Terug
Blog header image

Het leed dat kinderbescherming heet

Een verschrikkelijk ongelukje dat eindigt in ieder ouders grootste nachtmerrie

Lieve allemaal, 

Ik schrijf dit omdat we al nachten niet slapen, terwijl het belangrijkste deel van ons leven steeds beter hersteld van een verschrikkelijke val van de commode. 

Onze lieve dochter is woensdag ochtend tijdens het verschonen door mijn man van de commode gevallen. Verschrikkelijk en vooral omdat ze daardoor in het ziekenhuis is beland. 

Ik zal even een korte beschrijving geven hoe die ochtend eruit zag.

Onze dochter slaapt gewoonlijk tot een uur of 9 à half tien, ideaal want  dan heeft ze een tuk gemaakt van zo'n 12 a 14 uur! Die ochtend werd ze om half 5 huilend wakker, ik denk zelf een nare droom. Ik heb haar uit haar bedje gehaald en tussen onze kussens in gelegd waar ze weer heerlijk in slaap is gevallen. 

Onze wekker ging die dag rond half 8, want ik moest om kwart voor 9 beginnen. Mijn man werkte thuis en is beneden aan de gang gegaan terwijl onze dochter nog steeds lag te slapen. 

Ikzelf werkte tot kwart over tien en bij het naar huis lopen keek ik op mijn telefoon, rem berichtje van mijn man van 9:40: "Ik weetniet wat ik moet doen! Lily is van de commode gevallen." Waarna ik rennend naar huis ben gekomen. 

Eenmaal thuis zat mijn dochter rustig bij mijn man op schoot en zag ik dat ze erg bleek was en een flinke blauwe plek aan de linkerkant van haar hoofd, rondom haar oog. 

Ze stak meteen haar armpjes uit en moest huilen dus heb ik haar overgenomen, even getroost en geprobeerd de fles te geven die ze nog niet had gehad. Deze wilde ze graag hebben en de 150 ml verdween netjes in haar buikje. Op het moment dat ze de fles nog kreeg kwam er net iemand van het kadaster langs, we wonen in een nieuwbouw wijk, om de grenzen van de tuin en het huis aan te geven. Compleet onhandige timing, maar ja daar konden we niets aan doen. Dus om de drukte te vermijden ben ik met haar naar boven gegaan en bij het opstappen van de boven verdieping gooide ze de hele fles er uit. Ze was opeens slapper dan daarvoor en haar hoofdje kon ze eigenlijk niet meer zelfstandig omhoog houden, iets dat ze als baby van bijna 7 maanden prima kan. Ik belde mijn moeder in paniek en die zei als je het niet vertrouwd bel dan 112, wat ik beneden heb gedaan. 

Houd je kind zo stil mogelijk, tegen je aan of leg haar stil neer. Blijf bij haar, doe de deur open, sluit huisdieren op, je snapt alle standaard regeltjes. Ambulance was binnen no time bij ons, twee auto's en terwijl de mannen bezig waren met onze dochter hoorden we dat de trauma helikopter stand by stond. Op dat moment merk je pas hoe serieus het ècht is. Na alle controles is ze meegenomen in de ambulance en met spoed naar het ziekenhuis in Hoorn meegenomen. 

Hier heeft ze best een tijd aan de monitor gehangen en hebben we dokters gesproken over wat er is gebeurd. Ze kreeg een ct scan waar ik naast heb gestaan met zo'n mooi schort voor en terwijl ze de buis in ging moest ze weer zo verschrikkelijk spugen, snel omhoog gehouden en na wat spuug weg vegen nog een keer de foto's gemaakt. Opeens werd er een infuus bij haar aangelegd, bloed afgenomen en kregen we te horen dat er een bloeding in haar hoofd te zien was en daarom werd overgeplaatst naar het VU. Met loeiende sirenes naar Amsterdam is best heftig en hoe erg kan je je ergeren aan mensen die toch nog even die ene vrachtwagen moeten inhalen terwijl ze zien dat er een ambulance aan komt. 

Eenmaal in het VU werd ze opgenomen op de kinder IC en kwamen alle slangetjes en draadjes tevoorschijn. Die dag werden er röntgenfoto's van haar hele lichaampje gemaakt om te zien of ze ook iets had gebroken en een netvlies scan om te zien of ze punt bloedinkjes had in haar ogen.

Die middag hadden we een gesprek met de artsen om te vertellen wat er is gebeurd die ochtend. 's Avonds kwam de kinder arts met ons bespreken wat er uit de onderzoeken is gekomen. Tot onze grote schrik vonden ze de verwondingen zo serieus en dachten ze dat dit het meest paste bij toegedaan letsel. De uitslagen wezen in hun ogen op het shaken baby syndroom en leken de blauwe plekken op een hand afdruk en dus zou het erop wijzen dat wij haar hebben geslagen. Totaal verslagen en vol ongeloof kwam het verdriet en de boosheid mijn ogen uit rollen. Mijn lieve kleine meisje, waarom zou ik haar in hemelsnaam iets aan doen? Ik kan niet geloven dat mijn man haar wel iets zou aan doen. 

Radeloos van ons kindje dat natuurlijk gehavend in een bedje ligt, maar de kans dat ze niet met ons mee naar huis mag omdat ze ons geen goede ouders vinden om haar een veilig thuis te geven is onbegrijpelijk. 

We kunnen allemaal begrijpen dat het helaas nodig is om kinderen in bescherming te nemen. Het is goed dat er voorzichtig wordt omgegaan met letsel bij kleine kindjes, maar dit slaat helemaal door naar de andere kant. 

We hebben in het Ronald McDonald huis geslapen, naja geslapen vooral wakker gelegen. 

De volgende dag stonden wij om half 8 weer op de IC. Bij de artsen ronde kregen wij te horen dat ze een MRI wilden maken om de bloeding opnieuw te bekijken. Het nadeel voor kleine kindjes is dat ze stil moeten liggen, dus zou ze onder narcose moeten. Best geschrokken hierover, omdat ze zo jong is, maar toch besloten om het onderzoek te laten doen. Het andere onderdeel was een gesprek met Veilig thuis, de organisatie die de melding van (mogelijk) kindermishandeling behandeld. 

Die middag, ging zij voor MRI precies tijdens ons gesprek. Ik vertikte het om het gesprek af te ronden, mijn kindje ging onder narcose en daar zou ik bij zijn. Dan maar later aan de telefoon afronden. De narcose ging heel snel en daarom moesten we het gesprek toch meteen afronden. In het eerste gedeelte was ik vooral heel verdrietig, maar het tweede gedeelte werd ik eigenlijk steeds bozer. Ik moest mijzelf verdedigen en vragen die werden gesteld waren steeds wijzender naar ons. Het gesprek is daarom snel afgerond. 

Mijn dochter herstelde die dag goed, de neurologische controles konden worden verlengd van elke een naar elke twee uur. De MRI uitslag was ook goed, de bloeding was niet verslechterd maar zelfs minder geworden. Ik heb de artsen regelrecht gevraagd of haar letsel, de blauwe plekken, de bloeding en de bloedinkjes op het netvlies van een val kùnnen komen. Het antwoord was ja, maar het is niet aannemelijk. 

Je voelt je zo machteloos, meer dan de waarheid kunnen wij niet vertellen. Het is al verschrikkelijk genoeg dat je dochter er zo aan toe is na een ongeluk, maar op het moment is de focus compleet gericht op je dochter bij je houden en niet hoeft mee te geven aan mensen die je niet kent. 

Vrijdag waren wij weer rond half 8 in het ziekenhuis, vandaag geen onderzoeken alleen bloed afname. Omdat ze merendeel voeding/vocht via infuus krijgt moeten een aantal bloedwaarden gecontroleerd worden. Later hoorden wij dat deze goed waren. Ze kreeg ook een ander middel voor de misselijkheid, iets waar ze veel last van had afgelopen dagen. Ze geeft echt over zoals wij volwassenen het ook doen, dus niet gewoon de guts melk die er bij baby's uit komt. Dit middel leek te werken. 

Die ochtend werden wij gebeld door de mensen waar wij gister mee gesproken hadden van veilig thuis. Ze wilden een forensisch onderzoek laten doen, wat een gesprek met ons in hield en het maken van foto's van haar letsel. Tevens hadden ze de raad van kinderbescherming ingeschakeld en de zaak aan hen overgedragen. Dit maakte het in onze ogen zo serieus dat we een advocaat hebben ingeschakeld, omdat ze ons compleet negeren en hun eigen conclusie al hebben getrokken. Iets waar wij ons totaal niet in kunnen vinden, omdat we ons kind niets hebben aangedaan. 

Een heel gedoe, want die middag moet er een advocaat ons hij staan en zo snel iemand vinden is nog best lastig. Na een aantal mensen gebeld te hebben, hadden we eindelijk iemand aan de lijn die ons kon helpen. 

Het forensisch instituut kwam rond half 2 al langs, eerst kregen wij een gesprek waarin we zo goed mogelijk de ochtend en het ongeluk moesten beschrijven. De advocaat luisterde mee, maar alles was volgens haar akkoord. Na het gesprek zijn deze mensen de foto's van mijn dochter gaan maken, wij mochten hierbij niet aanwezig zijn omdat kindjes kunnen reageren op ouders. Ze zijn maar liefst een uur en een kwartier bezig geweest met de foto's, je vraagt je dan toch af waar allemaal naar wordt gekeken. Na de foto's kregen wij te horen dat het in principe om de plekken op haar hoofd ging en dat er een paar blauwe plekken op haar billetjes waren gevonden. Plekjes die ik die avond daarvoor ook al had gezien, maar niet eens meer durfde te benoemen uit angst nog meer gezeur over ons heen te krijgen. 

Mijn moeder werkt aan de overkant van het ziekenhuis dus zij was al merendeel van de dag bij ons aanwezig, mijn man zijn vader was ook gekomen. Later die middag kwamen ook mijn vader en zijn moeder en hebben we samen gewacht tot het gesprek met de kinderbescherming eindelijk plaats vond. Het zou eerst tussen 5 en half 6 zijn maar dit werd uiteindelijk pas tien voor half 7.

Daar zaten we dan, met een kloppend hart in ons keel en het ergste scenario in ons hoofd. Helaas werd dit bevestigd en zijn wij voor een deel uit de ouderlijke macht gezet, komt onze dochter onder toezicht te staan voor 3 maanden, wordt zij uit huis geplaatst en mogen wij niet meer alleen met haar zijn. 

Verslagen, verdrietig maar vooral ook boos hebben wij het gesprek gehad. Onze advocaat luisterde mee en heeft samen met ons gesproken over hoe nu verder terwijl de dames op de gang hebben gewacht. Mijn man brak, tranen met tuiten. Ze pakken ons kindje van ons af! 

De dames van jeugdzorg die ook aanwezig waren vertelden ons dat ze theoretisch met mijn ouders mee naar huis zou mogen, maar dat zij eerst gecontroleerd moeten worden op eventueel strafblad e.d. 

De dames van de kinderbescherming hebben onze ouders ingelicht tijdens het gesprek met jeugdzorg, eveneens in tranen wachtten zij ons op. 

Die nacht deden we natuurlijk geen oog dicht, onbegrijpelijk en zeer onwerkelijk. We zijn zo blij met ons kindje, enorm gewild. Ze is zo makkelijk, dat je je zelfs niet kunt bedenken om haar iets aan te doen uit frustratie. Ze is geen huil baby, slaapt 's nachts altijd door en huilt alleen als ze iets nodig heeft. Ze is de makkelijkste baby van de hele wereld in onze ogen en zo'n lief mooi meisje. 

Zaterdagochtend kregen wij van de artsen te horen dat ze overgeplaatst kon worden naar het ziekenhuis in Hoorn, iets wat voor ons en bezoek toch ook wel heel fijn zou zijn. 's Middags werden we nog gebeld door de kinderbescherming, ja in Hoorn is geen camera toezicht dus jullie kunnen niet alleen je dochter bezoeken. Wie in jullie omgeving zou er bij jullie kunnen zijn om dit te doen? Ons beider ouders natuurlijk. Na een lang half uur kregen we te horen dat dit voldoende controle was en dat ze overgeplaatst kon worden, maar ze wisten niet of dat vandaag nog kon. Want ja de dag vorderde alweer. 

Gelukkig om 4 uur stond de ambulance voor haar klaar en konden we dit keer rustig naar Hoorn rijden. Lily was rond 9 uur helemaal op, nog twee keer gespuugd, een keer toen ze net in de auto stoel zat en nog een keer in het ziekenhuis in Hoorn. Ze is rustig in slaap gevallen en wij zijn naar huis gegaan. 

Thuis hebben we even gedouched en zijn daarna naar bed gegaan. We lagen in elkaars armen en opeens realiseerde ik me weer hoe schrijnend de situatie is. We zijn als de dood dat de forensisch onderzoek de mening van de doktoren alleen maar meer zal bevestigen, en dan? De gedachte ons meisje niet op te kunnen zien groeien, niet haar eerste keer te kunnen zien kruipen, lopen, woordjes. Iemand anders die ons meisje moet gaan opvoeden. Ik moet er niet aan denken, maar ben zo bang dat dat realiteit kan worden. 

Inmiddels is het zondag en gaat het steeds beter met haar. Ze drinkt goed, maar moet zeker een half uur in dezelfde positie blijven zodat ze niet spuugt. Snelle bewegingen maken haar blijkbaar nog erg misselijk, wat natuurlijk logisch is na de val. Verder kan ze alweer een beetje lachen en wordt steeds eer beweeglijker. Helaas heeft ze wel sinds vanochtend koorts, geen blaasontsteking want dat is gecontroleerd. We wachten nu op de laatste paracetamol zetpil en hopelijk valt ze dan weer lekker een hele nacht in slaap. 

Ik ben er letterlijk en figuurlijk ziek van. Ik ben constant aan de dunne en mijn man is aan het spugen. Iedereen in tranen, machteloos. Terwijl het eigenlijk hartstikke goed gaat met onze dochter, ligt de focus voor ons gevoel nu op ons onschuld bewijzen. Normaal ben je onschuldig tot het tegendeel is bewezen, nu ben je schuldig tot het tegendeel is bewezen. Ik voel me behandeld als een crimineel en compleet genegeerd. 

Wordt vervolgd. 

mamablogster
6 jaar geleden

Geloof me ik snap heel goed hoe groot de frustratie is als je je onschuld moet bewijzen. Besef wel de onder toezichtstelling en de uithuisplaatsing kunnen alleen uitgesproken worden in een rechtbankvonnis en niet door een kinderbescherming zelf! Heel veel sterkte en een hele dikke knuffel

rianniepannie
6 jaar geleden

pff het ergste wat een mama kan overkomen... knuffel en sterkte. Hopelijk mag je je meisje snel weer in je armen sluiten bij jullie thuis.

Henrike Laning
6 jaar geleden

Ik heb ook wat wisselende ervaringen met Veilig Thuis. Verstandig dat je een advocaat hebt ingeschakeld. Blijf rustig, hoe moeilijk het ook is. Blijf eerlijk, verzwijg niks, want dat gebruiken ze altijd tegen je en het komt ook altijd uit. En luister goed naar je advocaat. Heel veel sterkte!

nijn81
6 jaar geleden

Jeetje! Wat erg! Het lijkt me heel erg als iedereen om je heen je aankijkt alsof je je kind écht mishandelt. Terwijl dat helemaal niet zo is! Ik zou tot op de bodem willen uitzoeken waar die dubieuze blauwe plekken dan vandaan komen! Sterkte in deze penibele situatie.

Myfteria
6 jaar geleden

Jeetje wat heftig zeg. Eerst al dat ze zoveel letsel heeft van die val en dan ook de kinderbescherming. Ik geloof direct dat het enorm frustrerend is. Ik ben erg benieuwd wat de uitspraak wordt

Debsel86
6 jaar geleden

Wat verschrikkelijk is de situatie waarin jullie je bevinden. Met tranen in m'n ogen gelezen. Absoluut een nachtmerrie. Fijn dat het wat beter gaat met jullie dochter. Hopelijk is alles snel weer bij het oude. Heel veel sterkte!

Sara146
6 jaar geleden

oh mijn god wat erg!! Ik moest huilen bij het lezen.. Ik zou helemaal gek worden.. Ik hoop dat alles goed komt!

Anoniem
6 jaar geleden

Brrr met kippevel en tranen lees ik je verhaal ! Wens jullie enorm veel kracht en sterkte toe Dikke knuffel

Manyi
6 jaar geleden

Wat een helse nachtmerrie, heel veel sterkte en hopelijk wordt het tegendeel snel bewezen ! Ik duim voor jullie dat snel alles weer goed is

Chisty89
6 jaar geleden

Wat een nachtmerrie, vreselijk! Allereerst heel veel sterkte met dit gevecht, hopelijk kunnen jullie snel je onschuld bewijzen. Het lijkt me echt verschrikkelijk om je zo machteloos te voelen. Ik hoop dat alles snel weer bij het oude is.

Manyi
6 jaar geleden

Hoe is de situatie nu ?

marcella1984
6 jaar geleden

Wat een nachtmerrie. Hoe staat het er nu voor?

Danielle1989
6 jaar geleden

Hoi mama's, Wat een tijd geleden dat ik hier wat heb bekeken, achtbaan al om. Ik zal er nog wel een Blog over schrijven. Lily is inmiddels weer thuis na bijna 3 maanden bij mijn ouders gewoond te hebben. Alles gaat goed met haar, ze is volledig hersteld en weer haar eigen vrolijke zelf. Wij proberen het een plekje te geven, maar het is helaas nog niet klaar. Veilig thuis heeft aangifte gedaan bij de politie dus die zijn nu bezig met een strafrechtelijk onderzoek. De volgende advocaat is er mee bezig, maar heeft wel goede hoop aangezien er geen directe aanwijzingen zijn op gevaar voor Lily haar veiligheid. Al met al blijft het een nachtmerrie en zal ik het nooit kunnen vergeten. Lily kan inmiddels zelf gaan staan en wat pasjes zetten aan de hand, maar ja bij deze fase hoort vallen en opstaan en dus blauwe plekken. Iets waar ik doodsbang van wordt, wat gaan ze nu weer zeggen / denken. Dankjulliewel voor de lieve berichtjes, we houden hoop dat we dit alles snel kunnen vergeten! Liefs, Danielle

Henrike Laning
6 jaar geleden

Gelukkig dat ze weer thuis is! En ik hoop echt op een vervolg blog. Er is zelfs een mama die een blog heeft geschreven omdat ze zo benieuwd is hoe het met jullie gaat! Wat goed dat je een update hebt geplaatst. Schrijven helpt bij het verwerken, tenminste bij mij, dus schrijf lekker door! :)

Blog header image

DE GEZELLIGSTE PUZZELTIJD VAN HET JAAR

Jan van Haasteren Junior

Wie kent ze niet, de creatieve en humoristische puzzels van Jan van Haasteren Junior. Elke puzzel heeft zijn eigen verhaal.

De perfecte tijd om te gaan puzzelen

Het wordt donkerder in huis, de kaarsjes staan aan, een heerlijk moment om samen te puzzelen. Je gedachten op nul en helemaal in de puzzel verzinken. Met één doel, de puzzel op te lossen.

Wist je dat als jongere kinderen puzzelen ze een betere hand- oogcoördinatie ontwikkelen? Kinderen hun geheugen wordt gestimuleerd, welk stukje paste niet en welke zou dan wel kunnen passen? Ook leren ze door te gaan als het even niet lukt en in oplossingen te denken.

Herken je dat gevoel ook? Dat geluksgevoel als je weer een puzzelstukje op de juiste plek hebt gelegd? Dopamine komt vrij in je hersenen als je een stukje weer goed gelegd hebt, ook wel het gelukshormoon genoemd. Hierdoor word je blij, krijg je een voldaan gevoel en zin om de puzzel af te maken.

Op zoek naar herkenningspunten 

Jan van Haasteren Junior zijn niet zomaar puzzels. Dat Jan van Haasteren een striptekenaar is geweest is wel te zien in zijn puzzels. Je kan helemaal in je gedachten verdwijnen in de puzzel. Je eigen stripverhaal bedenken. Al puzzelend kom je allerlei verschillenden karakters tegen.

Heb jij de kenmerkende Jan van Haasteren items al weleens gevonden, als de haaienvin, schildpad, superslak of de handjes? Deze zijn vaak te vinden in de puzzel. Uren lang kijkplezier na een voldaan gevoel van het maken van de puzzel.

Wij zijn dol op de Junior puzzels van Jan van Haasteren, na het laatste stukje gelegd te hebben bedenken we ons eigen verhaal erbij en vertellen deze aan elkaar. Dit wekt de leukste momenten op! Humor, dat heeft Jan van Haasteren wel!

Als je ze zelf wil bestellen, als cadeautje voor de feestdagen bijvoorbeeld (tip!), dan kan dat hier. Veel puzzelplezier! 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Sinterklaasavond met PLUS

Het heerlijke avondje staat weer voor de deur. De leukste tijd van het jaar vind ik zelf. De dagen worden korter en het is langer licht. Dat betekent voor mij gezellig samen op de bank met de openhaard en kaarsjes aan. En uiteraard met wat lekkers. Eerst boodschappen doen. 

Sinterklaas

Voordat we lekker kunnen smikkelen op de bank met deze donkere dagen voor Sinterklaasavond, gaan we boodschappen doen. Wij komen graag bij PLUS omdat daar fijne aanbiedingen zijn. Ik blijf toch een Nederlander zullen we maar zeggen, haha. Buiten de aanbiedingen is het vers gesneden beleg van PLUS onze favoriet! 

Voor Sinterklaas hebben ze ook een ruim assortiment aan lekkernijen. Zoals chocoladeletters in vele verschillende smaken, pepernoten in vele verschillende smaken, chocolade Sinterklaasjes, banketstaaf of speculaastaart en nog veel meer. Persoonlijk vind ik de pepernoten van het eigen huismerk heerlijk knapperig. Ook die met chocolade eromheen vliegen er hier thuis doorheen. Ook altijd erg handig voor het schoentje zetten om de schoentjes te bestrooien.

Onze favorieten 

Waar ik nog meer voor naar de PLUS ga is het ruime assortiment aan groente en vlees. Persoonlijk ben ik vaak een beetje inspiratieloos als het om avondeten gaat. Op de website van PLUS kan je veel recepten vinden, erg handig als je, net als ik, inspiratieloos bent. Je kunt het heel makkelijk online bestellen of je maakt een lijstje en gaat dan naar de winkel. Net wat je makkelijk vindt.

Online boodschappen doen

Moeder Teresa hier vergeet altijd boodschappen te doen en moet dan soms per week wel 8 keer op en neer naar de supermarkt. Gelukkig hebben ze online boodschappen uitgevonden. Daar kun je fijn per categorie zien wat je besteld hebt. Echt heel handig en praktisch als je net zo’n chaoot bent als ik. 

Waar gaat jullie voorkeur naar uit? Online of winkel? En doen jullie meteen voor de hele week boodschappen of lekker 3 keer op een dag? 

Voor het heerlijke avondje van Sinterklaas heb ik lekker strooigoed in huis gehaald. Ook lekker broodjes voor in de oven en natuurlijk vleeswaren van PLUS. Een lekker hapje voor op tafel is ook altijd gegarandeerd succes. Wij zijn er klaar voor, jullie ook?

Blog header image

Mijn missed abortion

De echo die alles veranderd

Op 13 september 2022 hadden wij 'eindelijk' een positieve zwangerschapstest! Ongeveer 7 maanden, ik weet dat het eigenlijk niet lang is maar wat was elke maand weer een teleurstelling. Zeker als je verhalen in je omgeving hoort van ongelukjes of 'het was in één keer raak'.

De zwangerschapstest had een licht streepje, maar hee, een streepje is een streepje. En heel gek is het niet als je er zo vroeg bij bent, net 4 weekjes.
Officieel 4 weken en 2 dagen, maar door de ovulatietesten weet ik dat de ovulatie afgelopen maand ook 2 dagen later was.

Ik was uiteraard voorbereid dat ik eventueel zwanger zou zijn, was al gestopt met alcohol drinken (wat ik toch al bijna nooit deed) en slikte al maanden foliumzuur. Maar ik werd nu nog meer bewust van een gezonde levensstijl en dan voornamelijk voeding.
Ook heb ik de volgende dag een verloskundige gezocht en als snel stond de afspraak voor de 7 weken echo.

Op 3 oktober (7 weken en 1 dag) stond de eerste echo gepland, wat keken we hier naar uit! Stiekem was het ook wel een beetje spannend, de zwangerschap voelde nu steeds echter.

Ik had 2x een klein beetje bloedverlies gehad bij het toiletbezoek ongeveer met 5 weken. Direct gebeld naar de verloskundige en de kans was groot dat dit een geknapt bloedvaatje was gaf zij toen aan. 
Toch was ik hierdoor extra gespannen voor de echo.

Op de dag van de echo had ik weer een klein beetje bloedverlies toen ik naar het toilet moest, maar weer echt minimaal (ik was er extreem alert op, vraag me af of ik het anders ook gezien had).
Gelukkig hadden we een goede echo. Onze kleine 'rijstkorrel' liep wel enkele dagen achter, maar dit was ook mijn eigen berekening met de ovulatietest. Daarnaast is niet elk bevrucht eitje even snel in de baarmoeder en ingenesteld gaf de verloskundige aan.
Er is al beginnende hartactiviteit. Nog langzaam, maar wel krachtig. Ruim de helft van het kindje ging heen en weer op het beeld!
Voor de zekerheid wordt er een extra echo ingepland over 10 dagen, omdat deze echo toch iets te vroeg was. Waarschijnlijk is het hartje nu net gestart met kloppen, dit is dan altijd langzaam. De volgende echo moeten we een goed kloppend hartje zien is de verwachting.
De verloskundige klonk positief, de eerste 12 weken is er altijd een risico op een miskraam maar er was geen reden om extra bezorgd te zijn.

Het is 13 oktober, 8 weken en 4 dagen zwanger. De dag van de tweede echo.
Ik heb er eigenlijk wel zin in en ben veel minder gespannen dan de vorige keer.
We hebben al gezien dat het op de goede plek ingenesteld is, de hartactiviteit was op gang gekomen en ik ook geen bloedverlies gehad.

Totdat de verloskundige de echo ging maken.. Er werd eigenlijk direct duidelijk dat dit niet goed was. De hartactie zoals we dit de vorige keer zagen was er niet, er was wel iets aan hartactiviteit maar dit was traag en veel minder krachtig. Vergeleken met de vorige echo leek het bijna aan de buitenkant van het kindje te zijn.
Ook was het kindje nauwelijks gegroeid, in 10 dagen was er hooguit groei voor 2 dagen geweest.

De verloskundige is direct duidelijk: de kans dat dit goed afloopt is er eigenlijk niet. Omdat er nog wel hartactie te zien was wordt er een afspraak gemaakt voor 1 week later. Niet om te kijken of het dan wel goed is, maar om te kijken of de hartactie dan gestopt is. Dit is belangrijk voor een eventuele doorverwijzing naar de gynaecoloog als de miskraam niet vanzelf opgang komt.