Opgebiecht: ik ga al maanden vreemd (en het is niet mijn eerste keer)

Op het moment zelf voelde het intens. Ik voelde me gezien en begeerd. Alsof ik er weer even toe deed, los van alles en iedereen. Maar daarna kwam het andere gevoel. Schuld. Twijfel. Het besef dat zo’n verlangen nooit zonder consequenties komt. Uiteindelijk heb ik in beide gevallen besloten te stoppen. Doorgaan was geen optie. Toch zijn ze niet helemaal uit mijn leven verdwenen. Dat maakt het ingewikkeld. Want afsluiten is soms makkelijker gezegd dan gedaan.

Mijn man weet dat ik niet altijd trouw ben geweest. Hij trouwens ook niet. We weten van elkaar dat we fouten hebben gemaakt, maar niet alles is uitgesproken. Niet elke waarheid ligt op tafel. En misschien is dat laf. Of misschien is het zelfbescherming. Vriendinnen die het weten, oordelen niet. Dat had ik niet verwacht. Ze tonen vooral begrip. Herkenning ook. Alsof dit verhaal dichter bij huis ligt dan we vaak willen toegeven.

Hoe ik me er nu over voel, slingert. Soms voel ik verlangen, vooral als ik alleen ben. Soms wil ik alles terugdraaien, alsof ik op rewind kan drukken en een andere afslag kan nemen. Het ironische is: liedjes die ik al mijn hele leven mooi vind, blijken bijna allemaal over liefde, verleiding en verlangen te gaan. Alsof de soundtrack van mijn leven dit verhaal al jaren kende, voordat ik het zelf durfde toe te geven.

Ik weet niet of ik andere keuzes zou maken. Ik weet wel dat het niet zwart-wit is. Dat verlangen niet altijd netjes past binnen afspraken. En dat eerlijk zijn tegen jezelf soms het moeilijkste is wat er bestaat.

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.

Lees ook

Opgebiecht: ik werd heel boos op het kind van een ander en ik schaam me kapot