Opgebiecht: ik heb een affaire met de beste vriend van mijn man

Mijn man en ik zijn al jaren samen. En deze beste vriend was er al langer in zijn leven dan dat ik mijn man leerde kennen. Vanaf het eerste moment dat ik hem zag (ik noem hem even Pim) was ik aangetrokken tot hem. Ik schrok er zelf van. Hoe kan iemand zo aantrekkelijk zijn? Alles wat ik mooi vind aan een man, heeft hij. Maar ik wist ook: ik ben hartstikke blij met mijn man. Ik vind hem alleen aantrekkelijk. Niks mis met een kleine crush, zolang ik er maar niets mee doe.

Maar toch veranderde er iets. Elke keer dat ik wist dat ik Pim zou zien, was ik zenuwachtig. Al dagen van tevoren. Ik verheugde me erop hem weer te zien. En dat gevoel ging niet weg. Tot we deze zomer een paar dagen weg waren met een grotere vriendengroep. We waren al een paar dagen bij elkaar en zochten elkaar ook steeds op. We kletsten veel, over van alles en nog wat. Ik merkte dat hij de hele tijd naar mij toe trok, en ik ook automatisch naar hem. Een avond was er alcohol in het spel waardoor mijn remmen losser werden. Ik ging flirten. Hij flirtte terug. En opeens ging het zo snel, zo makkelijk. Voor ik het wist, stonden we te zoenen. Verstopt in een van de kamers. Niemand had iets door. Het is ook achteraf zo’n zwarte waas, ik heb geen idee meer wanneer ik deze keuze maakte. Wanneer ik opeens dacht: oké, we gaan nu zoenen. Het gebeurde gewoon: het voelde bijna als een film, alsof ik het niet zelf was die het deed. Maar die zoen… het was fantastisch. Ik wist niet dat zoenen zo opwindend kon zijn. Ik heb dit nog nooit gehad, bij niemand niet. Bij mijn man al helemaal niet. 

Daarna was hij degene die me een appje stuurde. Eerst wilde ik er niks meer mee te maken hebben en hem negeren… maar ik kon het gewoon niet. Dit is geen crush meer, ik ben tot over mijn oren verliefd. Er is iets veranderd in mij, en ik kan niet meer terug. Alleen al het idee dat ik hem nooit meer mag kussen, nooit meer mag zien… Dan hoeft het van mij gewoon niet meer. 

Thuis merk ik dat ik anders ben. Kortaf tegen mijn man, bang dat hij iets doorheeft. Tegelijk voel ik me schuldig tegenover hem en tegenover mezelf. Want dit ben ik helemaal niet. Ik wil geen vrouw zijn die een affaire heeft. Maar ik ben het nu wel.

Binnenkort spreken we af. In het geheim. Ik ben zenuwachtig en kijk er tegenop… maar het idee dat ik hem eindelijk weer zie voelt tegelijkertijd fantastisch.

Heb jij ook iets op te biechten? Stuur anoniem je verhaal van info@mamaplaats.nl

Lees ook

Opgebiecht: net gescheiden en ik heb meer lol dan ooit!