Blog header image

I'm not a loser!!

Wat had ik graag een natuurlijke bevalling gewild! Negen maanden lang was ik mij daarop aan het voorbereiden...

Vaak hoor je prachtige verhalen van vrouwen over hun natuurlijke bevalling en zie je foto's voorbijkomen van schitterende bevallingen. Bijzondere en inspirerende verhalen die duizenden keren worden gedeeld op internet. 

Ik heb de eer gehad om een schitterende dochter ter wereld te brengen dmv een keizersnede, en mijn verhaal lijkt op het eerste gezicht dan wat minder heroïsch. Maar ik daag je uit om een keer mijn verhaal, en dat van vele andere moeders, te lezen en daar ook kracht en schoonheid in te zien.

Er zijn niet veel moeders die ervan dromen om een kind ter wereld te brengen dmv een keizersnede. In de meeste moeders zit een soort oergevoel, die het liefst met eigen kracht hun kind eruit wil persen om het dan zo snel en zo dicht mogelijk bij zich te houden. Dat idee had ik ook negen maanden lang, en ik had maar een paar minuten om van dat idee af te stappen. Mijn hele geboorteplan kon zo de prullenbak in en het enige wat nog overbleef, was grote onzekerheid van wat er zou gebeuren. Ik wist niet hoelang ik moest wachten totdat ik mijn baby in mijn armen zou houden. Wij mensen hebben het vaak moeilijk met situaties die plotseling veranderen. En toch heb ik in een weg gevonden om van mijn droom af te stappen en innerlijke kracht heeft mij gedreven om de operatiekamer binnen te gaan. Ik wist op dat moment dat ik moest kiezen voor het beste voor mijn kind. 

Op het moment dat het besluit voor een keizersnede werd gemaakt, werd ik op een bed door de gang gerend, en ik had nog net tijd genoeg om mijn hoofd omhoog te draaien en "dag lief" tegen mijn man te zeggen. Ik zag hoe hij moest achterblijven achter de deur... en de narcose maakte dat ikzelf binnen een paar seconden niks meer voelde. Het was rond 19.30 toen mijn kleine schat, zonder de mentale aanwezigheid van haar moeder en lichamelijke aanwezigheid van haar vader, werd geboren. Ik werd rond 22.00 wakker op de uitslaapkamer, en tegen het reglement van het ziekenhuis in, heeft mijn man afgedwongen dat mijn dochter de uitslaapkamer werd opgereden. Nog versuft van de narcose en moe van een lange dag, heb ik het handje van mijn dochter kunnen aanraken, die toen in een couveuse lag. Ontzettend blij om te merken dat ze de bevalling had overleeft! Een paar secondes heb ik haar kunnen zien, toen werd ze weggereden naar een ander gebouw, speciaal voor kinderen, aangezien ze een infectie bij haar hadden ontdekt. (ik weet dat ze in Nederland proberen alsnog de moeder en kind zo dicht mogelijk te plaatsen, hier in Israel werkt dat helaas niet zo). De volgende ochtend 5.00 kwam mijn man en heeft mij in de rolstoel naar ons dochtertje gereden, ondanks dat de dokters dat afraden - ik was tenslotte net geopereerd. Rond 6.00 had ik eindelijk mijn dochter in mijn armen, zo'n 12 uur nadat ze geboren werd.... Ik heb de eerste moment van haar leven moeten missen, maar zullen nog zoveel momenten samen hebben...

Moeder worden brengt zijn 'littekens' met zich mee. Sommige littekens zijn emotioneel, andere zijn lichamelijk. Moeders die een keizersnede hebben ondergaan, hebben ze meestal beide. En onze littekens zijn mooi, omdat ze ons eraan herinneren hoe dapper we waren toen we onze kinderen in de wereld brachten. Elke litteken is schitterend en het is bijzonder om te zien hoe ze veranderen, hoe ze helen. 

Ik heb mijn kind niet met eigen kracht ter wereld gebracht. Ik heb mijn kind wel met heel veel wilskracht ter wereld gebracht. En dat is ook iets om trots op te zijn. Laten we daarom moeders die een keizersnede hebben gehad daarom ook niet bedelven met schaamte omdat ze niet 'sterk genoeg' waren, dat ze niet aan 'de standaard' hebben voldaan... 

6 jaar geleden

HOLA KHADIJA!!!! QUE BUEN REGALO !!!! LA PULSERA ES PRECIOSA. Y EN CUANTO AL CAMELLO, AQUI , POR EJEMPLO, SI QUE SERIA RARO ,RARO . Y ES QUE AQUI NO LOS HAE!!!!JEJEJYJEJEJJJ BUENO, EN LAS ISLAS CANARIAS, SI QUE LOS HAY, Y AUNQUE PERTENECE A ESPAÑA, ESTA LEJOS. CON LO CUAL, NO LOS CONOCEMOS. Y TU QUE HICISTE????? QUE SUSTO, NO???? BESOS DESDE CADIZ, ESPAÑA. AH! Y GRACIAS POR PARTICIPAR EN MI BLOG.

6 jaar geleden

Ik ben blij met deze reactie, ook omdat we hiervoor al even hebben gesproken over de titel. Het is de teleurstelling en het gevoel dat je gefaald hebt, en daarom heb ik deze blog geschreven om te laten zien (en om mij eraan te herinneren) dat ook bij een keizersnede heel veel kracht en overgave nodig is. Misschien had ik de titel iets minder sterk/heftig moeten uitdrukken, want ik voel me dus juist geen loser, maar ik ben blij om te lezen dat de boodschap van de blog ook door jouw (en andere moeders) hetzelfde wordt ervaren. En ik ben erg blij voor je dat uiteindelijk je oudste dochter op de natuurlijke manier is bevallen!!

6 jaar geleden

Toen mijn oudste in de 36e week nog altijd in volkomen stuitligging bleek te liggen, moest ik me emotioneel toch echt gaan voorbereiden op een keizersnede. Ja, ik heb dat echt even moeten verwerken, het gevoel dat ik niet die vaginale natuurlijke bevalling zou gaan doen. Dat mijn lijf het niet zelf zou gaan doen. Dus ik kan me jouw gevoel heel erg voorstellen. Uiteindelijk is het toch op de natuurlijke manier gegaan omdat madam lekker eigenwijs ietsje te vroeg kwam en het zo voorspoedig verliep. Maar toch. Ik herinner me de teleurstelling nog wel. Iedereen om me heen zei: ja maar de gezondheid van je kindje gaat voor! Dat is wel zo, tuurlijk! Dat vond ik ook. Maar toch moest ik het even verwerken...! Maar jezelf een loser voelen. Nee. Geen moment.

6 jaar geleden

Helaas ben je een van de weinige, tenminste, dat heb ik zo ervaren toen ik zelf een keizersnede heb gehad. En het is niet alleen dat het lichamelijk herstel misschien langer duurt, het is vooral de "emotionele littekens" die niet begrepen worden door de omgeving...