Beeld: Canva

Redactie Mamaplaats

Ik ben een hypochonder. En nee, dat klinkt misschien grappiger dan het is. Want in mijn hoofd heb ik niet misschien iets, maar eigenlijk altijd zeker. Een pijntje in mijn borst? Hartprobleem. Hoofdpijn die langer dan een dag duurt? Hersenbloeding. Een moedervlek die ik al jaren heb? Vast ineens iets kwaadaardigs…

Voor ik kinderen had, kon ik me er nog enigszins doorheen slaan. Even googelen (slecht idee), mezelf geruststellen (lukt zelden) en door. Maar sinds ik moeder ben, is mijn hoofd nooit meer echt rustig.

Niet alleen bang voor mezelf, maar ook voor hen

Want nu gaat het niet alleen meer over mij. Elk kuchje van mijn kind, elke verhoging, elke vlek op de huid: mijn gedachten slaan meteen op hol. Ik check koorts te vaak, bel de huisarts sneller dan ik eigenlijk wil en voel me constant ‘alert’. Soms lig ik ’s avonds in bed en luister ik of ze nog wel ademen. Mijn partner zegt dat ik moet ontspannen, maar hoe doe je dat als je hoofd continu rampscenario’s afspeelt? Het beïnvloedt mijn nachtrust, mijn energie en soms ook mijn plezier in het moment. Want in plaats van genieten, ben ik bezig met wat als.

Ik weet dat het me belemmert. Dat ik te veel leef in angst voor dingen die misschien nooit gebeuren. En toch voelt het zo echt. Ik schaam me ervoor, praat er weinig over en lach het vaak weg. Maar diep vanbinnen ben ik moe van mijn eigen hoofd. Ik wil gewoon een moeder zijn die haar kinderen ziet spelen zonder meteen te denken aan alles wat mis kan gaan. Misschien is deze bekentenis wel mijn eerste stap: toegeven dat het er is, dat het mijn leven beïnvloedt, en dat ik hoop dat ik niet de enige ben.

Heb jij iets op te biechten? Dat kan hier.