Opgebiecht: Ik ben 15 weken zwanger, maar durf het mijn familie nog niet te vertellen

Niet omdat ik me schaam voor mijn zwangerschap, maar omdat ik bang ben voor hun reacties. Ik verwacht geen tranen van geluk, geen knuffels, geen “wat geweldig voor je”. Ik hoor hun stemmen al in mijn hoofd: “Is dit wel het juiste moment? Maar je contract is toch nog niet vast? Is het financieel wel haalbaar?”, alsof je op papier kan bepalen wat een kind echt nodig heeft. “En jullie relatie dan, is die stabiel genoeg?”.

Elke week dat voorbijgaat, wordt het moeilijker. Vijftien weken is niet niks. Mijn lichaam verandert, ik voel het kindje steeds meer bij me en toch leef ik naar mijn familie een soort dubbelleven. Ik lieg over doktersafspraken, verstop echo’s diep in een lade en slik mijn enthousiasme in tijdens familiegesprekken. Het voelt alsof ik iets heel groots moet verbergen, terwijl ik juist zo graag wil delen wat er in mij groeit.

Wat me misschien nog het meest pijn doet, is dat dit mijn geluk is. Dit is mijn leven, mijn lichaam, mijn toekomst. En toch laat ik de verwachte mening van anderen zwaarder wegen dan mijn eigen gevoel. Soms vraag ik me af of ik laf ben. Of juist beschermend. Zolang niemand het weet, kan niemand er kritiek over geven.

Ik weet dat het moment gaat komen. Dat ik het moet zeggen. Dat ik het niet meer kan verbergen. En ik vind het eng, eng om hun reacties te krijgen, eng omdat ze me van binnen zo raken dat ik er zelf onzeker van word. Het voelt alsof mijn eigen emoties niet meer alleen van mij zijn, maar afhangen van wat zij denken.