Beeld: Canva
Waarom slaaptekort ook invloed heeft op hechting
En waarom dat niets zegt over jouw liefde voor je kind
“Wat ik het allerliefste zou willen,” zei een moeder tegen me in een coachgesprek, “is een week lang alleen zijn. Slapen wanneer ik wil. Even niks hoeven. En niemand die iets van me verwacht.”
Daarna werd het stil. En toen zei ze, bijna verontschuldigend: “Maar dat voelt ook niet goed, want ik kan mijn gezin niet een week alleen laten.”
In mijn werk als slaapcoach voor dreumesen hoor ik dit soort wensen wekelijks. Niet omdat ouders niet van hun kind houden, maar juist omdat ze al zo lang over hun eigen grens zijn gegaan.
Langdurig slaaptekort heeft impact op alles. Op je energie. Je geduld. Je relatie. Je gezondheid.
Ouders die alles geven
Het zijn ouders die echt alles over hebben voor hun kind. Die dag en nacht beschikbaar zijn en altijd reageren, troosten, voeden, nabij zijn. Omdat ze zo graag willen dat hun kind weet dat zijn/haar ouders er altijd voor ze zijn.
En ondertussen:
– zijn ze uitgeput
– raken ze het overzicht kwijt.
– weten ze niet meer wat helpt en wat niet.
Niet omdat ze ongeïnteresseerd zijn, maar omdat ze zichzelf al maanden, soms jaren, op de laatste plaats zetten.
Op tandvlees lopen
Veel ouders die ik begeleid, lopen op hun tandvlees. Ze slapen structureel te weinig.
Avonden kosten eindeloos veel energie. De nachten zijn onvoorspelbaar. En overdag is er geen ruimte om bij te tanken.
Een dag op het werk voelt voor velen rustiger dan een dag thuis. Al durven ze dat bijna niet hardop te zeggen. En daar komt het schuldgevoel meteen achteraan: mag ik dat wel denken, want ik hou zielsveel van mijn kind?
Ze zeggen dingen als:
“Ik voel me constant moe”
“Ik sta voor m’n gevoel 24/7 aan”
“Ik wil het goed doen, maar ik trek het niet meer.”
Dat zijn geen kleine signalen. Dat zijn tekenen van een systeem dat al te lang op standje overleven staat.
Het korte lontje dat niemand wil
Wat ik vaak zie, is niet minder liefde, maar minder draagkracht.
Ouders merken dat ze:
- sneller geïrriteerd zijn dan ze van zichzelf gewend zijn
- minder geduld hebben, ook overdag
- bij het eerste huiltje al spanning voelen
- het huilen nauwelijks meer aankunnen
Niet omdat ze hun kind niet willen troosten, maar omdat hun eigen zenuwstelsel al volledig overbelast is.
Als je structureel te weinig slaapt, komt alles harder binnen. Elk geluid, elke prikkel.
Verlangen naar afstand en toch schuldgevoel
Het verlangen naar even weg zijn, even stilte, even niemand om je heen, komt vaak samen met schuldgevoel.
Want hoe kun je afstand willen van iemand van wie je zo houdt?
Dat innerlijke conflict is geen teken dat je tekortschiet als ouder. Het is een signaal. Een signaal dat je al te lang over je eigen grens bent gegaan.
Ik herkende dit ook toen ik zelf moeder was van een bijna-dreumes. Zo ontzettend snakken naar tijd voor mezelf, en dat tegelijkertijd egoïstisch vinden, omdat ik toch de moeder was en er voor mijn kind hoorde te zijn. En dan die stem die zei: waar zeur je eigenlijk over: je kind is gezond en een kind krijgen is helemaal niet vanzelfsprekend.
Wanneer ‘alles voor de hechting’ tegen je gaat werken
Hechting wordt vaak neergezet als iets wat vraagt om eindeloze beschikbaarheid.
Maar wat we daarbij vergeten, is dat hechting ook vraagt om een ouder die emotioneel beschikbaar kan zijn.
Als je:
- structureel oververmoeid bent
- nauwelijks hersteltijd hebt
- continu onder spanning staat
dan reageer je sneller vanuit stress. En stress maakt het moeilijker om af te stemmen, te vertragen en echt aanwezig te zijn.
Hechting vraagt geen perfecte ouder. Het vraagt een ouder die nog iets te geven heeft.
Dit gaat niet over falen
Als je jezelf herkent in dit verhaal, zegt dat niets over jouw liefde voor je kind.
Het betekent niet dat je te weinig je best doet. En ook niet dat je harder moet worden of juist nóg meer moet geven.
Dit gaat over iets wat veel ouders nooit is uitgelegd.
Over hoe slaap zich ontwikkelt bij jonge kinderen. Over waarom de nachten van een dreumes zo onvoorspelbaar kunnen zijn. En waarom zelfstandig inslapen vaak niet lukt, hoe graag je dat ook zou willen.
Zolang je dat niet weet, blijf je proberen op wilskracht. Tot die op is.
Mijn dreumes weigert ineens een middagslaapje. Wat nu?
Herken je jezelf hierin en voel je dat dit zo niet langer kan, maar wil je ook geen harde slaaptraining of strijd?
In mijn werk als slaapcoach voor dreumesen zie ik dagelijks ouders die niets verkeerd doen, maar wel vastlopen. Niet door gebrek aan liefde, maar door gebrek aan slaap en de juiste informatie.
Daarom geef ik een gratis online masterclass waarin ik uitleg:
- waarom zelfstandig inslapen bij dreumesen vaak nog niet lukt
- wat wél helpt
- en hoe je meer rust kunt creëren, zonder je kind te laten huilen
Op een liefdevolle manier, praktisch en haalbaar in het dagelijks leven.
Wil je erbij zijn, dan kun je je via deze link gratis aanmelden.
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
Mirja Slotman
Expert Blogger | Slapendebaby
Ik ben Mirja Slotman, gecertificeerd holistisch slaapcoach voor baby’s en dreumesen (0-2 jaar). Als moeder heb ik zelf de uitputting ervaren van een baby die nauwelijks sliep en veel huilde. De machteloosheid en vermoeidheid waren enorm: niets leek te helpen. Vanuit die ervaring besloot ik me te specialiseren tot slaapcoach voor baby’s en dreumesen. Vastberaden om andere moeders in soortgelijke situaties te helpen. Ik help je kindje aan meer slaap, zonder strijd, vanuit verbinding. En geef jou als moeder het vertrouwen terug. Elk kind kan op een liefdevolle manier leren slapen. Dat ik hier dagelijks ouders bij mag helpen, vind ik een enorm voorrecht.
Hoeveel ’tabjes’ staan er bij jou open?
Wat jouw persoonlijke ontwikkeling je kind brengt
“Mijn kind verslapte in mijn armen”: dit zien spoedzusters bij koortsstuipen