Opgebiecht: ik vind mijn bonuszoon een rotjoch

Hij weet precies hoe hij mij moet raken. Ik probeer lief te zijn, geduldig, begripvol, de ‘volwassene’. Ik kook eten dat hij lust. Vraag hoe zijn dag was. Ik bemoei me niet te veel, maar ook niet te weinig. Maar soms wil ik gewoon schreeuwen: hou je mond. 

Wanneer mag je als bonusmoeder eigenlijk voor jezelf opkomen? Waar ligt de grens? Hij is in de weekenden bij ons. In het begin is het nog wel te doen, maar na een dag slaat het om. Dan wordt hij brutaal. Tegen mij, tegen mijn partner. Ik merk aan mijn partner dat hij het ook ziet. Ik weet dat hij het waarschijnlijk moeilijk heeft. Met alle veranderingen. Met het heen-en-weer. Daarom slik ik mijn gevoelens in. Maar ik vind het zo lastig. 

Wanneer wordt het rustiger tussen ons? Wanneer kunnen we een normaal gesprek voeren aan tafel zonder dat het eindigt in een discussie? Wanneer kan ik een keer een grens stellen waar ook echt naar geluisterd wordt? Het wordt de laatste tijd zelfs zo erg dat ik merk dat ik afkeer begin te voelen. En dat voelt fout. Want hij is een kind. En ik ben volwassen. Dus ik hóór dit niet te denken. Maar gedachten laten zich niet altijd tegenhouden.

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.

Lees ook

Opgebiecht: Ik heb in mijn eentje een vakantie geboekt zonder dit aan mijn gezin te vertellen