Opgebiecht: Ik heb mijn spiraaltje stiekem laten verwijderen omdat ik nog een baby wil

Na de geboorte van onze eerste voelde ik me eerst compleet. Maar na een tijdje begon het weer te kriebelen. Elke baby die ik zag, elke rompertje in een winkel, alles trok aan me. Ik miste dat kleine warme lijfje op mijn borst, samen dutten, de eerste lachjes. Het voelt alsof ik gemaakt ben voor het zorgen voor een baby. Het is een soort oergevoel dat maar aan me blijft trekken. Mijn partner daarentegen was duidelijk: voor hem was ons gezin compleet. Hij wilde de rust terug, een beetje vrijheid, niet weer helemaal opnieuw beginnen.

En daar botste het. Want hoe harder hij “nee” zei, hoe sterker ik “ja” voelde. Op een dag was ik het zat. Ik maakte een afspraak bij de huisarts en liet mijn spiraaltje verwijderen. Ik zei niets. Ik vertelde mezelf dat “de natuur het wel zou bepalen” en dat ik “hem later wel zou vertellen dat het er gewoon bij hoorde”. Natuurlijk wist ik dat ik een grens overging. En nu voel ik me natuurlijk ontzettend schuldig, maar ik hoop ook op een zwangerschap. Die twee streepjes. 

Tegelijkertijd ben ik doodsbang voor het moment dat ik hem moet vertellen wat ik heb gedaan. Want hoe leg je uit dat je iets stiekem hebt gedaan over zo’n belangrijk onderwerp als gezinsuitbreiding? Dat je zijn vertrouwen op het spel hebt gezet omdat je eigen verlangen groter was dan je eerlijkheid?

Ik weet dat dit gesprek eraan komt. Maar ik ben bang voor de reactie, bang dat hij me niet meer vertrouwt, bang dat hij me nooit meer op dezelfde manier aankijkt. Ik hoop echt dat we er samen uitkomen.

Lees ook

Opgebiecht: De band met mijn oudste kind voelt anders sinds de baby er is