Terug
Blog header image

D(elivery)-Day #1.4

Eindelijk dient ons kindje zich aan! Ik heb een duidelijk beeld van hoe ik de bevalling wil, helaas pakt het toch anders uit.

PATS! Daar ging al een stukje van hoe mijn bevalling er volgens mij uit zou komen te zien. Ik had het misschien ook een beetje geromantiseerd want hoe ik het voor me zag was dat ik lekker thuis bij manlief op de bank zat (lees hangend en wel) en dan opstond en dan PATS mijn vliezen zouden breken. Of eventueel als ik op de wc zat maar in ieder geval gewoon heerlijk thuis. Dan zou ik op mijn gemakje nog even lekker gaan douchen als dat mocht en dan als ik echt last begon te krijgen rustig richting ziekenhuis gaan om daar in alle rust en vrede te bevallen. Dit is ongeveer hoe ik het voor me zag. Dat er dingen waren zoals inknippen en vacuüm-verlossing en tang verlossing etc. was ik me echt wel bewust van, maar ik had besloten dat na een niet erg soepele zwangerschap, me op z'n minst toch wel een soepele bevalling was gegund! Maar helaas na 40 weken en 6 dagen had meneer nog geen aanstalten gemaakt om te komen. Teleurgesteld was ik dan ook toen ik werd ingeleid maar aan de andere kant ook dolblij en enthousiast.

Maandag 8 april om half 8(!) moest ik me dan ook melden in het ziekenhuis. Nou ben ik niet zo heel goed 's morgens en het komt menig mensen dan ook niet als verrassing dat ik uiteraard een kwartier te laat was. Ik heb wel gebeld trouwens en het was geen probleem zei ze. Ik deed mee aan een onderzoek om te kijken of pillen net zo goed werken als een ballonnetje. Het was dus nog een verrassing hoe ik werd ingeleid. Aangezien ik geen ontsluiting had moesten ze eerst zorgen dat ik 3 cm had voordat ze wee opwekkers konden geven. Dit kan op 2 manieren (strippen kan ook maar dat gebeurde op dat moment niet bij mij): Een pilletje wat voor harde buiken zorgt die de baby naar beneden moeten drukken waardoor de baby voor die ontsluiting zorgt of een ballonnetje die in je vagina gebracht word en dan wordt gevuld met water. Die rekt als het ware je baarmoedermond op. Ik kreeg het ballonnetje. Die werd vrij snel ingebracht en ik mocht verder doen wat ik wilde. Mijn moeder, man, schoonmoeder en zus waren gezellig bij me in het ziekenhuis. Omdat het wel een tijd kon gaan duren zijn we gezellig bij de La Place wat gaan eten. Ik kreeg ook veel reacties op mijn buik en wanneer ik was uitgerekend. Dat was 2 april. Ik vertelde heel blij dat ik was ingeleid en dat ik dus hopelijk vandaag nog ging bevallen en dat ik er echt naar uitkeek. Die vrouw gaf me een blik die ik toen niet begreep. Een blik van ach meissie. We hebben daar heerlijk tosti's gegeten (want tsja dat was toch wel een beetje mijn zwangerschapstic). Ik moest wel in de buurt van het ziekenhuis blijven en ze raadde me aan om te gaan lopen dus dat heb ik dan ook gedaan. Heel wat rondjes rond het ziekenhuis gelopen.

Terug in het ziekenhuis maakte ze weer een hartfilmpje om te kijken of alles goed ging en om mijn harde buiken evt te registreren. Die had ik niet zoveel. Maar het rommelde wel hoor! Iets dat ik echt al weken riep. De hele dag was er eigenlijk al weinig gebeurd. Behalve dat ik dus ontbijt, lunchen avond eten gezellig buiten de deur heb gegeten was het een lange zit. Ik was ook enorm ongeduldig. Toen ze weer gingen kijken hoeveel ontsluiting ik had bleek ik nog maar krap 1 cm te hebben. Balen! Ik was in ieder geval flink teleurgesteld en zo kwam het dan ook dat ik al een stukje van mijn 'droombevalling' los moest laten. Om 9 uur kwam de zuster langs om iedereen naar huis te sturen. Mijn man ook. Slik, daar had ik dus niet op gerekend! Ik had verwacht dat hij lekker bij mij mocht blijven. Ik barstte in huilen uit en smeekte of ik dan alsjeblieft ook naar huis mocht, dat ik echt morgenochtend op tijd weer terug zou zijn! Helaas was dat dus niet de bedoeling en heb ik nog gevraagd of ze het ballonnetje dan weer konden weghalen omdat ik echt niet zonder mijn man wilde blijven. Je moet wel weten dat ik nog nooit in een ziekenhuis had gelegen en dat ik mijn gehele zwangerschap echt ENORM aanhankelijk was! Mijn man vond dat in het begin wel leuk. Normaal ben ik namelijk niet zo knuffelig maar toen hij door kreeg dat hij eigenlijk gewoon niet meer uit mijn buurt mocht werd het wel wat lastiger voor hem. Vooral tijdens zijn werk want ik bleef net zolang bellen totdat ik hem aan de telefoon kreeg.Gelukkig had zijn baas er alle begrip voor dus dat scheelde wel. De zuster kreeg in ieder geval medelijden met me en hij mocht tot 11 uur blijven maar dan moest hij echt weg omdat dan haar dienst erop zat. Toen hij moest vertrekken moest ik alsnog enorm huilen en beloofde hij heel de avond op Skype te zitten met me totdat ik in slaap viel. Dat bleek trouwens niet zo lang te duren want met een half uurtje sliep ik.

De volgende ochtend werd mijn ontsluiting weer gemeten. Ik had wel het gevoel dat het ballonnetje een beetje zakte dus ik had wel een beetje hoop. Krap 3 cm! Ik was euforisch! Krap 3 das genoeg! Ik mocht me gaan klaarmaken om naar de verloskamers te gaan! Weer een stapje dichterbij de bevalling! Het gaat nu echt gebeuren. Mijn zus en mijn schoonmoeder werden gebeld want die mochten bij de bevalling zijn. Ergens vroeg in de middag lag ik op de verloskamer aan het infuus. Ik was nog steeds opgewonden. Pijn had ik niet. De weeopwekkers zorgde wel voor wat ongemak maar ik kon nog niet zeggen dat het erg pijnlijk was. Ik weet nog dat ik dacht goh ik snap niet waar die mensen het over hebben dat het zo pijnlijk is. Ik vloog erdoorheen. Helaas moest het dus hoger gezet worden omdat het niet het gewenste effect had en ik nog steeds op nu ruim 3 cm zat. Vrij snel daarna begon het wel pijnlijk te worden. Ik ging gemeen doen tegen mijn zus en alles en had echt last. De gynaecoloog kwam na een tijdje langs om te kijken hoeveel cm ik had. Tijdens het voelen brak hij per ongeluk met zijn hand (ja echt met zijn hand) mijn vliezen. Ik had nogal wat vruchtwater dus hij zat helemaal onder. Ha! Dat was zijn straf want hij heeft me echt pijn gedaan. 4 cm. Dit schoot dus echt niet op. 

3 uur later bleek ik nog niet heel veel te zin opgeschoten. Ik had nog heel veel pijn. Door die wee opwekkers was ik in een weeënstorm terecht gekomen en had ik heel kort op elkaar weeën.  Ik raakte in paniek. Dit was niet hoe ik het me had voorgesteld! Mijn zus probeerde me door de weeën heen te helpen door mee te puffen maar ik wist niet meer hoe. Ik had tijdens mijn zwangerschap me ook helemaal niet echt ingelezen of iets dus erg voorbereid was ik ook niet. Ik zag het als iets natuurlijks, iets wat je lichaam wel even regelde. Ik had erg veel pijn en wilde pijnstilling. De keus viel op de pethidineprik. Een prik in je been. Die hielp helaas maar kort. Het moment dat het was uitgewerk bleek ik op 6 cm te zitten en nog steeds in paniek te zijn en erg veel pijn te hebben. Ze raden me aan om een ruggenprik te doen. Ik moest namelijk echt gaan ontspannen. Dat leek me doodeng maar mijn zus kon me gerust stellen. Ik had ook rugweeen dus dat was erg naar. De arts werd geroepen. Dat kon wel even duren. Ik mocht niet zitten want mijn zoontje zijn hartslag daalde bij elke wee dus ik moest echt blijven liggen. Dit maakte het wel veel moeilijker

Dit hielp wel. Ik had nog steeds pijn maar viel wel af en toe een beetje in slaap. Binnen no-time zat ik 8 cm. Mocht je trouwens afvragen wat er tussen mijn armen licht dat ik mijn geboorteknuffel. Ik slaap het beste met die knuffel en nu eigenlijk nog steeds. Nijnie heet ze. Maar goed dat terzijde. Ik moest poepen. Dat riep ik ook niet heel subtiel door de verloskamer. Mijn zus heel enthousiast: 'Nee dat zijn persweeen! Neeeheee ik moet nu echt naar de wc hoor! Ik moet heel nodig!' Eindelijk was het zover. Ik was er bijna! Omdat mijn zoontje zijn hartslag daalde bij elke wee kreeg ik een zuurstofmasker op. Heel vervelend want ik kreeg er een ontzettend droge mond door. Ik wilde dus een slokje drinken. Ook deed ik het kapje elke keer af. Er werd me echt op het hart gedrukt die op te houden. Tijdens het persen heb ik inderdaad gepoept. Dat resulteerde in een boze ik. "IK ZEI TOCH DAT IK MOEST POEPEN! NOU HEB IK IN BED GEPOEPT!" De gynaecoloog stelde me gerust dat dat helemaal niet erg is en dat het erbij hoort. Ik was toch nog 'stoned' van de ruggenprik dus ik vond het allemaal al gauw best. 20 minuten nadat ik mocht beginnen met persen kwam mijn zoontje ter wereld. Hij zat best vast dus met een vaccuumpomp ter wereld gekomen en een hele flinke knip. Helemaal van de kaart was ik. Hij werd op mijn buik gelegd en ik was zo bang dat ik hem liet vallen. Het voelde nog wat onwennig aan. Hij voelde glibberig en ik weet nog dat ik me afvroeg waarom ze hem niet eerst even schoonmaken voordat hij om mijn buik werd gelegd. Hij probeerde gelijk zijn hoofde op te tillen. ook huilde die maar heel kort. Wat een plaatje had ik gekregen! Dat de placenta kwam en ik werd gehecht is echt compleet aan me voorbij gegaan. Mijn zoontje Kaj kwam 9 april om 22.29 ter wereld. Het was best een pittige bevalling. Daarna kon ik lekker douchen en mijn zus heeft me daarbij geholpen. Mijn man was lekker met de kleine.We moesten nog een nachtje in het ziekenhuis blijven maar de volgende dag mochten we naar het kraamhotel. Zijn voetjes vielen me trouwens enorm mee! De dag erna werd hij wel door de arts onderzocht en als hij zijn hielprikje had gekregen moesten we naar het ziekenhuis om hem te laten gipsen. Maar nu eerst een weekje heerlijk genieten van mijn pasgeboren wonder.

Lindsy83
6 jaar geleden

Een bevalling valt niet te plannen... Daar was ik helaas ook achter. Wat een heerlijk koppie had hij!

Maribel91
6 jaar geleden

ja dat heb ik ook op de harde manier geleerd! Viel me zo enorm tegen! Voelde me ook enorm verslagen toen ik die ruggenprik kreeg maar aan de andere kant gezien het verdere verloop ben ik er achteraf gezien wel een stuk blijer mee!

M.M.M.30
6 jaar geleden

Klinkt als mijn bevalling van mijn oudste zoon, het is helaas niet te plannen. Gelukkig is het weer voorbij. Behandelen ze de stand van Kaj zijn voet ook met gips, elke week nieuw enz enz? Chiel mijn oudste zoon heeft een klompvoet en ook elke week gips gehad. Achillespees doorgehaald met 6 weken en vorig jaar (7 was hij toen) moest hij geopereerd worden eraan. Hele grote operatie maar hielp wel. Ik weet nog dat ik voor het eerst naar zijn voet keek en alleen maar dacht het is toch lief. Maar ook een moeilijke tijd je baby zo klein in gips. Als hij pijn heeft mag je ook langs de apotheek om zetpillen naar zijn gewicht te halen. Ik blijf maar typen zo'n verhaal

Maribel91
6 jaar geleden

Ja klopt elke week nieuw gips en inderdaad achillespees doorgesneden. Dat bleek niet voldoende te zijn en moest dus ook die pezen aan de voorkant doen (of wathet ook is :P ) dit heeft redelijk effect gehad maar zijn rechtervoet staat nog niet goed. 1 juni weet naar het ziekenhuis. Hij is ondertussen 3 dus het schiet niet echt op :(

M.M.M.30
6 jaar geleden

Hebben ze die pees op z'n wreef verplaatst? Dat hebben ze bij Chiel bij deze operatie ook gedaan. Plus zijn bolle voetje platter gemaakt door botten door te zagen brrr en grote teen te breken en achillespees weer te verlengen. Het is allemaal zo zielig... Kan hij wel goed lopen?

Maribel91
6 jaar geleden

Ja hoor gelukkig wel! Rennen kan hij ook goed en is verbazingwekkend snel ook :P Ja dat hebben ze inderdaad gedaan. Naar he! Zo zielig zo'n kleintje. ik vrees ook dat hij weer geopereerd moet worden omdat rechts nog steeds naar achter draait. Is alles wel goed met jouw zoontje? Ik merk ook dat mensen heel snel een opmerking maken over zijn voetjes. Opzich niet erg maar soms wel vervelend.

M.M.M.30
6 jaar geleden

Toen hij kleiner was wel es een nare opmerking. Goh wat loopt die moeilijk. En dan nog staan uitleggen dat hij een klompvoet heeft en als die moe is dat zijn voet dan schemer gaat staan. Maar hij is nu zo groot. Maar wel altijd uitleggen op school, bij zwemmen waarom een bepaalde beweging niet wil. Bij sport... chiel zijn operatie vorig jaar, nouwja anderhalf jaar was vreselijk. Maar merk wel dat het niet blijvend is. Dus ben bang over aantal jaren weer. Had de arts ook gezegd. Heeft jouw zoon ook dunnere kuiten? Chiel heeft maar 1 vort natuurlijk dus je ziet duidelijk verschil

Maribel91
6 jaar geleden

Nee dat niet. Maar inderdaad als hij moe is gaat mijn zoontje dan zeg maar slepen met zijn voetje. nou ik jou reactie zo lees bedenk ik me ineens hoe dat zit met dingen zoals zwemmen inderdaad! Tot nu toe heeft hij er gelukkig weinig hinder van maar allebei zijn voeten staan nog niet goed. Links wel beter dan rechts. Ach die operaties blijven een nare gebeurtenis. Mijn zoontje was 10 maanden toen hij voor het eerst geopereerd werd en toen hij bijna 2 was en waarschijnlijk dan weer. Maar ik zal eens even kijken naar zijn kuiten. Het kan ook dat het niet opvalt omdat hij natuurlijk 2 'scheve' voetjes heeft.

Anoniem
6 jaar geleden

Ik herken het stuk van de rugweeenstorm. Deze kreeg ik ook bij de bevalling van mijn eerste, echter was ik toen pas 34 weken. Het heeft 3 uur geduurd en toen had ik volledige ontsluiting. Ik moet zeggen dat ik er niet veel van heb meegekregen want ik lag die hele 3 uur met mijn ogen dicht in mijn eigen wereldje te puffen. Hij bleek kompvoetjes te hebben wat nooit was gezien op de echo. Dus daar ligt dan je kleine ienimienie ventje met gips in een warmtebedje. Iedere week gips totdat hij een alpha-flex brace kreeg. Operatie aan zijn pezen heeft hij gelukkig nooit gehad. Inmiddels is hij 4, draagt geen brace meer en zijn voetjes staan prima. Wel moet hij uitkijken met contactsport want zijn enkels zullen altijd zijn zwakke plek blijven

Maribel91
6 jaar geleden

Ach gossie! Dat is wel enorm vroeg :( Blijft een rot gezicht zo'n kleintje in het gips! Fijn dat hij geen brace meer hoeft zeg en fijn dat het goed staat!

Blog header image

Stap voor stap, van proberen kan je leren

“Van proberen, kan je leren” roepen beide schoolgaande kinderen hier. Een mooie les van school voor een ieder van ons. Dat leren niet makkelijk is, weten we allemaal. Vooral als je perfectionistisch bent… kan dit best lastig zijn!

Senn kreeg Dessineo Characters, een tekentafel voor kinderen, van Jumbo Games. Echt iets voor onze Senn. Lekker kneuterig aan de eettafel bezig zijn, iets wat hij van kleins af aan al kon. Engelengeduld waar ik jaloers op ben. Hoewel hij nu ook vaak zo perfectionistisch wil zijn of bang is om te falen, dat het hem in de weg gaat zitten.

Als hij een idee heeft om te maken of een voorbeeld ziet denkt hij dit meteen goed te kunnen doen. Tja, dit werkt zo niet. Hoe kan je hier het beste mee om gaan he? Opvoed struggles. We blijven maar benoemen dat je van proberen kan leren, dat fouten maken mag (moet) en dat als hij hulp nodig heeft ons (of de juf) kan vragen.

Hoe leuk is dus deze tekentafel van Jumbo Games voor Senn. Erg goed voor zijn zelfvertrouwen! Stap voor stap maakt hij de mooiste creaties. Zelf zo trots en daarbij zoveel plezier. Regelmatig maakt hij de coolste personages als kleurplaat voor zijn broertjes.

Tekst gaat verder onder de foto.

TODO: Add alt to media
Zo makkelijk! 

Dessineo Characters is de opvolger van de “Dessineo leren tekenen”, die is geschikt vanaf 4 jaar. Dit is een mooie uitdaging vanaf 6 jaar. Het leuke is dat er meer dan 500 combinaties zijn te maken! Eindeloos variëren dus. Met een schuifknop bovenaan de tekentafel kan je de stappen zelf instellen.

De tekentafel is makkelijk in gebruik, je kan er gewoon een A4-papiertje op leggen en je eigen stiften/pennen gebruiken. Achterin de tekentafel zit een klep waar je de bijgeleverde stift en de sjablonen in kan bewaren, super handig en daardoor erg makkelijk op te ruimen en er weer bij te pakken.

Wij kunnen hem dus enorm aanraden! Ook een héle leuke cadeautip voor de komende (feest)maand! Je koopt hem hier.

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Mamaplaats
3 weken geleden

Wat leuk!

Joann123
2 dagen geleden

Heel leuk!

Anoniem
14 uur geleden

Hallo, ik ben Nira. Na jaren een relatie met Anderson te hebben gehad, heeft hij het uitgemaakt, ik heb er alles aan gedaan om hem terug te halen, maar alles was tevergeefs, ik wilde hem zo graag terug vanwege de liefde die ik voor hem heb , Ik smeekte hem met alles, ik deed beloften maar hij weigerde. Ik legde mijn probleem uit aan mijn vriend en ze stelde voor dat ik liever contact opnam met een spreukgieter die me zou kunnen helpen een spreuk uit te spreken om hem terug te brengen, maar ik ben het type dat nooit in spreuken geloofde, ik had geen andere keuze dan het te proberen, ik mailde de spreukgieter, en hij vertelde me dat er geen probleem was dat alles binnen drie dagen in orde zal zijn, dat mijn ex binnen drie dagen bij me terug zal komen, hij sprak de betovering uit en verrassend genoeg was het op de tweede dag rond 16.00 uur. Mijn ex belde me, ik was zo verrast, ik beantwoordde de oproep en het enige dat hij zei was dat het hem zo speet voor alles wat er gebeurde dat hij wilde dat ik bij hem terugkwam en dat hij zoveel van me houdt. Ik was zo blij en ging naar hem toe, zo begonnen we weer gelukkig samen te leven. Sindsdien heb ik beloofd dat iedereen die ik ken die een relatieprobleem heeft, zo'n persoon zou helpen door hem of haar te verwijzen naar de enige echte en krachtige spreukgieter die me hielp met mijn eigen probleem. e-mail: babawalewiseman01@gmail.com je kunt hem e-mailen als je zijn hulp nodig hebt in je relatie of een andere zaak. 1) Liefdespreuken 2) Verloren liefdespreuken 3) Echtscheidingsspreuken 4) Huwelijksspreuken 5) Bindende spreuk. 6) Verbreekspreuken 7) Verban een geliefde uit het verleden 8.) U wilt promotie maken in uw kantoor 9) je geliefde willen bevredigen 10) Genees voor een van de ziekten waaraan u lijdt Neem contact op met deze geweldige man als je problemen hebt met een duurzame oplossing via babawalewiseman01@gmail.com Whatsapp +12544131991

Blog header image

Leren tekenen met Dessineo Characters

Wij mochten het nieuwe tekenbord (Characters) van Dessineo uittesten. Nou en ik kan je zeggen, dat is echt zo’n grote hit geworden hier. 

Sinds ie hier ligt word ie bijna dagelijks gebruikt. Ze vinden het echt zo leuk om ‘eigen kleurplaten’ te maken. Met dit tekenbord kun je dus echt heel veel verschillende karakters tekenen. En je fantasie de vrije loop laten. Je hebt namelijk verschillende kaartjes waar de hoofden, buikjes, en benen op staan en deze kun je allemaal met elkaar matchen waardoor je hele grappige poppetjes kunt maken. 

Hoe werkt het?

Je legt de kaartjes op het bord, legt er een tekenblaadje op en dan zet je het 1e lampje aan. Zo kun je de eerste lijnen overhalen. Heb je dit gedaan dan zet je de lamp op stand 2 en krijg je meer lijntjes te zien die je kunt overtrekken. En bij de laatste stap kun je nog de details overtrekken. Zo leer je stap voor stap de tekening te maken.

In het donker

En wat het natuurlijk nog leuker maakt is dat je het het beste in het donker kan doen. Zo zie je het lampje en de lijnen extra goed. En de kinderen vinden het fantastisch! Is de kleurplaat klaar, dan vinden ze het dus helemaal leuk om hun eigen gemaakte kleurplaat in te kleuren. Hier zijn ze dan echt zo trots op. Zo leuk om te zien!

En meteen een goede tip voor sinterklaas 😉. Want het is niet alleen leuk, maar natuurlijk ook leerzaam en goed voor de motoriek! Je koopt hem hier. 

Toedeelssss.

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Dit was de moeilijkste keuze uit ons leven

Zwanger zijn, vanaf het moment dat je erachter komt is er vreugde. Althans, zo hoort het te zijn. Tweemaal eerder was ik zwanger van een gezond mannetje. Natuurlijk, die eerste 12 weken waren onwijs spannend. Maar ervan uitgaan dat er iets ernstig mis is? Nee, dat was niet in me opgekomen tijdens mijn derde zwangerschap. Ik vertrouw blind op mijn lijf en op mijn kindje.

Tot wij in augustus 2019 een flinke klap kregen. Ons zoontje bleek een ernstige hartafwijking plus een chromosoomafwijking te hebben. Het kleine, lieve mannetje in mijn buik. Ik bleef hoop houden, want ze zullen het wel niet goed gezien hebben. Maar het tegendeel bleek waar.

We kwamen in een rollercoaster terecht en hebben uiteindelijk samen besloten om de zwangerschap vroegtijdig te beëindigen. De moeilijkste keuze uit ons leven. In plaats van het kopen van de baby-uitzet moesten we zijn afscheid gaan regelen.

Een mandje, bloemen, ballonnen om op te laten na de crematie, zijn kleertjes, rouw/geboorte kaartjes: zóveel dingen waar je niet bij stil wil staan. Maar het moet.

Waar ik niet bij stilstond is dat ik al vanaf mijn 18e verzekerd was bij Monuta. Het is dat mijn moeder ons hielp bij het regelen van zijn afscheid, anders had ik er waarschijnlijk niet eens aan gedacht. Ik had namelijk zelf niet bedacht dat je ongeboren kindje vanaf 20 weken zwangerschap is meeverzekerd, daar sta je gewoonweg niet bij stil. Wist jij dit?

Het gaf ons meer financiële ruimte, in een toch al zo’n zwarte periode. Een tijd waar je niet bezig wil zijn met kosten, maar bezig bent met je gezin, en met rouwen. Bij elkaar zijn. Het werd ons uit handen genomen en dat heeft ons in die periode goed gedaan. We hadden het goed geregeld, zonder het door te hebben. Een gelukje dus.

Ik ben blij dat ik een uitvaartverzekering heb. Ik wil mijn nabestaanden in een donkere periode niet achterlaten met de kosten van een uitvaart. Daar moeten ze niet mee bezig zijn. Uiteraard hoop ik dat dat nog héél lang mag duren. Maar het is zo’n fijne geruststelling dat het bestaat. Kinderen tot 18 jaar zijn gratis meeverzekerd op jouw verzekering, heel prettig en uiteraard hopelijk nooit nodig.

Heb jij een uitvaartverzekering? Of heb je iets anders geregeld voor ‘ooit’?

Deze blog is geschreven in samenwerking met Monuta

Krijg nou tieten!
2 weken geleden

Toen wij de "keuze" moesten maken o. onze zoon in 2012 na 20 weken zwangerschap geboren te laten worden was ik ook verzekerd bij Dela maar die keerde helemaal niks uit want voor 24 weken besta je volgens de wet niet en dus moesten wij het allemaal zelf uitzoeken. Ik ben er na 10 jaar nog steeds boos en verdrietig over.

Anoniem
4 dagen geleden

Ons dochtertje(voldragen) werd na een zware bevalling met zuurstof gebrek geboren. Zij overleed binnen 24 uur na 2 hersenbloedingen. Heb in de archieven wel een acte gevonden van haar geboorte als levenloos kind. Dat was ze dus niet. Van de verzekering kregen wij niets vergoed. Stonden maar net 6 maanden ingeschreven bij Yarden.

Anoniem
4 dagen geleden

mijn 9 en een halve maan oud mijn 9 en half jaar

Blog header image

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”

Mamaplaats-hoofdredacteur Laura Hogendoorn liet haar dochter Maia de nieuwste poppen van L.O.L. Surprise! testen

Of ik poppen wilde testen? Daar hoefde ik met een dochtertje van 4,5 in huis niet lang over na te denken. Maia is een echt poppenmeisje. En dat deze poppen van L.O.L. Surprise! er ook nog eens heel cool uitzien, maakte de keuze nog makkelijker.

TODO: Add alt to media

Voor iedereen een favoriet

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”, riep Maia toen ik ze tevoorschijn haalde. Eerst speelde ze dat het twee prinsessen waren, later waren ze verliefd op elkaar en daarna werkten de poppen in een dierentuin. En dat vind ik als moeder ook het leuke: je kunt er alle kanten mee op. Helemaal omdat de L.O.L. Surprise! poppen allemaal anders zijn. Zo kun je altijd voor de pop kiezen waar jouw zoon of dochter zich het beste mee kan identificeren. Of je nou een kind hebt dat alleen maar jurken aan wil en van roze houdt of juist een stoere wildebras in huis hebt, er past er altijd wel één van de poppen perfect bij jouw kind.

TODO: Add alt to media

Mama even rust

Helaas voor mezelf, Maia lijkt ontzettend veel op mij en praat -net als ik- van ‘s ochtends tot ‘s avonds non-stop. Vrij vermoeiend soms haha. Maar ook als je geen prater in huis hebt, is er als moeder toch gewoon niks fijner dan als een kind zich even alleen vermaakt? Zonder jou te storen.

En ik moet eerlijk bekennen, ik heb wel een beetje met haar nieuwe, roze en blauwe vriendinnen te doen. Want Maia heeft het gepresteerd om de hele middag onafgebroken tegen ze aan te praten. Maar ondertussen kon ik eens een keertje genieten van een WARM kopje koffie! Win-winsituatie toch?! :) 

TODO: Add alt to media
TODO: Add alt to media

Gun jij jezelf als moeder nou ook even een momentje rust én wil je ook nog eens de fantasie van jouw kindje prikkelen? Bekijk dan ook eens de andere poppen die ze in de collectie hebben. Of psssttt…. ideetje voor de feestdagen!

Dit artikel is geschreven in samenwerking met L.O.L. Suprise! 

TODO: Add alt to media
Anoniem
1 dag geleden

pas op: je krijgt zomaar 100 ongevraagde mails van mamaplaats en je komt er niet van af!

Joann123
23 uur geleden

Dit kan je zelf aan -en uit zetten in je instellingen! ;)

Mamaplaats
21 uur geleden

Wat Joann123 ook al zegt, je kunt in je eigen instellingen heel makkelijk je mails uitzetten! Liefs team Mamaplaats

Anoniem
19 uur geleden

Nou je moet dan wel bij je instellingen moeten komen om het uit te zetten. Ik heb er over geschreven en kreeg de zelfde anteoord

Anoniem
12 uur geleden

Hallo, ik ben NIRA SHALOM, ik ben hier om dit goede nieuws over de hele wereld te verspreiden over hoe ik mijn ex-liefde terugkreeg. Ik werd gek toen mijn liefde me vorige maand verliet voor een ander meisje, maar toen ik een vriend ontmoette die me voorstelde aan Baba Wale da Wiseman, de grote boodschapper, vertelde ik mijn probleem aan Baba Wale over hoe mijn ex-liefde me verliet en ook hoe ik een baan moest krijgen in een heel groot bedrijf. Hij zei alleen tegen me dat ik op de juiste plek ben gekomen waar ik mijn hartewens zal krijgen zonder enige bijwerkingen. Hij vertelde me wat ik moest doen, nadat het was gedaan, in de volgende 2 dagen belde mijn liefde me aan de telefoon en zei sorry dat ik voor nu leefde en ook in de volgende week nadat mijn liefde me belde om te smeken ter vergeving werd ik opgeroepen voor een interview in het door mij gewenste bedrijf waar ik als supervisor moest werken. Ik ben zo blij en overweldigd dat ik de hele wereld moet vertellen hoe Baba Wale me helpt mijn hartewens te vervullen. Baba Wale is een specialist in allerlei soorten spreuken en goede magie. Als je hulp nodig hebt, neem dan contact op met Baba Wale op het volgende e-mailadres: babawalewiseman01@gmail.com Whatsapp: +12544131991 Bedankt later

Blog header image

Sjamaan

een spirituele zoektocht

Lies kijkt in het cameraatje en zwaait ongemakkelijk.

De sjamaan doet open, ze heeft verende blonde krullen, gouden ringen in haar oren, en witte nauwsluitende kleding. Lies schat haar een jaar of veertig. Met een mysterieus theatraal gebaar wenkt ze Lies de hal in: hoog plafond, kristallen glanzende kroonluchter. In gedachte vraagt ze zich af hoeveel tijd het kost deze kristallen blinkend te houden. De marmeren vloer is smetteloos, er staat een aardewerken vaas met katoentakken in de hoek.

Het ruikt een beetje naar de tandarts en de temperatuur is aangenaam.

“Hoi, ik ben Elisabeth, sorry dat ik wat later ben, jeetje wat woon je hier mooi’ Lies stapt uit haar instappers “zo een fijne rustige buurt. Gaan je kinderen hier naar school?”
“stttt” de vrouw legt kort een vinger op de lippen van Lies.
“Vanaf nu gaan we alleen maar voelen”

Ze voelt de huid van de vinger op haar mond nadat de vinger weg is, onwennig kijkt Lies naar de grond, naar haar roze grijs gestipte sokken, ze bukt en zet haar schoenen in een hoek. De sjamaan wacht, waarna ze de trap op loopt.

Lies volgt.
Langzame passen.
De strakke witte jeans met de strakke kleine billen.
Het hoogpolig tapijt voelt lekker aan Lies haar immer bitter koude voeten.

De behandelkamer bestaat aan één kant uit een glazen wand met uitzicht over de buurt waar Yuppen en rijke babyboomers hoogtij vieren.
In de hoek staat weer een aardewerken vaas met katoenbollen en in de andere hoek staan muziekinstrumenten en een koperen schaal. Overal liggen kussens in aardetinten, zoals ze in de huizen van inspirerende mensen in de Happiness ziet.

De sjamaan gebaard Lies plaats te nemen op een dik beige fluwelen kussen met kwastjes. Ze zit kleermakerszit, vervelende houding vindt Lies dat. De Sjamaan steekt kaarsen aan.

‘Sluit je ogen, kind’
Kind? Denkt Lies, we zijn even oud.
‘Voel, hoe je zit’
‘Voel hoe je je voelt’
Ze voelt dat haar broek te strak zit.
‘Laat je gedachten los, denk niets…’
‘Laat los wat is en wat gaat komen, adem in en uit…’

Met gesloten ogen ademt ze in en uit, kalmeert, ademen helpt denkt ze opgewekt en verwijt zichzelf direct dat ze denkt, ze mag aan niets denken. Niet aan die stomme slome Wouter de vermoeidheid, de spanning. Ze denkt aan seks. Niet doen denkt ze. Ze denkt aan boodschappen, wat ze vanavond kunnen eten. Ze heeft trek in curry maar dat vinden de kinderen niet lekker. Misschien een niet pittige variant? In de koelkast liggen nog boontjes, zoete aardappel en bleekselderij…

Het ruikt naar verbrande bladeren.
Een briesje strijkt langs haar gezicht en ze opent een oog.
De sjamaan zit voor Lies zachtjes met een bos rokende gedroogde salie te wapperen en neuriet een sjamanistisch lied.

Lies denkt aan het woord ‘indianen’. Dat is racistisch, denken aan ‘indianen’ zo mag je ze niet noemen, hoe moet ik ze dan noemen denkt ze, deze gedachte gaat over in Sinterklaas. Spanning neemt toe, kut, bijna Sinterklaas. De kinderen zijn al doorgeslagen door Sint Maarten, het Sinterklaasjournaal en…

Ze hoort een dof getrommel, ritmisch.

‘Open je ogen, kind” De stem van de sjamaan klinkt zwaar en staat met een zware hoofdtooi en een trommel om haar nek met stokken met een zachte bol en slaat een ritme.

“Sta op”
Lies staat onhandig op.
Sjamaan loopt al trommelend om haar heen.
“Sluit je ogen en leg een hand op je buik veer door je knieën op en neer op de maat van de muziek en voel mijn lied” De Sjamaan zingt, Lies beweegt, stiekem opent ze haar ogen en de Sjamaan staat voor haar als een rietstengel in de wind te wiegen.

Lies moet plassen.
Eigenlijk heel nodig.
Maar ze durft het niet te vragen.
Ze wil de sjamaan niet teleurstellen.
Komop, Lies stel je niet aan, zeg het gewoon. Denkt ze en kucht.

Geen reactie.
Het zingen wordt luider.
Het heen en weer hopsen helpt niet tegen het moeten plassen.

“Sjamaan, ik moet plassen” mompelt Lies

Maar Sjamaan gaat op in eigen lied.

“IK MOET plassen…”

Sjamaan stopt en kijkt Lies vurig en met betraande wangen aan, een ware aard die door haar strakke huid heen sijpelt.“Derde deur links’ snikt ze.

In het toilet staan geurkaarsen er liggen kleine handdoekjes op een plankje er staat een zeeppompje van een ecologisch merk. De plas is gênant hard, gelukkig is het een groot huis.

Nadat ze haar handen gewassen heeft gaat ze met tegenzin terug naar de kamer.

De sjamaan zit in kleermakerzit huilt naar haar eigen natte reflectie in het glanzende glas.
“Gaat het?” vraagt Lies
Sjamaan barst in huilen uit. Lies knielt en slaat een arm om haar heen.
“Dat dat dat” tranen zitten de woorden in de weg.
“Nie, nie niemand vraagt mij dat oooooooooit”

Als Lies een glas water inschenkt rinkelt de kan door zuiverende kristallen en helende stenen die de bodem bedekken.
“ Ik voel me zo zo zo alleen” snikt de sjamaan, waarna ze volledig breekt.

Een waterval aan tranen vult de dure zolderkamer in het groene dure Overveen.
Lies troost de Sjamaan en zichzelf met de woorden dat zij niet de enige is.