Beeld: Canva
Dagboek van de Spoedzusters: De dapperste patiënt van de nacht
Het was 02.17 uur. Mijn thee was alweer koud geworden, mijn voeten protesteerden na uren rondlopen en de wachtkamer was voor het eerst die nacht even leeg. Net toen ik dacht dat ik misschien vijf minuten kon zitten, ging de deur open.
Daar kwam een klein jongetje binnen, hand in hand met zijn moeder. Op zijn voorhoofd zat een enorme pleister met dinosaurussen erop. Hij keek nieuwsgierig om zich heen, alsof hij een avontuur tegemoet ging in plaats van een bezoek aan de spoedeisende hulp.
Een gevecht met een T-Rex
“Dit is de spoedeisende hulp,” zei ik terwijl ik naar hem toe liep.
Hij knikte heel serieus. “Ik weet het,” antwoordde hij. “Ik ben gevallen tijdens het vechten met een T-Rex.”
Ik keek zijn moeder vragend aan.
“Hij struikelde over een stoeptegel,” zei ze lachend.
Natuurlijk.
In de behandelkamer vroeg ik wat er precies was gebeurd. Maar het verhaal bleef hetzelfde. De T-Rex was enorm groot geweest. En gemeen. Met hele scherpe tanden. Terwijl ik het kleine wondje op zijn voorhoofd bekeek, vertelde hij uitgebreid hoe hij het monster had verslagen.
“Met mijn superkracht,” zei hij trots. “En een beetje hulp van mama.”
Ik moest mijn best doen om niet te lachen.
“Dat klinkt als een indrukwekkend gevecht.”
Hij straalde. “Ik heb gewonnen.”
De dapperste van de nacht
Tijdens het schoonmaken van zijn wondje gaf hij geen krimp. Geen tranen, geen gemopper. Alleen een geconcentreerde blik terwijl hij alles nauwlettend volgde.
Toen ik klaar was, pakte ik een nieuwe pleister.
“Welke wil je hebben?” vroeg ik.
“Heb je ook eentje van de Hulk?”
Ik keek in de la en vond er wonder boven wonder nog precies één.
Zijn ogen begonnen te glimmen.
Ik gaf hem de pleister en zei: “Voor als de T-Rex terugkomt.”
Hij schudde vastberaden zijn hoofd.
“Die komt niet meer. Hij is bang voor mij.”
Toen hij samen met zijn moeder weer naar huis ging, draaide hij zich nog één keer om.
“Dank je wel dat je me hebt geholpen,” zei hij. “Jij was ook best dapper.”
En daar stond ik dan. Midden in de nacht. Met mijn koude thee en vermoeide voeten.
Maar ook met een glimlach die de rest van mijn dienst niet meer verdween. Soms zijn het juist de kleinste patiënten die je eraan herinneren waarom je dit werk doet.
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
De Spoedzusters
Expert Blogger | SEH verpleegkundigen & EHBO trainers
Het dagboek van de Spoedzusters – dagelijkse werkzaamheden van 2 moeders, op de spoedeisende hulp (& bij het geven van trainingen).
Reacties
Heb jij hier iets over te zeggen? Deel het hieronder.