Snap
  • Baby
  • trots
  • genieten
  • boysmom
  • broertjes
  • Boys

De broertjes

Jesse James & Joe Lewis

Ik kan nu oprecht zeggen dat de broertjes blij zijn met elkaar. Na de nodige toestanden en stress rondom de gezondheid / ziekenhuis opname van Jesse. En dat Joe alleen maar gespannen was en veel huilde. Zoekt Jesse Joe nu steeds vaker op.

Ik probeer Jesse ook echt overal bij te betrekken als ik Joe bijvoorbeeld ga voeden of verschonen. Ik vertel alles wat ik doe en leg uit waarom ik het doe of waarom Joe bijvoorbeeld huilt. Dat baby Joe nog niet kan praten. En daarom huilt als hij iets nodig heeft. Ook al snapt Jesse nog niet alles. Als hij het iets vaker hoort dan kan hij sneller de link leggen. Dat Joe niet alleen huilt als hij pijn heeft..

Toen Joe geboren was heeft Jesse een eigen baby gekregen baby Pip. En ik zeg dan ook vaak ik ga baby Joe verschonen, fles geven of een boertje laten. Pak jij baby Pip want die zal ook wel honger hebben of een broekpoep hebben. En vaak werkt het. Vol trots pakt Jesse dan baby Pip en gaat met hem aan de gang. Niet altijd natuurlijk. Als baby Pip niet werkt dan gaan we of samen een boekje lezen ik heb tenslotte niet voor niks twee handen. En soms gaat hij in zijn grote nieuwe stoel zijn favoriete programma Bing kijken met lekkere aardbeien en druiven. Als ik echt met Joe bezig ben probleer ik het ook zo leuk mogelijk voor Jesse te maken.

Jesse loopt nu steeds vaker naar Joe. Kijk mam Joe heeft ogen en wijst vol trots naar zijn ogen. Of mama baby kietelen en dan kriebels hij op de buik van Joe. En zo schattig elke avond zegt Jesse nu slaap lekker baby Joe. En Joe krijgt dan een aai over zijn bolletje. Echt mijn hart gaat dan echt wel even twee keer sneller kloppen 💙

Joe zoekt ook steeds meer contact met Jesse. Hij vind het fantastisch als Jesse aan het spelen is om hem te observeren. Hij lacht veel naar Jesse. Joe wil er vooral heel graag bij zijn. En vind de aanwezigheid van Jesse fijn. Regelmatig als Jesse op zijn speelmat aan het spelen is en Joe en ik liggen erbij. Dan beweegt Joe heel druk met zijn armpjes en handjes en rolt dan vaak naar zijn buik en schuift steeds verder naar Jesse. Hij speelt toch mee op zijn manier.

In het begin toen Joe twee weken oud was heb ik wel eens gedacht waar ben ik in godsnaam aan begonnen. De baby is niet gelukkig op deze wereld. Jesse vind zijn broertje helemaal niet leuk en was ook vaak verdrietig. Toen Jesse in een korte tijd twee keer in het ziekenhuis kwam. En Joe maar bleef huilen. Heb ik soms zelfs gedacht was ik maar nooit voor een tweede gegaan. Dan had ik mij niet zo verscheurd gevoelt en kon ik mij volledig richten en 24/7 bij Jesse zijn.

Als ik dit nu schrijft maakt mij dat weer verdrietig dat ik die gevoelens toen had. Ik hou ook zielsveel van Joe. En natuurlijk kan ik hem helemaal niet missen. Ik voel mij nu soms nog schuldig over die gedachte.

Jesse is vorige week twee geworden. Ja ik ben twee en ik zeg nee. Hahah zo een leuke leeftijd. En hij begrijpt ook alles steeds beter. Dan word alles ook wat makkelijker. Het is een heerlijk mannetje die echt geniet van de kleine dingen. Heel ondernemend is en veel op avontuur gaat.

Joe is nu bijna 16 weken oud. En het gaat nu zo hard. Hij lacht en brabbelt volop. Als hij nu een uur huilt op een dag is het veel. Hij is zo tevreden en gewoon om op te eten.

Mijn mannetjes een super trotse mama hier. 

Snap
Snap
Snap
3 jaar geleden

Wat een lieve reactie 🥰 en jeetje wat een verhaal. En wat goed dat je hulp hebt gezocht. Super knap. Ik zou ook beginnen na de opname van Jesse aan Emdr therapie. Maar helaas door de corona en toen Joe geboren was een huilbaby was en toen ook niet echt tijd had. Even uitgesteld. Maar dit is zeker een reminder om erachter aan te gaan 🙂 bedankt voor je lieve reactie. Voor jou / jullie ook alle het goeds, liefde en geluk.

3 jaar geleden

Wow topmama! Wat doe je het goed en wat begrijp ik je goed... Mn dochter was ook 18 mnd toen mn zoontje geboren werd, binnen 24 uur zaten we in Groningen op de IC omdat het niet goed ging, hij geregeld stopte met ademhalen en geen kracht had om te drinken. Hij bleek een chromosoom afwijking te hebben... Na 2,5 week mocht hij mee naar huis, mn dochter is al die tijd bij mn zus en later bij oma geweest (waar ze ivm mijn werk al veel logeerde om het weekend). Met 9 mnd kwam mn zoontje plotseling voor 5 dgn in het zkh, na 1,5 wk thuis weer zkh voor 2,5 week en paar wk later weer 5 dgn... Wat was het een heftige tijd en wat voel je je dan idd verscheurt... Je gedachten van 'was ik maar nooit aan een 2e begonnen' als je je zo verscheurt voelt snap ik heel goed en herken ik ook... Het heeft niks met het niet houden van je kind te maken, mss juist met het heel veel houden van en ze allebei willen geven wat ze nodig hebben... Hier zijn ze inmiddels 8,5 en 7 en ondanks alles zou ik ze nooit willen missen... Wel blijft het best moeilijk allemaal (na 1,5 jr volgde er ook nog een scheiding) en inmiddels ben ik zelf bezig met Emdr traumatherapie. Wat een uitkomst en hoe bijzonder hoe dit werkt... Binnen 2 wk na de sessie rondom de ambulance (na al die jaren deed me dat nog best veel om een ambu te zien, vooral met zwaailicht en sirene) kwam er een ambu recht op me af terwijl hij de tegenliggers inhaalde, voegde vlak voor mij weer in en er gebeurde niks in mn lijf 😊 ik had dit achteraf veel eerder voor mezelf en voor mn dochter moeten doen 😊 Veel sterkte met het verwerken van dit alles en super om te lezen dat het nu goed met ze gaat! Blijf goed op jezelf passen en weet dat het geen zwakte is om goede hulp te vragen 😊 veel liefs en alle goeds gewenst van een mede zorg-mama