Blog header image

Geduld, geduld, geduld en dan bevallen!

Alles in het leven eist geduld, vooral bij zwangerschap. Wil je zwanger worden, heb geduld. Ben je zwanger wil je het uitschreeuwen.

Ja, zo is het!

Je wilt zwanger worden, pff geduld, testen doen en afwachten. Vervolgens komt de stap, yeah je bent zwanger en nu?! ga je het vertellen of niet? Wij besloten de 1e zwangerschap te wachten, echter kregen we een miskraam voor 12 weken, wat veel verdriet met zich mee bracht dat we toch graag wilde delen.

Dan komt de volgende zwangerschap, voor ons een groot geluk meteen de maand erna. Dan krijg je weer de vraag geduld hebben en wachten tot 12 weken om het te vertellen of niet? Nou in ons geval, we hebben het een aantal mensen die ons dierbaar waren verteld. Het was niet zo dat de vorige zwangerschap meteen vergeten was.

Dan komt het geduld wat ik moest opbrengen en leefde ik naar iedere echo toe! Ik kon nooit wachten wilde altijd 100% zeker weten dat alles nog in orde was en genoot intens van het geluid van het hartje.

12 weken voorbij, we gaan het iedereen vertellen, nu willen wij dit geluk met iedereen delen! Maar goed, dan komt het volgende punt waarvoor je geduld moet hebben. Wij wilde namelijk graag weten wat het zou worden. Mijn gevoel zei namelijk een meisje.

16 weken, echo om het geslacht te bepalen. pfff ja hoor NATUURLIJK niks zichtbaar omdat de kleine met de benen tegen elkaar ligt. Volgende week nog maar eens.

Nou niet dus, met 20 weekjes werd het eindelijk bekend, doordat de beentjes een klein stukje uit elkaar gingen.

EEN MEISJE! :) wat leuk als alles maar gezond is!

weken zit je te wachten, je weet wanneer je uitgerekend bent en toch moet je het geduld op brengen om naar die tijd toe te leven!

Ik moest nog met zwangerschapsverlof gaan, dus toen dat moment in ging, dacht ik pfoe wat ga ik al die tijd doen? Ze zeiden allemaal wel van nesteldrang enz. maar daar geloofde ik niet in, vanwege het feit dat ze ook vertellen dat je bepaalde dingen lekker gaat vinden qua eten tijdens je zwangerschap en dat je die dan graag eet en er echt naar verlangt. Dit was bij mij dus niet het geval, waardoor ik ook wist dat ik bijna tot geen last zou hebben van nesteldrang.

23 September was ik uitgerekend, deze dag was verstreken, en maar wachten. Tot ik uiteindelijk 29 september een afspraak had bij de verloskundige, zij zou me gaan strippen.

De dag erna zou ik naar het ziekenhuis gaan om te bespreken of ik nog een weekje wilde wachten of me laten inleiden.

Nou ik kan eerlijk zeggen, ik was er zo klaar mee, ik wilde haar zien, dus gaf aan dat wanneer ze zich 1 oktober niet zou melden, ik graag ingeleid zou willen worden. Tevens gingen ze in het ziekenhuis nog een keer strippen want ik begon namelijk wel al ontsluiting te krijgen.

Dan uiteindelijk denk je, ja het begint! Van woensdag op donderdag nacht krijg ik weeën, super blij als ik ben maak ik mijn partner wakker en vraag de verloskundige te bellen, om te vragen wat te doen aangezien ik de inleiding gepland had staan.

Ze komt langs en verteld dat ik 3 CM ontsluiting heb en dat wanneer het om 8 uur in de ochtend niet veranderd is dat ik alsnog naar het ziekenhuis moet voor te laten inleiden. Helaas was dit bij mij het geval. Balen als een stekker, maar goed vol goede moed er heen en weten dat je je meisje in de armen mag sluiten binnen een paar uur.

Nou 3 uur in de middag inmiddels, weeën stormen door de weeën opwekkers, misselijk van de morfine omdat het niet uit te houden was en nog steeds 3 CM ontsluiting. Om 5 uur besluiten ze me van de opwekkers af te halen en toch maar een ruggeprik te zetten. Prima, terug gekomen word er ondekt dat ik 5 CM heb, GELUKKIG!!!! We blijven positief, ik zit op de helft. Half 8, inmiddels al een aantal diensten gezien, een aantal verpleegkundige verder die je bekeken hebben en ik lag nog met 7 CM. Ik probeerde positief te blijven en te denken nog 3 CM.

Niets was minder waar, want toen het uiteindelijk 12 uur was, zat ik op 9,5. Om half 1 eindelijk de 10.

Nu was het wachten op de echte persweeën, deze kwamen, allemaal leuk en aardig allemaal, maar toen kwamen ze erachter dat de kleine nog tet hoog lag en sterrenkijker was. Het moment dat ik begon te persen zakte haar hartslagje zo, dat ze uiteindelijk hebben ingegrepen en met spoed een keizersnede hebben verricht. Eindelijk ze was eruit 2.42uur! en om 4.00 uur was ik weer terug op de kamer en mocht ik eindelijk mijn meisje in mijn armen sluiten. Moe dat ik was, want ik was al meer als 30 uur op, maar oh zo trots. Ze heeft mijn geduld met 41 weken en 2 dagen enorm op de proef gesteld. En ze zeggen allemaal je vergeet het, maar voor mij geld dat niet. Want ondanks alles was het geduld opbrengen het allemaal waard!

7 jaar geleden

klopt en het zijn ook wel eigenlijk de mooiste momenten nu ik terug kijk erop. En dan vertel ik ze ook met plezier.

7 jaar geleden

Nou Nijn81! Super ik zou graag met je geruild hebben. Ik had zo verder nergens last van, maar ik vond het gewoon zo spannend allemaal. Maar dat kwam ook omdat ik zoveel bevallingsverhalen had gehoord. Maar eerlijk gezegd, was ik niet bang om te bevallen, in eerste instantie zei ik kom maar op, ik wilde alleen geen keizersnee. Maar goed als ze uiteindelijk gezond ter wereld komen is dit alles wat telt. En ben je de tijd ook wel kwijt hoor

7 jaar geleden

Je hebt ook weinig keus in zo'n geval ;) Toch wacht ik liever geduldig op al deze momenten, dan dat ik niet zou weten dat ik zwanger ben en ineens op de wc een nummer 3 krijg... ;)

7 jaar geleden

Haha, ja, je geduld wordt rondom zwangerschap en bevalling erg vaak op de proef gesteld. En voor sommige mensen is dat erg moeilijk...! Haha Hoe vaak zie je mensen met een venster op een zwangerschapstest waar ze nog geen wijs uit komen, omdat ze net iets te vroeg hebben getest? En dan inderdaad die cruciale eerste 12 weken doorkomen. En dan het geslacht. En dan de bevalling..... Poeh. Kun je je voorstellen dat ik van al deze dingen geen last heb gehad? Hihi! Ik testte pas toen ik 8-9 weken zwanger was, omdat ik twijfelde of ik pfeiffer had en eerst iets anders uit wilde sluiten voordat ik naar de dokter zou gaan..... En daarna wilden we het geslacht niet weten tot aan de bevalling.... En daarna ben ik met 37 weken precies al bevallen....! Haha! Oneerlijk hè?