Mamaplaats: hét social media platform voor moeders

Hier delen echte moeders (en vaders) echte verhalen; eerlijk en herkenbaar. Krijg gratis toegang en laat je inspireren!

  • Meer dan 250.000 mama’s gingen je voor
  • Open blog community voor en door moeders
  • Post en deel gemakkelijk jouw eigen verhaal

Word nu lid van deze unieke community!

Snap

Loslaten

Volgens mij is dat het moeilijkste van het ouderschap, loslaten. Als je zwanger bent zit je baby veilig in je buik. Het is van jou, helemaal alleen van jou. Je streelt je buikje en bent trots op je lichaam, dat het zo goed zorgt voor jou en je kindje. Op het moment dat je kindje eruit komt begint het al, het loslaten. Ineens slaapt het niet meer in je, maar naast je. Niet meer alleen jij houdt het vast, andere mensen ineens ook. Dat vond ik erg moeilijk, ik kon van het idee alleen al tijdens mijn zwangerschap huilen (volgens mij kon ik door mijn zwangerschapshormonen overal wel om huilen, maar dat terzijde).

Het moeilijkste loslaatmoment vond ik toch wel de overgang van borstvoeding naar flesvoeding. Voordat Emily geboren was interesseerde die borstvoeding me niet zo. "Als het niet werkt ga ik gewoon over op flesvoeding" zei ik alsof het de keuze was van: "Als Huggies lekken, kopen we gewoon Pampers". Toen, na drie weken geprobeerd te hebben, mijn borstvoeding maar niet wilde werken, hebben we besloten over te gaan op de fles. Dit was niet alleen beter voor Emily, maar ook voor mij.

Daar kwam de klap, de laatste keer dat ik haar de borst gaf. Tranen heb ik gelaten. Wat vond ik dat moeilijk. Ik besefte ineens dat ik het laatste beetje dat alleen ik haar kon geven moest loslaten. En vanaf dat moment bleven de loslaatmomenten komen. Elke maand was er wel weer iets anders waar je een traan om kon laten. Vaarwel wiegje naast het bed, maatje 50, reiswieg, maxi cosi, babybadje. Vaarwel baby wiegen in mijn armen en de velen middagslaapjes.

Ook dit weekend was het moment er weer. Bij ons in de woonkamer stond Emily haar box. Toen Emily met zeven maanden kon kruipen zijn we de box bijna niet meer gaan gebruiken en vanaf dat ze negen maanden oud was heeft hij alleen maar staan verstoffen. We hebben bij de Ikea een tafeltje met een stoeltje gekocht en hebben de box, samen met Emily, uit elkaar gehaald. En daar kwam het weer hoor, mijn moeite met loslaten. Ineens bedenk je je weer hoe je die in elkaar aan het zetten was met je dikke buik, nog ontwetend over hoe je leven er nu uit zou zien. En nu zie je daar je kleine meid op haar nieuwe stoeltje zitten met een boekje in haar hand, aanwijzend wat ze allemaal ziet en vreugdevol brabbelend dat ze blij is met haar tafeltje.

Dit was het laatste babydingetje dat we nog in huis hadden. Haar babykamer is er, met al dat rondzwervend speelgoed, al uit gaan zien als een kinderkamer. Loslaten is moeilijk, maar het hoort bij de opvoeding. Gelukkig krijg je er wel een heleboel moois voor terug, alleen had van mij het eerste jaar niet zo snel hoeven gaan!

Ondanks dat ze pas over twee maanden een jaar oud wordt, is het nu dan echt al tijd om te zeggen: "Vaarwel babytijd, welkom dreumestijd".

9 jaar geleden

ik ben overwegend graag ceaitref bezig, maar door de heuptoestanden ben ik wel in het voordeel dat ik nog even thuis ben en daardoor meer tijd heb.En foto's dat kan ook beter, ik heb maar een gewoon huis-tuin-toesteletje en die belichting vind ik ook vaak een probleem zeker in de winter.

12 jaar geleden

Dat loslaten word steeds moeilijker, het uitbreiden van de sociale kring door creche, school, vriendjes, sportclubs. Ik herinner me nog goed het moment dat emmee iemand op straat groette en ik geen idee had wie dat was. SLIK! Nu wil ze ineens alleen naar school lopen, heeft ze me niet meer nodig om zich lichamelijk te verzorgen en vind ze het fijner om bij vriendinnetjes te zijn dan bij mij. Hoewel mijn hart roept dat ze nog zo klein is bbeseft mijn hoofd dat ze groot word en dus zelfstandig. Beetje bij beetje laat ik haar los in de hoop dat ze vanzelf bij me terug blijft komen. Ik merk dat het loslaten bij kian makkelijker gaat, niet omdat ik minder van hem hou, natuurlijk niet! Maar ik verwacht het meer. Ik heb het al eens meegemaakt en weet dus wat er gaat komen. Ik probeer het als iets natuurlijks te zien. Kian is ook veel knuffeliger waardoor ik me meer "nodig"voel. Ik hoop dat ze beseffen dat hoe groot ze ook worden en zijn ze bij mij altijd klein mogen zijn!