Beeld: Canva
Na een paar dagen in het ziekenhuis mochten we eindelijk naar huis met onze pasgeboren zoon. We hadden ons zo verheugd op dat eerste moment samen als gezin. Gewoon met z’n drietjes wennen aan ons nieuwe leven. Maar nog geen twee uur later stond onze buurvrouw ineens in de woonkamer.
Ik wilde alleen maar even landen
De rit naar huis voelde onwerkelijk. Achterin de auto lag ons zoontje rustig te slapen in zijn Maxi Cosi en ik kon mijn ogen nauwelijks van hem afhouden. Eenmaal thuis kropen we met z’n drietjes op de bank. We dronken een kop thee, de kraamverzorgster was onderweg en voor het eerst sinds de bevalling voelde het alsof we heel even op adem konden komen.
Onze ouders en broers en zussen zouden langskomen wanneer wij daar klaar voor waren. De rest van de visite zou nog wel even wachten. Ik wilde in mijn pyjama kunnen rondlopen, mijn baby voeden wanneer dat nodig was en vooral niet het gevoel hebben dat ik iemand moest ontvangen. Nog geen twee uur nadat we thuis waren, ging de deurbel.
Nathalie: “Ik wil stoppen met borstvoeding, maar mijn man vindt dat ik te snel beslis”
“Ik zag jullie thuiskomen”
Mijn vriend deed open en ik hoorde de stem van onze buurvrouw al in de gang. “Ik zag jullie met de Maxi Cosi aankomen! Ik dacht: ik kom toch even spieken.”
Nog voordat wij iets konden zeggen, stapte ze de woonkamer in met een cadeautasje in haar hand. Natuurlijk was het lief bedoeld, daar twijfel ik geen moment aan. Maar ik voelde meteen de spanning in mijn lijf. Ik zat met open vest op de bank, was nog aan het herstellen van de bevalling en had eigenlijk alleen maar behoefte aan rust.
Ze ging uitgebreid zitten, stelde allerlei vragen en wilde natuurlijk onze zoon vasthouden. Ondertussen begon onze zoon onrustig te worden. Ik wilde hem voeden, maar voelde me opgelaten om dat waar iemand bij te doen die ik eigenlijk nauwelijks kende. Dus stelde ik het steeds even uit, terwijl ik aan alles merkte dat hij honger kreeg.
Helemaal overdonderd
Nu denk ik weleens: waarom stuurde je haar niet gewoon weg? Maar op dat moment waren we allebei zo moe en overdonderd dat we er helemaal niet helder over nadachten. We lieten haar binnen, maakten een praatje en lieten haar natuurlijk onze zoon zien.
Ze bleef uiteindelijk ongeveer een kwartier, waarna mijn vriend haar (gelukkig) vroeg om weg te gaan. Op zich zei of deed ze niets geks. Ze was enthousiast, en wilde onze lieve mannetje even bewonderen. Toch voelde het voor mij helemaal niet prettig. Ik had nog amper kunnen landen sinds de bevalling en was vooral bezig met herstellen, voeden en alles een beetje op me in laten werken.
Nu ik weer wat meer mezelf ben, begrijp ik het eigenlijk nog steeds niet. Ons zoontje is inmiddels zes maanden oud en als ik terugdenk aan die eerste middag thuis, vraag ik me vooral af: hoe haal je het in je hoofd om zomaar binnen te stappen?
Heb je zelf ook een bonje waarover je wil delen? Vul hier de vragenlijst (anoniem) in en wie weet verschijnt jouw verhaal op Mamaplaats.
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Kim Vlug
Hoofdredacteur Mamaplaats
Ik koos een ouderwetse naam en daar krijg ik nog elke dag complimenten over
Ik hield zielsveel van mijn zoon, maar voelde me nog nooit zo alleen
Steven Brunswijk zet grote stap en vertrekt met zijn gezin uit Nederland
Net wat je zegt; zij voelt niet wat jij voelt, maar is enthousiast. Dan is het aan jou/jullie om een grens te trekken. Je kunt haar toch gewoon rustig vertellen dat je nog moe bent en haar vragen of ze volgende week terug wil komen als jullie een beetje geland zijn? Kan me niet voorstellen dat ze daar dan geen begrip voor opbrengt.
Nu maak je je boos op haar terwijl je boos bent op jezelf dat je je grens niet hebt aangegeven.
Dat heeft ze met al haar enthousiasme niet verdiend.
Leer bewust grenzen voelen en daar ook naar te handelen voor jezelf. (En uiteindelijk ook voor je kindje en elkaar)
Dus ipv boos worden op je enthousiaste en goedbedoelende buuf (of op jezelf)kun je haar dankbaar zijn voor een heel belangrijke levensles: Grenzen voelen bewaken en stellen!
Geniet van je kindje samen en veel succes met begrenzen.
We hebben het op het gebiryekaryje gezellig rusten van 23 tot 15 uur en geen problemen gehad en savonds na 18 geen bezoek het liep goed