Beeld: Canva
Toen ik zwanger was van mijn dochter, wist ik het meteen. Als het een meisje zou worden, zou ze Feline heten. Die naam voelde perfect. Precies zoals ik me mijn toekomstige dochter voorstelde.
Een ander meisje
Tijdens mijn zwangerschap fantaseerde ik vaak over wie ze zou worden. Ik zag een rustig meisje voor me dat uren zou kleuren aan de keukentafel. Eentje die met haar knuffels speelde, graag boekjes las en altijd met keurige vlechtjes de deur uit zou gaan.
Toen Feline werd geboren, vond ik haar naam nog steeds prachtig. Het stond mooi op het geboortekaartje, klonk lief als mensen haar riepen en voelde helemaal goed.
Feline is inmiddels 6 jaar en alles wat ik ooit bij die naam had bedacht, blijkt niet te kloppen. Ze springt van dingen af waar ik al zenuwachtig van word als ik er alleen maar naar kijk. Ze komt regelmatig thuis met geschaafde knieën en modder op haar nieuwe kleding. Waar andere kinderen rustig een spelletje spelen, is Feline al halverwege een boom geklommen. Ze speelt het liefst voetbal en van poppen of jurkjes moet ze niets hebben. Ze is stoer, luid, grappig en nergens bang voor. Maar boven alles is ze gewoon echt geen Feline.
“Vriendinnen zullen zich afvragen waarom ik daar nu pas mee kom. Maar ergens voelt het ook vreemd om de rest van mijn leven vast te houden aan een keuze die niet meer goed voelt”
Stoerder
Als ik haar naam nu zou mogen kiezen, was ik voor iets stoerders gegaan, zoals Puck. Ik heb haar naam natuurlijk niet gekozen omdat ik wist hoe haar karakter zou zijn. Dat kan ook helemaal niet. Toch betrap ik mezelf er steeds vaker op dat ik denk, had een naam als Puck niet veel beter gepast?
Hoe ouder ze wordt, hoe vaker ik die gedachte heb. Misschien klinkt het gek, maar soms denk ik serieus na over een naamsverandering. Ze is nog jong. Ze zit op de basisschool. Als we het zouden doen, zou het nu moeten gebeuren. Mijn partner moet er vooral om lachen. Die vindt dat ik doorsla. Maar ik merk dat het me meer bezighoudt dan ik zou willen toegeven, want een naam geef je voor het leven.
Bang voor de reacties
Ik weet dat Feline het ook wel zou willen. Sterker nog, ik krijg steeds vaker te horen dat zij haar naam maar niks vindt, veel te ‘meisjesachtig’. Maar ik ben vooral bang voor de reacties van andere mensen. Mijn ouders zullen het waarschijnlijk onzin vinden. Vriendinnen zullen zich afvragen waarom ik daar nu pas mee kom. Maar ergens voelt het ook vreemd om de rest van mijn leven vast te houden aan een keuze die niet meer goed voelt.
Kreeg jij ook ongevraagd commentaar op de naam van je kind? We horen graag jouw verhaal via info@mamaplaats.nl!
Onderzoekers slaan alarm: in deze wijken hebben baby’s een grotere kans op gezondheidsproblemen
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Één appje van de juf veranderde mijn beeld van mijn zoon compleet
Opgebiecht: ik rouw om de dochter die ik nooit zal krijgen
Deze simpele check doen voedingsdeskundigen altijd als ze boodschappen doen
Het lijkt mij heel verwarrend maar volg je hart!!
En het evt afkorten naar Fien?
Misschien kun je aan je dochter hoe ze zichzelf zou noemen
Ik heb het gedaan toen ik 3 was, mijn naam is Jacintha, maar ik noemde me Gina en dat is het geworden…roepnaam!
Ik snap je wel. Feline is prachtig. Maar hier drie korte stoere meiden namen. Sam, Puck en Lou
Lou is een knipoog naar mijn overleden oma. Die heette leonie maar haar bijnaam was LouLou
Mijn nichtje heet ook Feline en zij is precies hoe je jouw Feline omschrijft. Echt een stoere meid. Omdat ik haar al haar hele leven als Feline ken, past de naam prima bij haar. Ze wordt ook vaak Fee genoemd. Lekker kort en stoer, zoiets misschien een idee?
Klinkt alsof Feline een heel passende naam is, ze is net een kat! Daarnaast kun je het afkorten naar Fel, en ik vind dat al erg stoer klinken