijn geweest werden de krampjes toch wel ineens heel erg. Ik maakte mijn vriend wakker en gaf aan me niet lekker te voelen. Binnen 10 minuten kreeg ik ondraaglijke kramp in mijn bui waarop ik hem zei mijn ouders wakker te maken want ik had t gevoel dat t goed mis was. Dat deed hij. Mijn moeder kwam naar me toe en ik zei haar op het toilet te willen zitten. Dat deed ik dus. Mijn moeder zat bij me en mijn vriend is naar de noodtelefoon in de receptie van het bungalowpark gegaan om hulpdiensten in te schakelen. Ondertussen in de bungalow voelde ik met mijn hand tussen mijn benen, daat zat iets wat er (nog) niet hoorde. Ik vertelde mijn moeder het hoofdje te voelen... "mam... ik voel zn haartjes... hij heeft haar!". Kort daarna kreeg ik enorme persdrang en gilde mijnmoeder dat hij er nu aan zou komen. Ik zette me schap, gilde het uit en daar kwam de kleine. Zo in mijn moeder haar handen gegleden die zich inmiddels ook schap had gezet, op haar hurken voor me. Eerst een golf vruchtwater over haar heen waarna ze zo de kleine man opving. Na dat moment kwam mijn vriend de bungalow weer binnenlopen waarop hij riep en vroeg hoe het ging. Ik antwoordde dat zijn zoon zojuist was geboren. Hij kwam binnen keek me aan en wist niet wat hij zag. Kort daarna kwamen de hulpdiensten binnen en hebben alles in razend tempo overgenomen en aangepakt.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen was het lang wachten tot we eindelijk onze zoon mochten zien. Dat eerste moment was ongelooflijk. Nog diep in shock van de hele gebeurtenis zagen we hem daar liggen een wezentje van 840 gram. Een doorzichtig huidje en bijna onmenselijk klein.

Na ruim 5 weken in Duitsland te hebben verbleven mocht hij eindelijk vervoerd worden naar een ziekenhuis in onze woonplaats hier in Nederland. Ook daar heeft hij nog bijna 6 weken gelegen. 

De toekomst blijft onzeker, zijn ontwikkeling is afwachten. Door de plotselinge bevalling heet hij 3 hersenbloedingen gehad. Daardoor is er veel schade in zijn hoofdje achtergebleven. Maar de kleine man heeft bewezen oersterk te zijn, een behoorlijke wil heeft om te leven en een ijzersterk karakter te hebben. Wij zijn apetrots op hem en elkaar. Hoe de toekomst ook verlopen zal...we zijn een gezin!

6 jaar geleden

Mama van alyana. Ik ben op 6 augustus 2017 bevallen van ons dochter. Ik was amper 20 weken zwanger. We waren alle 2 door het dolle heen toen we wisten dat ik in verwachting was. Ik had namelijk wel heel erg schrik voor een miskraam omdat ik al ene gekregen had. 2dagen ervoor was ik nog naar gynaecoloog geweest en die zei dat alles inorde was en dat ik een goede bevalling ging hebben. Ik had al klachten dat als ik me neerlegde dat ik lijk het kindje voelde 'm, maar hij zei dat het mijn baarmoeder was, dus maakte ik me geen zorgen. Dag erna begon het op en af hevige buikkrampen. Ene moment was ik lijk hoogzwanger en andere moment voelde ik niets.. Die nacht had ik zelfs slecht geslapen. Dag erna het zelfde voorgehad. Ik belde nog naar materniteit om mijn symptomen te zeggen, ze dachten dat ik blaasontsteking had en niet hoefde te komen. '''s avonds om 18 uur moest ik kort na elkaar naar wc en ineens was mijn water gebroken zonder dat ik het doorhad. Voor ik het goed en wel besefte had ik het kindje al in mijn armen. Het leefde nog dacht ik toen, ik smeekte haar om het vol te houden tot ambulanciers er waren. Ze had het nog gered maar tevergeefs zeiden de spoedarts dat het niet levensvatbaar is en dat het zal sterven wanneer de navelstreng doorgeknipt ging worden. Ik en mijn vriend waren zo verdrietig ????. We zijn thuis gekomen van ziekenhuis en dag erna zijn we ons meisje gaan halen om bij ons te houden. Ik heb zelfs toen een professionele fotograaf laten komen om foto's van haar te maken als laatste troost. Week erna hebben we haar moeten cremeren. Het is nu al maand verder en het verdriet is nog steeds groot???? Mama van alyana Otokiti ons kleine ster ????

10 jaar geleden

Nou wat je zegt!! Karaktertjes zijn t!!

10 jaar geleden

Bedankt! Daar hopen wij ook op! Vooralsnog ziet het er goed uit!

10 jaar geleden

Bedankt!!