Beeld: Canva
Opgebiecht: ik mis mijn oude leven
Ik mis mijn oude leven: de tijd waarin dingen nog spontaan anders konden lopen. Waarin ik een appje stuurde en diezelfde week met vriendinnen afsprak, in plaats van drie maanden vooruit plannen. En wanneer ik nog op vriendinnenvakantie ging met cocktails, stranddagen en feestjes.
“Kinderen, schema’s, werk, relaties. Het slokt alles op, je kunt niet al je vriendschappen vasthouden. Dat lukt gewoon niet”
Nu zie ik de helft van hen bijna nooit meer. Niet omdat we ruzie hebben, maar omdat het leven ertussen is komen staan. Kinderen, schema’s, werk, relaties. Het slokt alles op, je kunt niet al je vriendschappen vasthouden. Dat lukt gewoon niet.
Soms scroll ik door mijn foto’s van vroeger. Drankjes met vriendinnen, avonden die uitliepen, spontaan op het terras omdat de zon ineens scheen. Foto’s met mensen die ooit dichtbij waren en die ik nu al jaren niet meer spreek.
Als ik die foto’s zie, voel ik rouw om de vrouw die ik was voordat alles veranderde. De versie van mij met meer vrijheid, meer ruimte, minder verantwoordelijkheid. En meteen daarna komt de schuld. Want hoe kun je iets missen als je er zoveel voor terugkrijgt? Als je iets hebt wat alles overstijgt?
Laat me duidelijk zijn: ik zou niets terugdraaien. Voor geen miljoen. Maar dat betekent niet dat het oude leven geen plek meer mag hebben in mijn hart.
Als ik haar zie slapen, weet ik het weer. Dit leven is ook van mij. Soms zwaarder, vaak mooier. En vooral: rijker op een manier die ik toen nog niet kende. Dankbaarheid en eerlijkheid mogen best naast elkaar bestaan. Ik kan een geweldige moeder zijn en af en toe mag verlangen naar hoe het was.
Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.
Opgebiecht: Ik voel me niet verbonden met mijn baby
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
